Female Metal Event (FemME) V: het verslag

Index | Pre-party | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Zaterdag 13 oktober zijn wij weer bijtijds aanwezig voor deze tweede volledige FemME-dag in Dynamo. Er staan wederom negen female fronted-bands op het programma, te beginnen op het hoofdpodium.

Echt wakker zijn we nog niet zo rond de klok van half drie in de middag; gelukkig zorgen de Maltezers van Martyrium voor wat muzikale cafeïne. De band klinkt als een bastaardbaby van SepticFlesh, Fleshgod Apocalypse en Cradle of Filth: symfonische black/death met een satanisch randje. De splinternieuwe frontvrouw Mikaela Attard is pas net lid van de band, ze is direct duidelijk aanwezig. Haar krijsvocalen werken na verloop van tijd een beetje op de zenuwen en haar ietwat dubieuze latexpakje laat wel erg weinig aan de verbeelding over, toch is ook dit optreden weer lekker ‘anders’ dan de standaard prinsessenmetal die we in deze niche zo vaak tegenkomen. Het publiek heeft in elk geval een meer dan beleefd applaus over voor de prestaties van Martyrium.

Martyrium

In de kelder mag Project Renegade het feest vandaag in gang zetten. De Griekse band maakt fijne, melodieuze, melancholische en soms lekker groovende muziek à la Lacuna Coil. Ook door het timbre van zangeres Marianna doet dit bandje wel wat denken aan de bekendere Italiaanse genregenoot – en dan hebben we het nog niet over de bijpassende werkoutfits, die ook zo van de ideeëntafel van Lacuna Coil geleend lijken te zijn. De show in de aardig gevulde kelder boeit van begin tot einde en Project Renegade gaat wat ons betreft de boeken in als één van de meestbelovende ‘talenten’ die we tijdens deze editie van FemME aan het werk hebben gezien!

Als het optreden van Martyrium een muzikaal kopje koffie was, dan is de show van Spoil Engine een dubbele shot espresso. Kortgeleden zagen we de Belgen nog een paar honderd meter verderop in de Effenaar, toen als openingsact voor In Flames. Ook vanavond flink wat (welverdiende!) aandacht voor het nieuwe album Stormsleeper. Meer dan een mini-moshpit van drie personen krijgt de band – die de laatste jaren onder de bezielende leiding staat van de Nederlandse frontvrouw Iris Goessens – niet van de grond. Toch valt de rauwe melodeath/metalcore ook op FemME in de smaak. Sterk gitaarspel, lekker veel energie en spelvreugde die van het podium spat: wij zijn wakker, warm én vermaakt.

Spoil Engine

We sjezen weer de trap af, nu voor het optreden van Chrysilia in de Basement. De Griekse band maakt aanstekelijke, upbeat power metal met symfonische en folky touches – kortom: muziek om vrolijk van te worden. Bar origineel of uitmuntend is het allemaal niet, vermakelijk en aanstekelijk des te meer. Zangeres Chryso zingt met minder accent dan ze praat en kwijt zich prima van haar taak. Vuistpompen en meebewegen gaat haast vanzelf op de songs van het in 2017 verschenen debuut Et in Arcadia Ego. De ietwat zoetsappige ballad nemen we op de koop toe; de set van Chrysilia vliegt ondertussen voorbij – altijd een goed teken!

Aan Autumn de schone taak de Nederlandse eer vandaag hoog te houden. Door technische problemen begint de show iets later dan gepland; daarna krijgen we een dromerige en melancholische show van de Groningse band, die tegenwoordig uit liefst zeven (!) muzikanten bestaat. Autumn overtuigde in 2016 al in de Effenaar tijdens FemME II en ‘gast’ Ronald Landa is inmiddels een vast onderdeel van de bezetting geworden. Hoewel de techniek vanavond steeds net niet perfect is, ligt het niveau bijzonder hoog. Proggy én zware passages, de wonderschone zang van Marjan Welman zorgen er al snel voor dat dit optreden één van onze persoonlijke hoogtepuntjes van FemME dit jaar wordt. Alsof er nog niet genoeg te smullen valt, krijgen we ook nog een aantal splinternieuwe songs te horen – en dat smaakt naar meer! Stay tuned voor een review van dat album aan het begin van 2019.

Autumn

Het gaat er even later weer behoorlijk upbeat aan toe in de kelder, met dank aan Secret Rule. De Italiaanse band kleurt netjes binnen de lijntjes en valt zeker niet uit de toon op dit festival. Met een fikse dosis energie krijgt de band al snel bijval uit de zaal. Het spelplezier spat van de heren en dame af, waarbij gitarist Andy en bassist Michele geen kans onbenut laten om het publiek op te zwepen en de handjes in de lucht te krijgen. Hoogtepunt van het optreden van de enige niet-Griekse band die vandaag in de kelder te bewonderen zal zijn, is de afsluitende Nightwish-cover Storytime. Prima show van een sympathieke band.

Het even sterke als gelikte optreden van Beyond the Black is daarna ronduit headliner-waardig. De Duitse band heeft eigenlijk alles om een grote speler in de female fronted metal-scene te worden en hoewel de show erg professioneel (lees: weinig spontaan) oogt, maalt daar niemand om in Dynamo. De publieksrespons is hartelijk en opvallend energiek, wat ook komt doordat alles aan de show gewoon klopt. Hoewel Beyond the Black pas sinds 2014 bestaat, werden er al wel drie studioalbums uitgebracht, waarvan het anderhalve maand geleden verschenen Heart of the Hurricane het meest recente is. Genoeg materiaal om uit te putten dus; alle drie de albums komen ongeveer evenveel aan bod vanavond. Het tempo zit er flink in en voor we er erg in hebben wordt met Running to the Edge alweer de laatste song van de show ingezet. Hou een oogje op deze Duitsers – dit kan wel eens ruwe diamant zijn.

Beyond the Black

Enemy of Reality mag vervolgens het licht in de Basement uitknippen na een vermakelijke show vol “klassieke” female fronted metal. Ietwat schelle opera-zang wordt gekoppeld aan dik aangezette symfonische sfeerlagen, gebracht met een aan overacting grenzende pathos. Desalniettemin is deze Griekse band een spekkie naar het bekkie van de gemiddelde female fronted-fan, wat resulteert in een aardig gevulde kelder en flink wat positieve reacties uit de zaal. Ook nu een cover, al is die niet bijzonder geslaagd: Bad Romance, van Lady Gaga. Zangeres Iliana Tsakiraki krijgt zelfs een huwelijksaanzoek van een (behoorlijk beschonken) fan; daar steekt drummer/echtgenoot Philip Stone toch maar even een stokje voor.

Enemy of Reality

Anna Murphy was ooit zangeres en draailier-speelster in Eluveitie, tegenwoordig staat de Zwitserse dame op eigen benen met haar nieuwe band Cellar Darling – daarbij krijgt ze overigens wel hulp van oud-Eluveitie-maatjes Merlin Sutter (drums) en Ivo Henzi op gitaar. De band noemt hun eigen muziek ‘the new wave of folk rock’, al valt het folk-element in de praktijk behoorlijk mee. Makkelijk in het gehoor liggende en vaak droevige songs, prima zang en af en toe flink wat draailier (en zelfs wat dwarsfluit) komen voorbij tijdens de show, waarin zo ongeveer het hele debuutalbum This is the Sound (2017) verwerkt wordt. Na minder dan een uur is de koek dan ook al op, al verklapt de charmante Murphy wel dat er druk aan nieuw materiaal wordt gewerkt én krijgen we nog een toegift in de vorm van Hedonia. Geen slecht optreden, al blijft het allemaal wat vlakjes, zeker vergeleken met de show van Beyond the Black eerder op de avond.

Cellar Darling

Cellar Darling zorgt voor een mooi maar nu niet direct spetterend einde van deze volle FemME-zaterdag. Morgen begeven we ons naar PopEi – een paar kilometer verderop – voor een smakelijk toetje, in de vorm van de laatste vier bands van het festival. Welterusten!

Index | Pre-party | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Ragherrie wil Kelly Thans bedanken voor haar foto’s.

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag