Female Metal Event (FemME) V: het verslag

Index | Pre-party | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Vrijdag 12 oktober is de eerste volledige festivaldag van FemME V. Beide podia van Dynamo zullen vandaag (en morgen) om-en-om gebruikt worden, zodat de aanwezigen geen minuut van optredende bands hoeven te missen.

Na een kort inleidend praatje door festival-oprichter Ton Dekkers, begint het muzikale programma op het hoofdpodium om 14:30 met de bombastische en behoorlijk lange intro van Hydra. De Duitse band speelt symfonische metal uit het boekje – en doet dat heel redelijk. De zang van frontvrouw Lisa Riedler is prima maar niet bovengemiddeld memorabel; het zijn vooral haar grunts die indruk maken. Het zorgt voor afwisseling tijdens deze show, waarin we ook vast twee nieuwe nummers van de aankomende ep te horen krijgen. We zijn los!

Hypdra

In de kelder wordt het feest aansluitend in gang gezet door Mir Zur Feier. Deze Duitsers kwamen als publiekswinnaar uit de bus bij de officiële FemME Band Battles dit jaar en na een paar minuten snappen we precies waarom. De melodische maar stevige metal(core) is lekker energiek en frontvrouw Mara Bach beschikt over een fijne schreeuw en gooit er af en toe ook wat theatrale zang tussendoor die neigt naar een spoken word-voordracht. Mir Zur Feier is meer dan een simpel schreeuwbandje: de groep is vernoemd naar een bundel van de Duitse dichter Rainer Maria Rilke (1875-1926) en alle songteksten zijn ook ontleend aan zijn mystieke werken. De show is kort maar ontzettend krachtig en ronduit overtuigend; een lekker begin van het basement-programma!

Snel terug de trappen op voor alweer een Duitse band, de derde op rij: Souldrinker. De traditionele heavy metal, vol heerlijk gitaarwerk en meebrulbare refreinen, is boeiend en de songs zijn direct herkenbaar – en meezingbaar! Een groot aandeel daarin heeft zangeres Iris Boanta, die met haar schuurpapieren strot iets unieks toevoegt aan de band. Kort na het festival (maar nog vóór publicatie van dit artikel) bereikte ons het nieuws dat Boanta wegens gezondheidsreden met onmiddellijke ingang uit Souldrinker is gestapt, waardoor alle verdere shows van de band afgeblazen zijn. Beterschap! Tijdens FemME leek er overigens weinig aan de hand, zeker de afsluitende Skid Row-kraker Youth Gone Wild viel bijzonder goed in de smaak in Dynamo.

Souldrinker

De eerste niet-Duitse band van vandaag staat dan al op het punt van beginnen in de Basement. Sounds of September komt uit Estland en maakt melodische, alternatieve rock met veel energie. Zangeres Mari-Liis Aljas begint haar optreden tussen het publiek en doet de hele show lang haar best om de zaal aan het dansen te krijgen, al slaagt ze daar uiteindelijk niet in. Dat wil overigens niet zeggen dat de toehoorders de catchy songs van Sounds of September niet weten te waarderen; de jurywinnaar van de FemMe Band Battle laat een prima indruk achter en is weer compleet anders dan de bands eerder op de middag. Minder zwaar maar zeker niet minder fijn; Sounds of September is wat ons betreft één van de aangename verrassingen van FemME 2018.

Op het hoofdpodium speelt daarna de Amerikaanse band Masqued. De Texanen vinken netjes alle female fronted metal-hokjes af maar echt boeiend wordt de show toch niet. Bassist/zanger Shane Dubose speelt met een zonnebril op (waarom?) en zijn iele stemgeluid heeft weinig tot geen meerwaarde voor het bandgeluid. Zangeres Steffany Jonhston kwijt zich een stuk beter van haar taak, al wordt de show geen seconde echt memorabel. Daarvoor is de muziek van Masqued te standaard en te voorspelbaar. Een Iron Maiden-cover als afsluiter (Moonchild) is op papier nog wel geinig, al is Dubose duidelijk geen Dickinson waardoor het uiteindelijk een heel mager eerbetoon wordt. Zonde.

Het Franse Talvienkeli is misschien wel de minst ervaren band van heel FemME dit jaar. Dat komt tot uiting in een slordig en rommelig begin, daarna komen de heren en dames gelukkig steeds beter in hun ritme. Zangeres Camille Borrelly beschikt over een lieflijk stemgeluid maar het is vooral bassiste Laëtitia Bertrand die de show steelt. Met een basgitaar die bijna even groot is als zijzelf, straalt de spelvreugde er vanaf de eerste seconde van af. De sympathie van het publiek is al snel gewonnen en ook de zenuwen lijken steeds meer overwonnen te worden, waardoor we toch terug kunnen kijken op een heel aardige set vol symfonische metal met zo links en rechts wat progressieve touches. Nu snel veel vlieguren maken, en dan komt het allemaal wel in orde met Talvienkeli!

Talvienkeli

En snel de trap weer op, voor de show van Crysalys op de Main Stage. De Italiaanse band kleurt netjes binnen de lijntjes met een show vol symfonische metal, voorzien van Engelse en Italiaanse teksten. Stevige gitaren en de sopraanzang van Chiara “Dusk” Malvestiti (die u misschien kent van haar optredens met Therion) weten redelijk te boeien; we zijn echter toch wel blij met de mannelijke gastzang van Salvatore “Sirio” Perrien de daaruit voortvloeiende duetten. Het broeierige Mutual Love is dan ook het meest memorabele moment van de show.

De stad Carthago – jarenlang de grote rivaal van Rome – lag in wat nu Tunesië is. De stad Cartagena (oftewel Carthago Nova) ligt in Spanje en werd gesticht door de Carthaagse aanvoerder Hannibal. De band Cartagena komt dan weer uit Tunesië (snapt u het nog?) en speelt vanavond als laatste band in de kelder van Dynamo. Zangeres Nesrine Mahbouli basste in het verleden in Persona maar moest de show van die band op FemME 2017 aan zich voorbij laten gaan wegens visumproblemen. Nu is ze er dan toch en ze blijkt ook prima te kunnen zingen. De muziek is symfonisch, de teksten van het album Roma Delenda Est over het oude Carthaagse rijk zijn interessant (en anti-Romeins) en zo links en rechts bevat de muziek ook wat exotische touches. Vermakelijk optreden!

De headliner van deze vrijdag is een oude bekende. Op de eerste editie van FemME was het Schiedamse Asrai namelijk ook al van de partij. Daarnaast viert de band dit jaar op FemME ook hun dertigste jubileum. De groep – tegenwoordig all-female – is tevens de enige Nederlandse afgevaardigde vandaag. Asrai is met hun melancholische en duistere muziek tevens de act die het plakkaat ‘gothic’ meer verdient dan alle andere bands die vandaag op het podium staan. Het publiek oogt enigszins vermoeid, nog voor de show goed en wel van start is gegaan. TMF-hitje (ja ja!) Pale Light komt al vroeg in de set voorbij. Dat zangeres Margriet Mol de hoge uithalen met enige regelmaat laat voor wat ze zijn, kan de pret niet drukken. Met het ontbreken van een bassist hebben we iets meer moeite; live hebben de songs daardoor iets minder om het lijf dan op plaat.

Na een uurtje komt de show met Sour Ground vrij abrupt en zonder veel plichtplegingen ten einde, wat meestal teken is dat de artiest in kwestie nog een toegift voor ons in petto heeft – en zo geschiedde. Er gebeurt eerst echter wel iets wat wij in al onze jaren van concertbezoek nog nooit meemaakten: in de korte break tussen reguliere set en toegift, verlaat ruim de helft van de toeschouwers de zaal – vreemd. Daarna volgen nog twee nummers voordat Stone Cold uiteindelijk het smakelijke slotakkoord vormt van de show én deze muzikale vrijdag in Dynamo. Morgen weer een goedgevulde dag!

Index | Pre-party | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Ragherrie wil Kelly Thans bedanken voor haar foto’s.

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag