FortaRock 2018: het verslag

Helemaal terug van weggeweest!

Na een jaartje te hebben overgeslagen, keert het FortaRock festival in 2018 weer ‘gewoon’ terug. De editie van dit jaar vindt opnieuw plaats in het Nijmeegse Goffertpark en met een even veelzijdige als interessante line-up. Met bands als Nightwish, Parkway Drive, Arch Enemy, Meshuggah en Opeth op het programma, belooft het op voorhand al een mooi weekend te worden, ondanks de niet zo gunstige weersvoorspellingen.

FortaRock was dus een jaartje weg, al werd in 2017 nog wel een FortaRock in the City georganiseerd in Doornroosje. Gelukkig kunnen we op 1 en 2 juni 2018 weer “gewoon” afreizen naar Nijmegen voor twee dagen vol metal! Naast een lading nieuwe namen, krijgen we ook een flink aantal oude bekenden te zien dit jaar. Bekijk hieronder het verslag en de foto’s per dag. En check hier de verslagen van de voorgaande edities in 2016 en 2015!

Index | Vrijdag | Zaterdag

Datum: 01 en 02-06-2018 | Locatie: Goffertpark, Nijmegen
Setlists

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn foto’s.

Index | Vrijdag | Zaterdag

Vrijdag 1 juni, de eerste dag van FortaRock 2018, begint met een lading regen. Het programma begint gelukkig pas om half vier ’s middags, wanneer de ergste buien al zijn overgewaaid. Het festivalterrein is dit jaar wat kleiner van opzet vergeleken met de voorgaande jaren, wat zeker niet minder gezellig is. Er zijn deze vrijdag twee podia in gebruik, de Main Stage in de open lucht en de overdekte Tent Stage even verderop.

Het miezert nog als we de Tent Stage betreden voor de allereerste band van het festival: Betraying The Martyrs mag met een fijne portie gelikte metalcore het bal openen. Cleane zang, keyboards en brute grunts razen een half uurtje om onze oren en de Fransen hebben maar een paar minuten nodig om het eerste pitje van de dag op gang te krijgen. Het is natuurlijk nog vroeg en het publiek moet duidelijk nog even op gang komen – of zelfs arriveren in Nijmegen – maar toch kan Betraying the Martyrs op flink wat bijval rekenen. Prima show en het is duidelijk: FortaRock is begonnen! Zij het echter wel (wederom) zonder de Frozen-cover Let It Go, maar dat terzijde.

Betraying The Martyrs

Op het hoofdpodium mogen de oudgedienden van Death Angel vervolgens het spits afbijten. De Amerikaanse thrashers doen dat niet onverdienstelijk, met een set van drie kwartier waarin werk uit de gehele loopbaan van de band aan bod komt, van debuut The Ultra Violence (1987) tot aan het meest recente album The Evil Divide (2016). Death Angel was in 2009 ook al op FortaRock te bewonderen, al vond het festival toen nog plaats in het veel kleinere Park Brakkenstein. Er zit negen jaar later duidelijk nog geen sleet op de band: bevlogen, energiek en behoorlijk strak, al laat de opkomst nog altijd wat te wensen over.

Snel terug naar de tent, waar Suffocation al klaar staat om te beginnen. De brute en soms ook technische death metal valt duidelijk erg in de smaak bij de toeschouwers en de haren wapperen dan ook flink in het rond. Gitaarproblemen lijken gedurende het optreden even roet in het eten te gooien – Charlie Errigo doet ongeveer een half nummer lang niet mee – maar alles wordt gelukkig snel weer gefixt, waarna de Amerikanen er moeiteloos nog een schepje bovenop lijken te doen. Infecting the Crypts van debuutplaat Effigy of the Forgotten (1991) vormt het slotakkoord. Die nekspieren zijn inmiddels wel lekker opgewarmd!

Suffocation

En weer door naar het hoofdpodium. Ook de band die daar nu speelt, is afkomstig uit de Verenigde Staten. Body Count is vooral bekend als het hardere muzikale vehikel van de rapper Ice-T (Tracy Lauren Marrow). Zijn hiphop-roots doen zich gelden, vooral in de podiumpresentatie en de aanwezigheid van twee behoorlijk overbodige achtergrondzangers, waaronder T’s bloedeigen zoon. Als teken van goodwill naar het metalpubliek wordt afgetrapt met misschien wel de allerslechtste Slayer-cover die we ooit hoorden (Raining Blood en Postmortem) en later komt ook The Exploited (Disorder) nog aan bod. Het eigen werk bevalt ons dan toch aanzienlijk beter! Ice-T is ondertussen veel aan het woord en met zijn anti-racistische en kritische woorden over de Amerikaanse regering, krijgt hij veel applaus. Praatjes vullen echter geen gaatjes, zeker niet omdat de “mothafucka’s” ons om de oren vliegen – en dat is jammer. Het leidt allemaal toch wel wat af van de venijnige mix van hardcore, thrash en rap die Ice-T en zijn band over het Goffertpark doen schallen. Zeker het afsluitende blokje songs (Talk Shit, Get Shot en ‘hit’ Cop Killer) worden luidkeels meegezongen door het publiek in Nijmegen.

Het podium in de tent is inmiddels omgevormd tot riteplaats voor de Zweedse black metalband Watain. Vuur, duisternis, drietanden en varkensbloed bepalen het beeld, net als toen de band in 2010 al op FortaRock speelde. Watain is ook acht jaar later nog even gitzwart en strak, waarbij het theatrale karakter van de show en de podium-aankleding het optreden extra cachet verlenen. Het in januari verschenen album Trident Wolf Eclipse is goed vertegenwoordigd en hoewel de hele set niet bepaald licht valt te verteren – en de band zichzelf en hun muziek erg serieus lijkt te nemen – kan het optreden als ‘geslaagd’ de boeken in. Goede zet ook om deze band niet op het buitenpodium te programmeren; in de tent maakt de sfeervolle lichtshow extra indruk.

Er lijkt daarna geen zegen te rusten op het optreden van Arch Enemy. Ook deze band speelde eerder op FortaRock, te weten in 2011. Vandaag trekt een fikse regenbui over het Goffertpark op het moment dat de Zweden, aangevoerd door frontvrouw Alissa White-Gluz, het podium betreden. Desalniettemin begint de melodeath-groep voortvarend, met opzwepende nummers als Ravenous, War Eternal en My Apocalypse al vroeg in de set. Daarna gaat het echter helemaal mis. Of het met het vocht te maken heeft wordt niet helemaal duidelijk, maar tot tweemaal toe valt de PA uit tijdens The Race, waardoor de show (twee keer) een aantal minuten stilligt. Uiteindelijk wordt het nummer maar helemaal overgeslagen en kan de show gelukkig zonder verdere hindernissen worden voortgezet. De flow is echter onderbroken en ondanks de inspanningen van de heren en dame op het podium – en de positieve manier waarop het publiek met dit soort overmacht omgaat – blijft het jammer-gevoel toch hangen. Ook sterke uitvoeringen van een paar songs van Will To Power (2017) kunnen dat niet helemaal wegspoelen. Eigenlijk duurt het tot aan afsluiter en überhit Nemesis voor het positieve gevoel van het eerste deel van de show weer helemaal terug is.

Arch Enemy

Voor de laatste keer vandaag begeven we ons richting de Tent Stage. Confetti en slingers zijn nu niet bepaald de eerste dingen waar je aan denkt bij het horen van de naam Kreator. Het optreden van de Duitse thrashgrootmeesters wordt echter behoorlijk opgeleukt met tierelantijntjes én vuurwerk, zowel in letterlijke als figuurlijke zin. Vanaf opener Phantom Antichrist tot en met ‘good old’ afsluiter Pleasure to Kill heersen zanger/gitarist Mille Petrozza en zijn bandmaten in Nijmegen. In een uurtje werkt Kreator zich door een dozijn songs heen. Muzikaal zijn er nauwelijks verrassingen voor zij die Kreator de voorbije jaren vaker aan het werk zagen; de uitvoering is echter ouderwets sterk en de tent is dan ook goedgevuld. Lekker hoor!

De laatste band op deze vrijdag begint fashionably late. Parkway Drive speelde in 2011 en 2015 ook al op FortaRock en mag vandaag voor de derde maal aantreden. Als headliner welteverstaan, dus worden alle registers opengetrokken. De show van de Australische metalcore-giganten is tot in de perfectie uitgedacht. Vuurbakken, vuurwerk, bewegende platforms en een drummer in een roterend (en even in vuur en vlam staand) ‘hamsterwiel’; kosten noch moeite zijn gespaard om van dit optreden een onvergetelijke ervaring te maken. En dat lukt! De sympathieke frontman Winston McCall laat geen mogelijkheid onbenut om het enthousiaste publiek nog verder op te zwepen en de crowdsurfers vliegen ons zelfs tussen de nummers door om de oren. Ook muzikaal is de show moddervet; zelfs als je weinig ophebt met de muziek van Parkway Drive, kun je niets dan respect hebben voor de manier waarop deze Australiërs invulling geven aan hun set vol dampende en beukende metalcore.

Parkway Drive

De nummers van het splinternieuwe – en voor Parway Drive-begrippen behoorlijk duistere – album Reverence worden door het publiek omarmd, evenals (iets) oudere prijsnummers als Carrion, Idols and Anchors en het uit volle borst meegezongen Wild Eyes. Met laatstgenoemde song komt er een einde aan de reguliere set, waarna de toegift al snel geopend wordt met Crushed. Tot slot worden de resterende energiereserves van het publiek nog één keer aangesproken voor het allerlaatste stukje muzikaal vuurwerk van deze eerste FortaRock-dag: Bottom Feeder!

Terwijl de rook van het echte vuurwerk nog optrekt en ook het applaus nog klinkt, kunnen wij niet anders dan positief oordelen over deze eerste dag van het festival. FortaRock is écht weer helemaal terug van weggeweest! Echt druk was het vandaag niet, aangenaam vol gelukkig wel. Bijkomend voordeel daarvan: de wachtrijen voor eten en drinken waren nooit te lang (met uitzondering misschien van die bij de muntenkassa’s vroeger op de dag) en de nieuwe indeling van het festivalterrein bevalt ons prima. Nu snel naar huis, om morgen weer fit aan de aftrap te kunnen verschijnen. Smell you later!

Index | Vrijdag | Zaterdag

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn foto’s.

Index | Vrijdag | Zaterdag

Goedemorgen en welkom terug in Nijmegen voor de tweede dag van FortaRock 2018! Vandaag openden de hekken van het festivalterrein al om elf uur in de morgen en staan er in totaal zestien bands op het programma, afkomstig uit alle hoeken van ons geliefde muziekgenre. Het weerbericht voor vandaag ziet er gelukkig een stuk beter uit dan dat van gisteren en de opkomst lijkt zelfs zo vroeg op de dag al beduidend groter te worden dan op vrijdag. Ook is er vandaag een derde stage; het openluchttheater de Goffert wordt deze zaterdag bij het festival betrokken. Op deze bijzondere locatie biedt Buma ROCKS! vandaag vier bands een podium. Ook zal hier later op de middag een Q&A met Nightwish-zangeres Floor Jansen plaatsvinden. Kortom: je hoeft je geen seconde te vervelen op FortaRock!

Om klokslag twaalf uur trapt Mantar af in de tent. Dit Duitse duo is in alle opzichten ‘anders’; om te beginnen bestaat de ‘band’ slechts uit een drummer en een gitarist/vocalist. Er wordt bovendien in een gedraaide opstelling gespeeld, waardoor beide heren elkaar steeds aankijken en het publiek hen en profil ziet. Tot slot is ook de muziek van de Hamburgers best bijzonder: vunzige maar groovende metal met elementen uit slugde maar ook death, altijd lekker rauw en venijnig. Ondanks het vroege uur krijgen Erinc en Hanno flink wat applaus als hun show er na veertig minuutjes weer op zit. Wat ons betreft volkomen terechte lof!

Op de Main Stage is het vervolgens tijd voor VUUR, dat eind vorig jaar debuteerde met het sterke In This Moment We Are Free – Cities. De band rond zangeres Anneke van Giersbergen neemt ons mee op een muzikale wereldreis – alle songs zijn immers naar steden vernoemd – die voert langs Rotterdam, Berlijn, Beiroet, Londen en Helsinki. De progressieve muziek klinkt heerlijk, al oogt het publiek nog wat matjes. Misschien dat het iets met het vroege uur te maken heeft? Aan de muzikale prestaties van VUUR of de zang van Van Giersbergen ligt het in elk geval niet. Behalve materiaal van de debuutplaat speelt VUUR ook wat songs van de vorige bands/projecten van de frontdame: The Gentle Storm (The Storm) en The Gathering (On Most Surfaces (Inuït) en Strange Machines). Vooral het laatstgenoemde nummer – tevens de afsluiter van de set van vandaag – krijgt de handjes op elkaar. Prima optreden!

VUUR

Het intro van Týr klinkt dan al op uit de tent. De Faeröerse heren krijgen het feestje snel op gang met hun vrolijke en aanstekelijke mix van klassieke heavy metal, Viking-koortjes en folky touches. De band presenteert vandaag louter materiaal van de laatste albums Valkyrja (2013) en The Lay of Thrym (2011). Een song als Hail to the Hammer blijft dus op stal, al kunnen we er niet lang mee zitten, daarvoor is het optreden te leuk. Er wordt gedanst, gemoshed en er ontstaat zelfs iets wat we voor het gemak maar even een ‘roeipit’ noemen. Kortom: de sfeer zit er goed in! Vooral By the Sword in My Hand en Hold the Heathen Hammer High worden uit volle borst meegeschreeuwd door het publiek in de aardig gevulde tent. Met Shadow of the Swastika komt er na dik een half uur alweer een eind aan de show, die van ons nog wel wat langer had mogen duren. Fijn gitaarwerk, geen oeverloos gelul (al dan niet over de walvisvangst) en pakkende refreinen in de puntige songs; Týr stemt ons erg vrolijk vandaag.

We kunnen het feest vervolgens lekker voortzetten bij het hoofdpodium. DragonForce speelt daar een vermakelijke en degelijke power metalshow, waarbij we de dubieuze Johnny Cash-cover (Ring of Fire) graag door de vingers zien. Echt verrassen doet de band niet. Songs als Operation Ground and Pound en Cry Thunder zijn al jarenlang graag geziene songs op de sets van het internationale gezelschap, terwijl het meest recente album Reaching Into Infinity (2017) vertegenwoordigd wordt door Ashes of the Dawn en Curse of Darkness. Zanger Marc Hudson praat de nummers aan elkaar en hoewel dat de vaart enigszins uit de show haalt, krijgen we muzikaal gezien waar voor ons geld. Eeuwige afsluiter Through the Fire and Flames is gelukkig ook nog van de partij, waarmee het optreden een waardig slot krijgt. De show van DragonForce is, ondanks de hoeveelheid noten en het soms ietwat simpele karakter, uitermate doeltreffend. 

Het plakkaat ‘simpel’ kan zeker niet op de volgende act in de Tent Stage worden geplakt. Igorrr – voor zover wij ons kunnen herinneren de eerste band op FortaRock die geen gitaren gebruikt, Blaas of Glory even niet meegeteld – maakt een even bizarre als intrigerende combinatie van electro, blastbeats, grunts en etherische vrouwenzang, het liefst allemaal door elkaar. Apart, theatraal, uitdagend, soms een tikkeltje vermoeiend maar duidelijk ‘anders’ en vernieuwend. In 2015 speelde Igorrr overigens al op FortaRock in the City, maar dat was zo ongelooflijk laat dat we toen (met dank aan het openbaar vervoer) verstek lieten gaan. Vandaag krijgen we een herkansing. De tent staat lekker vol voor de enerverende set van deze Fransen, al is dit optreden zeker niet aan iedereen besteed – en dat is te begrijpen, want deze muziek vréét energie. Ook bij ons blijft een beetje een dubbel gevoel achter. Igorrr is voor eventjes best leuk, maar na een half uurtje is de nieuwigheid er wel vanaf. Smaken verschillen, zullen we maar zeggen.

Igorrr

Avatar is ook al een oude FotaRock-bekende. In 2016 stond de Zweedse band ook al op het festival en eigenlijk alles wat we daar toen over schreven, is ook vandaag van toepassing. Met Avatar Country is er weliswaar een nieuw album aan de discografie van de band toegevoegd, maar verder is er voornamelijk veel hetzelfde gebleven. Avatar geeft een theatrale performance die bij vlagen grenst aan overacting, vol aanstekelijke songs die elementen van moderne melodeath vermengen met stampende industrial-ritmes. Verrassend is het allemaal niet en ook nu kan de cleane zang van de clowneske frontman Johannes Eckerström ons maar matig bekoren; toch zijn we over het optreden als geheel een stuk positiever. De publieksreactie onderschrijft dat: er wordt luidkeels meegezongen. Na amper een handvol nummers moet er kennelijk al een toegift komen, wat tijd kost die we liever aan een extra nummer besteed hadden gezien – de band heeft immers maar vijftig minuten speeltijd. Het hoort kennelijk allemaal bij het toneelstuk van Avatar. Met The King Welcomes You to Avatar Country en Hail the Apocalypse komt er een einde aan de show die ontegenzeggelijk degelijk is, maar geen blijvende indruk achterlaat.

Aansluitend speelt in de tent nóg een oude bekende. Baroness was in 2010 ook al van de partij en in de tussenliggende jaren is de progressieve rock met sludge-elementen zeker niet minder enerverend geworden. Het nieuwste album Purple stamt alweer uit 2015 en verzorgt vandaag ongeveer de helft van het songmateriaal op de setlist, waarbij ook een aantal oudere songs voor kippenvel zorgen. Take My Bones Away vormt een supersterke start en ook daarna blijft de de lat hoog liggen; March to the Sea en A Horse Called Golgotha zijn vandaag moddervet en overheerlijk. Chlorine & Wine en Morningstar houden tussendoor de eer van Purple hoog Bandbaas John Dyer Baizley kijkt, zegt weinig, maar ziet dat het goed is, terwijl de temperatuur in de Tent Stage gedurende de vijftig minuten speeltijd die Baroness krijgt steeds verder stijgt. Tot de laatste klanken van het afsluitende Isak wegsterven, is Baroness de baas in Nijmegen. Zeker niet de meest ‘makkelijke’ show van FortaRock, maar wel één van de meest boeiende.

Biertje in de hand? Check! Lekker zonnetje? Ongelooflijk genoeg: check! Gigantische opblaaseend? Uhm…ook een vinkje! Het feest kan dus beginnen! De mannen van Alestorm nemen zichzelf en hun ‘piratenmetal’ allesbehalve serieus, waardoor de show doorspekt is met flauwe humor. De muziek is simpel, dansbaar, energiek en vrolijk. Alestorm is een welhaast perfecte festivalband, en ook vandaag slagen de Schotten er weer moeiteloos in om het Goffertpark in een kolkende en hossende mensenmassa te veranderen, al verslikt de band zich af en toe een beetje in het eigen losse karakter. De setlist is ondertussen een feest van herkenning; met songs als Keelhauled, Nancy the Tavern Wench, Drink en Captain Morgan’s Revenge tovert de band ook bij ons een brede glimlach op het gezicht  Zelfs covers als Hangover (van Taio Cruz) en Wolves of the Sea (van Pirates of the Sea, vandaag inclusief een gastoptreden van Týr-zanger Heri Joensen) maken hun opwachting en krijgen de voetjes van de vloer. Geheel in stijl sluit de band af met Fucked With An Anchor. Alestorm was vandaag weer typisch Alestorm, precies zoals het Nijmeegse publiek het wil zien!

Alestorm

Vervolgens is het haasten geblazen om nog een stukje mee te pikken van onze Australische vrienden van Thy Art Is Murder en de teruggekeerde CJ MacMahon in het bijzonder. Op het pittoreske Theater Stage pakt deathcore-minnend FortaRock zich samen om mee te deinen op deuntjes van Hate (2012), Holy War (2015) en de laatste (overigens uitstekende) telg Dear Desolation (2017). Vanwege het compacte karakter van dit podium zit er slechts een kleine drie á vier meter tussen je snufferd en de band. Ondanks dat dit de mosher ietwat beperkt in zijn/haar vierkante meters, komt dit de intensiteit zeer zeker ten goede! Naast vertrouwende nummertjes als The Purest Strain Of Hate, Holy War en (natuurlijk) Reign Of Darkness wordt de setlist vandaag o.a. verrijkt met het nieuwe Slaves Beyond Death en de (van The Depression Sessions uit 2016) afkomstige) Rammstein-cover Du Hast. Een verstandige keuze, aangezien de intonatie van de frontman voor veel omgekrulde mondhoeken zorgt. Als we de brulboei mogen geloven dient meeblèhren voor het toegestroomde publiek overigens een peulenschilletje te zijn, gezien onze verwantschap qua taal. Al met al een erg gezellig en knus samenzijn op deze vroege avond!

Met ons gezicht weer in de plooi lopen we snel naar de tent, want daar is het de hoogste tijd voor Satyricon. De genre-overstijgende black metalband van zanger Sigurd ‘Satyr’ Wongraven en drummer Kjetil-Vidar ‘Frost’ Haraldstad speelde in 2009 ook al op FortaRock. De show van vandaag klinkt opvallend ‘open’ en zelfs een tikkeltje ‘droog’ in de positieve zin van het woord, geheel in lijn met de sound van het kersverse album Deep Calleth Upon Deep, vandaag samen met Now, Diabolical (2006) verantwoordelijk voor meer dan de helft van de setlist. De ietwat monotone stem van Satyr is uit duizenden herkenbaar en er wordt strak gemusiceerd door de Noren, waarbij de nieuwe nummers door het publiek al opvallend warm worden onthaald. Toch zijn het vooral Now, Diabolical (het nummer) en Fuel For Hatred die indruk maken, alvorens de show op meesterlijke wijze wordt afgesloten met K.I.N.G.. Goed optreden!

Op de Main Stage spelen de Zweden van Opeth een gezapige maar muzikaal niet minder indrukwekkende show in het avondzonnetje. De band begint wat later, waardoor Mikael Åkerfeldt en consorten hun set een beetje moeten inkorten. Slechts vijf nummers passeren de revue, al wil dat in het geval van Opeth niet veel zeggen aangezien de band behoorlijk lang van stof is. Na de mellow opener Sorceress (van het gelijknamige album) is het blokje dat wordt gevormd door progdeathpareltjes Ghost of Perdition, Cusp of Eternity en The Drapery Falls één van de hoogtepunten van deze festivaldag. Daarna wordt met Deliverance de laatste song ingezet. Opeth – in 2013 ook al op FortaRock te bewonderen – geeft misschien niet de meest bevlogen show weg (misschien volgende keer maar in de tent programmeren, zodat het allemaal wat intenser wordt?), maar de muziek is om van te smullen. Kort maar desalniettemin bijzonder krachtig.

De allerlaatste band in de Tent Stage komt eveneens uit Zweden. Meshuggah was in 2009 én 2012 ook al van de partij, en maakte beide keren indruk met hun technische death/thrash. Het optreden van vandaag is minstens zo sterk en sfeervol en zorgt op de valreep nog voor één van de hoogtepunten van dit jaar. De tent staat lekker vol en hoewel de ritmes niet altijd even gemakkelijk zijn om op te headbangen, wapperen de haren wild. Met een prachtige maar drukke lichtshow, ultiem strak drumwerk en een prima setlist, met daarop veel songs van het sterke The Violent Sleep of Reason (2016), krijgt Meshuggah de ruimte voor het podium nog één keer goed in beweging. Na de titeltrack van het zojuist genoemde album volgen met Bleed, Straws Pulled at Random en de monsterlijke afsluiter Demiurge nog drie songs om onze vingers bij af te likken. Geen wonder dat de FortaRock-crew deze mannen graag voor een derde keer zag terugkeren!

De absolute headliner van FortaRock 2018 is de Finse band Nightwish, inmiddels al een tijdje aangevoerd door de Nederlandse zangeres Floor Jansen, die de meeste metalheads nog wel kennen van After Forever en/of ReVamp. Onder haar bezielende leiding passeren deze avond opvallend veel oude Nightwish-nummers de revue, waarbij opvalt dat een aantal arrangementen wat zijn aangepast. Wat hoge noten zijn weggelaten en er is en passant ook een wat grotere rol voor fluitist/doedelzakspeler/manusje-van-alles Troy Donockley ingebouwd. Slechts een handvol songs die stammen uit het tijdperk nadat zangeres-van-het-eerste-uur Tarja Turunen de deur met een luide klap achter zich dichttrok hebben een plekje weten te bemachtigen. Ook worden er maar twee nummers van Endless Forms Most Beautiful uit 2015 – het eerste Nightwish-album met Jansen achter de microfoon – gespeeld. Dat zal allemaal ongetwijfeld te maken hebben met de aangekondigde ‘Decades’-shows van later dit jaar waarin de band zich wat meer op ouder werk gaat focussen. We beschouwen dit festivaloptreden dan ook als een prima voorproefje van die tournee.

Geopend wordt deze avond met End of All Hope, waarna puike songs als Wish I Had and Angel, Slaying the Dreamer en natuurlijk ook Nemo voorbij komen in de show van bijna anderhalf uur. Wel missen we een aantal ‘golden oldies’ als Planet Hell en Dark Chest of Wonders een beetje in dit feest der herkenning. Maar goed: je kunt nu eenmaal niet alles hebben.

Nightwish

Floor is goed bij stem en ook nu wordt er niet beknibbeld op vuur(werk). Het hele podium wordt als één groot projectiescherm gebruikt, waarbij de ietwat zoetsappige plaatjes van wolven, sneeuwlandschappen, vlammen en grafzerken (zomaar een greep) misschien op het eerste gezicht wat potsierlijk aandoen. Het past echter prima bij de soms behoorlijk gesuikerde muziek van Nightwish en is in dat opzicht ook in lijn met de stijl van een aantal oudere albumhoezen. Een paar van deze visuele elementen zagen we eind 2015 ook al toen de band optrad in de HMH in Amsterdam maar de show op FortaRock is een compleet andere en voelt niet als een simpele herhaling van zetten. Pas wanneer de zon langzaam achter de bomen die het Goffertpark omringen verdwijnt, komt de lichtshow een beetje tot zijn recht. Op dat moment zit het grootste deel van de show er echter al op. Met (een deel van) het uitgesponnen The Greatest Show on Earth en ‘kippenvelsong’ Ghost Love Score komt er op magistrale wijze een einde aan zowel de show van de headliner als van het festival als geheel. Ondanks een niet-aflatende roep om een toegift, is de curfew-tijd keihard. Het is 23:00 en dat betekent: einde muziek. Einde FortaRock 2018.

FortaRock verstond ook dit jaar de kunst van het samenstellen van een divers programma waar voor vrijwel iedere metalliefhebber wel wat interessants tussen zat. We zijn erg blij dat het festival dit jaar weer ‘gewoon’ terugkeerde en kijken nu al uit naar de volgende editie. De iets bescheidener opzet van het festivalterrein zorgt voor een gemoedelijke sfeer en ‘gezellig druk’ is wat ons betreft altijd te prefereren boven ‘bomvol’, zoals tijdens de XL-editie van een aantal jaar geleden. Het geluid hield zich beide dagen heel netjes, op wat technische problemen voor Suffocation en de pech voor Arch Enemy na. Afgezien van het programma op het theaterpodium, waar steeds slechts voor een beperkt aantal mensen ruimte was voordat de beveiligers de hekken sloten, was de Nederlandse inbreng dit jaar bescheiden. Aan de andere kant: wanneer krijg je nu de kans om twee van de allerbeste metalzangeressen die ons land ooit voortbracht (Anneke van Giersbergen en Floor Jansen) op één dag op hetzelfde podium aan het werk te zien? Jansen mocht ’s middags op het Theater Stage trouwens de BUMA Rocks! Export Award in ontvangst nemen – wat ons betreft volkomen terecht! En nu gaan we even een zondagje ouderwets uitbrakken. Tot de volgende keer!

Index | Vrijdag | Zaterdag

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn foto’s.

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag