FortaRock 2018: het verslag

Helemaal terug van weggeweest!

Index | Vrijdag | Zaterdag

Vrijdag 1 juni, de eerste dag van FortaRock 2018, begint met een lading regen. Het programma begint gelukkig pas om half vier ’s middags, wanneer de ergste buien al zijn overgewaaid. Het festivalterrein is dit jaar wat kleiner van opzet vergeleken met de voorgaande jaren, wat zeker niet minder gezellig is. Er zijn deze vrijdag twee podia in gebruik, de Main Stage in de open lucht en de overdekte Tent Stage even verderop.

Het miezert nog als we de Tent Stage betreden voor de allereerste band van het festival: Betraying The Martyrs mag met een fijne portie gelikte metalcore het bal openen. Cleane zang, keyboards en brute grunts razen een half uurtje om onze oren en de Fransen hebben maar een paar minuten nodig om het eerste pitje van de dag op gang te krijgen. Het is natuurlijk nog vroeg en het publiek moet duidelijk nog even op gang komen – of zelfs arriveren in Nijmegen – maar toch kan Betraying the Martyrs op flink wat bijval rekenen. Prima show en het is duidelijk: FortaRock is begonnen! Zij het echter wel (wederom) zonder de Frozen-cover Let It Go, maar dat terzijde.

Betraying The Martyrs

Op het hoofdpodium mogen de oudgedienden van Death Angel vervolgens het spits afbijten. De Amerikaanse thrashers doen dat niet onverdienstelijk, met een set van drie kwartier waarin werk uit de gehele loopbaan van de band aan bod komt, van debuut The Ultra Violence (1987) tot aan het meest recente album The Evil Divide (2016). Death Angel was in 2009 ook al op FortaRock te bewonderen, al vond het festival toen nog plaats in het veel kleinere Park Brakkenstein. Er zit negen jaar later duidelijk nog geen sleet op de band: bevlogen, energiek en behoorlijk strak, al laat de opkomst nog altijd wat te wensen over.

Snel terug naar de tent, waar Suffocation al klaar staat om te beginnen. De brute en soms ook technische death metal valt duidelijk erg in de smaak bij de toeschouwers en de haren wapperen dan ook flink in het rond. Gitaarproblemen lijken gedurende het optreden even roet in het eten te gooien – Charlie Errigo doet ongeveer een half nummer lang niet mee – maar alles wordt gelukkig snel weer gefixt, waarna de Amerikanen er moeiteloos nog een schepje bovenop lijken te doen. Infecting the Crypts van debuutplaat Effigy of the Forgotten (1991) vormt het slotakkoord. Die nekspieren zijn inmiddels wel lekker opgewarmd!

Suffocation

En weer door naar het hoofdpodium. Ook de band die daar nu speelt, is afkomstig uit de Verenigde Staten. Body Count is vooral bekend als het hardere muzikale vehikel van de rapper Ice-T (Tracy Lauren Marrow). Zijn hiphop-roots doen zich gelden, vooral in de podiumpresentatie en de aanwezigheid van twee behoorlijk overbodige achtergrondzangers, waaronder T’s bloedeigen zoon. Als teken van goodwill naar het metalpubliek wordt afgetrapt met misschien wel de allerslechtste Slayer-cover die we ooit hoorden (Raining Blood en Postmortem) en later komt ook The Exploited (Disorder) nog aan bod. Het eigen werk bevalt ons dan toch aanzienlijk beter! Ice-T is ondertussen veel aan het woord en met zijn anti-racistische en kritische woorden over de Amerikaanse regering, krijgt hij veel applaus. Praatjes vullen echter geen gaatjes, zeker niet omdat de “mothafucka’s” ons om de oren vliegen – en dat is jammer. Het leidt allemaal toch wel wat af van de venijnige mix van hardcore, thrash en rap die Ice-T en zijn band over het Goffertpark doen schallen. Zeker het afsluitende blokje songs (Talk Shit, Get Shot en ‘hit’ Cop Killer) worden luidkeels meegezongen door het publiek in Nijmegen.

Het podium in de tent is inmiddels omgevormd tot riteplaats voor de Zweedse black metalband Watain. Vuur, duisternis, drietanden en varkensbloed bepalen het beeld, net als toen de band in 2010 al op FortaRock speelde. Watain is ook acht jaar later nog even gitzwart en strak, waarbij het theatrale karakter van de show en de podium-aankleding het optreden extra cachet verlenen. Het in januari verschenen album Trident Wolf Eclipse is goed vertegenwoordigd en hoewel de hele set niet bepaald licht valt te verteren – en de band zichzelf en hun muziek erg serieus lijkt te nemen – kan het optreden als ‘geslaagd’ de boeken in. Goede zet ook om deze band niet op het buitenpodium te programmeren; in de tent maakt de sfeervolle lichtshow extra indruk.

Er lijkt daarna geen zegen te rusten op het optreden van Arch Enemy. Ook deze band speelde eerder op FortaRock, te weten in 2011. Vandaag trekt een fikse regenbui over het Goffertpark op het moment dat de Zweden, aangevoerd door frontvrouw Alissa White-Gluz, het podium betreden. Desalniettemin begint de melodeath-groep voortvarend, met opzwepende nummers als Ravenous, War Eternal en My Apocalypse al vroeg in de set. Daarna gaat het echter helemaal mis. Of het met het vocht te maken heeft wordt niet helemaal duidelijk, maar tot tweemaal toe valt de PA uit tijdens The Race, waardoor de show (twee keer) een aantal minuten stilligt. Uiteindelijk wordt het nummer maar helemaal overgeslagen en kan de show gelukkig zonder verdere hindernissen worden voortgezet. De flow is echter onderbroken en ondanks de inspanningen van de heren en dame op het podium – en de positieve manier waarop het publiek met dit soort overmacht omgaat – blijft het jammer-gevoel toch hangen. Ook sterke uitvoeringen van een paar songs van Will To Power (2017) kunnen dat niet helemaal wegspoelen. Eigenlijk duurt het tot aan afsluiter en überhit Nemesis voor het positieve gevoel van het eerste deel van de show weer helemaal terug is.

Arch Enemy

Voor de laatste keer vandaag begeven we ons richting de Tent Stage. Confetti en slingers zijn nu niet bepaald de eerste dingen waar je aan denkt bij het horen van de naam Kreator. Het optreden van de Duitse thrashgrootmeesters wordt echter behoorlijk opgeleukt met tierelantijntjes én vuurwerk, zowel in letterlijke als figuurlijke zin. Vanaf opener Phantom Antichrist tot en met ‘good old’ afsluiter Pleasure to Kill heersen zanger/gitarist Mille Petrozza en zijn bandmaten in Nijmegen. In een uurtje werkt Kreator zich door een dozijn songs heen. Muzikaal zijn er nauwelijks verrassingen voor zij die Kreator de voorbije jaren vaker aan het werk zagen; de uitvoering is echter ouderwets sterk en de tent is dan ook goedgevuld. Lekker hoor!

De laatste band op deze vrijdag begint fashionably late. Parkway Drive speelde in 2011 en 2015 ook al op FortaRock en mag vandaag voor de derde maal aantreden. Als headliner welteverstaan, dus worden alle registers opengetrokken. De show van de Australische metalcore-giganten is tot in de perfectie uitgedacht. Vuurbakken, vuurwerk, bewegende platforms en een drummer in een roterend (en even in vuur en vlam staand) ‘hamsterwiel’; kosten noch moeite zijn gespaard om van dit optreden een onvergetelijke ervaring te maken. En dat lukt! De sympathieke frontman Winston McCall laat geen mogelijkheid onbenut om het enthousiaste publiek nog verder op te zwepen en de crowdsurfers vliegen ons zelfs tussen de nummers door om de oren. Ook muzikaal is de show moddervet; zelfs als je weinig ophebt met de muziek van Parkway Drive, kun je niets dan respect hebben voor de manier waarop deze Australiërs invulling geven aan hun set vol dampende en beukende metalcore.

Parkway Drive

De nummers van het splinternieuwe – en voor Parway Drive-begrippen behoorlijk duistere – album Reverence worden door het publiek omarmd, evenals (iets) oudere prijsnummers als Carrion, Idols and Anchors en het uit volle borst meegezongen Wild Eyes. Met laatstgenoemde song komt er een einde aan de reguliere set, waarna de toegift al snel geopend wordt met Crushed. Tot slot worden de resterende energiereserves van het publiek nog één keer aangesproken voor het allerlaatste stukje muzikaal vuurwerk van deze eerste FortaRock-dag: Bottom Feeder!

Terwijl de rook van het echte vuurwerk nog optrekt en ook het applaus nog klinkt, kunnen wij niet anders dan positief oordelen over deze eerste dag van het festival. FortaRock is écht weer helemaal terug van weggeweest! Echt druk was het vandaag niet, aangenaam vol gelukkig wel. Bijkomend voordeel daarvan: de wachtrijen voor eten en drinken waren nooit te lang (met uitzondering misschien van die bij de muntenkassa’s vroeger op de dag) en de nieuwe indeling van het festivalterrein bevalt ons prima. Nu snel naar huis, om morgen weer fit aan de aftrap te kunnen verschijnen. Smell you later!

Index | Vrijdag | Zaterdag

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn foto’s.

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag