Dynamo Metal Fest 2018: het verslag

Één been in het verleden en de blik op de toekomst

Op 14 juli 2018 verandert het IJssportcentrum in Eindhoven één zomerdag lang in de place to be voor metalliefhebbers uit binnen- en buitenland. Dynamo Metal Fest strijkt dit jaar voor de vierde keer neer op het complex; na zeer geslaagde edities in 2015, 2016 én 2017 weten we wat we dit jaar mogen verwachten: een fijn, niet al te grootschalig festival waar de muziek centraal staat en liefhebbers van oudeschoolmetaal stevig aan hun trekken komen. Ook voor de jongere garde is er doorgaans voldoende te genieten, dit jaar blijkt daarop geen uitzondering.

Slechts een paar uur (zo voelt het althans) na de geslaagde pre-party in Dynamo, openen de deuren van het IJssportcentrum deze zaterdagmorgen al rond 10 uur. Het is dan nog meer dan een uur wachten op de eerste band. De opener van DMF ’18 komt uit België en heet Elephant. We krijgen een set vol makkelijk in het gehoor liggende metalcore voorgeschoteld; de songs van de winnaars van de bandbattle van dit jaar zijn even energiek als pakkend. Het vroege uur doet zich echter gelden; het publiek lijkt nog niet los te willen (of kunnen) komen en de ijsbaan staat verre van vol. Met een drankje in de hand is het echter goed toeven in het zonnetje, waardoor we Elephant grif vergeven dat ze wel erg nadrukkelijk lenen bij bekendere bands uit hun specifieke niche. Iets meer ‘eigenheid’ was welkom, hopelijk lukt het de mannen in de toekomst een eigen smoelwerk te combineren met de dosis energie die ze nu al brengen, dan komt het wel in orde met deze Vlamingen.

Over energie gesproken! De crossover van Iron Reagan zorgt direct voor de eerste fatsoenlijke moshpits van de dag. De Amerikaanse band, die begon als nevenproject van muzikanten van Municipal Waste en Darkest Hour, geeft een lekker pittige show weg. Aan de stuivende zandwolken te zien gaat het er stevig op en we zullen de rest van het festival het succes van de pit dan ook vooral aan de stoftornado’s afmeten. Het wordt zo vroeg op de middag al een heel aardig feestje, waarbij Cannibal Corpse-cover A Skull Full of Maggots een leuk extraatje is. De band heeft er duidelijk zin in vandaag – er wordt flink wat gebabbeld tussen de songs door – en de venijnige thrashy hardcore gaat er bij het DMF-publiek in als zoete koek. We zijn eindelijk wakker!

Iron Reagan

Afgelopen jaar was zangeres Anneke van Giersbergen ook al te bewonderen op DMF 2017 met haar VUUR. Dit jaar is die band weer van de partij, als last-minute vervanger voor Sons of Apollo. Het tijdschema is daardoor danig omgegooid en als we de reacties op internet mogen geloven, is lang niet iedereen blij met de toevoeging van VUUR aan het affiche. Een act twee jaar achter elkaar boeken, doe je natuurlijk ook niet voor je lol; we hadden het echter een stuk slechter kunnen treffen dan met de progressieve metal van VUUR. Het voorste deel van het veld staat aardig vol en al snel krijgen Anneke en haar band de handjes op elkaar. De show is geen exacte kopie van het optreden van het vorige DMF-optreden of de performance van een dikke maand geleden op FortaRock, al zit er natuurlijk wel behoorlijk wat overlap in de setlist. Behalve materiaal van het fijne debuut In This Moment We Are Free – Cities krijgen we met The Storm wederom een The Gentle Storm-song  te horen. Terwijl het kwik op het veld (volgens de thermometer-annex-klok aan de muur) richting de 30° C kruipt, zorgt de pyro op het podium er voor dat de voorste rijen geflambeerd worden; VUUR doet hun naam wat dat betreft eer aan. Het lekkerste wordt bewaard voor het laatst: The Gathering-kraker Strange Machines vormt een tof einde van een prima show.

VUUR

Fans van Morbid Angel gaan vervolgens helemaal uit hun plaat bij I Am Morbid. De band van de voormalige Morbid Angel-leden David Vincent (bass, vocals) en Tim Yeung (drums) trakteert DMF op een lading songs van de eerste albums van hun voormalige broodheer, wat de nekspieren flink in beweging krijgt. I Am Morbid (inderdaad vernoemt naar het nummer, dat we ook vandaag te horen krijgen) stort een bak strakke death metal over de weide uit en weet daarmee elke vorm van kritiek (‘veredelde coverband’ enzovoort) in de kiem te smoren. De stofwolk is wederom indrukwekkend en dus kunnen we kort zijn: I Am Morbid komt, ziet en overwint en houdt vandaag de death metal-eer meer dan hoog in de felle zon.

De progressieve muziek van Leprous is daarna aan lang niet iedereen besteed. De Noren zorgen echter wel voor ‘even wat anders’ en dat is stiekem wel lekker, zo tussen alle oldskool death en thrash door. Na een wat weifelend begin (Boneville, kennelijk zijn de heren op dat moment niet helemaal tevreden met de geluidstechniek, zelfs niet na een minuut of tien pielen voor hun set daadwerkelijk begon) komt de vaart en flow er langzaam maar zeker iets beter in. De vlam slaat echter geen moment echt in de pan; Leprous is vooral luistermuziek en gemoshed wordt er dus ook niet. Muzikaal hebben we echter geen enkele reden tot klagen; het vorig jaar verschenen album Malina kleurt het grootste deel van de show, terwijl The Flood en The Price op hun beurt The Congregation (2015) mogen vertegenwoordigen. Hoewel de performance zeker niet slecht is, komt deze complexe muziek simpelweg beter tot haar recht in het donker, tijdens een meer intieme clubshow. Toevallig of niet: liefhebbers kunnen Leprous in september alweer aan het werk zien in Eindhoven, dan speelt de band namelijk in de Effenaar. Go check it out!

Leprous

Zo wisselend als de bandbezetting in de loop der jaren is geweest, zo solide zijn de shows van Annihilator – vandaag blijkt geen uitzondering. Gitarist (en tegenwoordig ook weer vocalist) Jeff Waters is inmiddels aan de 127e incarnatie van zijn thrash metalband toe (ok, ok, we overdrijven!) maar de aanwezigheid van wat jonge muzikanten om hem heen, doet de 52-jarige Waters duidelijk goed. De van oorsprong Canadese groep is momenteel een internationaal gezelschap, met leden uit Canada, Engeland en Italië. Het nieuwste album For the Demented (2017) speelt vandaag een bescheiden rol; het zijn de klassiekers die de kar trekken. Deze keuze valt in goede aarde bij het DMF-publiek, wat resulteert in een fiks aantal crowdsurfers en een meer dan respectabele moshpit. De sympathieke Waters ziet ondertussen dat het goed is. Hij beweegt zich daarbij ongedwongen over het Eindhovense podium, grappend en onderwijl lustig solerend. De tijd vliegt; met Phantasmagoria en ‘dat ene nummer wat we altijd moeten spelen’ Alison Hell denkt Annihilator dat hun performance er op zit. Er blijkt echter nog wat tijd over te zijn, wat gevuld wordt met het venijnige thrashgranaatje Human Insecticide. Een optreden om vrolijk van te worden!

Annihilator

We blijven nog even lekker thrashen met Overkill. De Amerikaanse oudgedienden timmeren sinds 1980 aan de weg en zijn voor een fiks deel van de oudere garde in het IJssportcentrum dé hoofdact van vandaag. De band scoort echter ook erg goed bij de jongere metaalhoofden, met een set vol lekkere en soms groovende metal. Melodieus, met heerlijk gitaarwerk en de heldere (misschien zelfs quasi-beknepen) zang van Bobby ‘Blitz’ Elssworth. De thrashers spelen in redelijk hoog tempo een pittige show die tevens een bloemlezing uit het oeuvre van Overkill vormt. Het nieuwste album The Grinding Wheel wordt niet genegeerd. De stofwolken rijzen ondertussen tot grote hoogtes, crowdsurfers doen hun ding en het optreden is van begin tot eind ontzettend tof. Vuistpompen, meebrullen, headbangen en moshen: het publiek voor het podium vermaakt zich zichtbaar kostelijk en ook bij ons tovert het optreden een grote grijns op het gelaat. Overkill kroont zich met deze performance misschien wel tot dé grote winnaar van Dynamo Metal Fest 2018.

Het volume gaat op standje elf voor Ministry. De politiek zeer uitgesproken Amerikanen maken – met bandbaas Al Jourgensen voorop – van hun collectieve hart bepaald geen moordkuil, getuige het materiaal van het nieuwste album AmeriKKKant. Vooral Donald Trump moet het ontgelden terwijl Ministry zich een weg door hun set heen hakt en slaat. We zouden het het liefst louter over de muziek van de industrial/electronic metalband hebben, maar frontman Jourgensen dwingt ons toch om heel wat woordjes aan randzaken te besteden. En nee, dan hebben we het niet over de koddige Trump-opblaaskippen die de zijkanten van de bühne sieren en de lachwekkende manier waarop Jourgensen die arme objecten schopt en slaat, maar vooral over de manier waarop het optreden eindigt. Nadat de speeltijd verstreken is, roept Jourgensen (ongeleid projectiel van beroep) iets in de trend van ‘fuck dit festival, we spelen er gewoon nog een paar’, waarna de heren vrolijk doorspelen. Na één song moet Ministry dan toch echt stoppen, waarna Jourgensen de organisatie uitmaakt voor nazi’s. Tsjah, nu weten we wie het is die het zegt (en dus nemen we deze opmerking met een kilo zout) maar chique is het geenszins. De performance is verder weinig verheffend. Aardig maar verre van spectaculair. We zullen ons deze show dus vooral herinneren vanwege de strapatsen van Jourgensen. Jammer.

Ministry

De headliner van Dynamo Metal Fest 2018 dient zich daarna aan. Ghost is momenteel hot en zeker het nieuwe, behoorlijk poppy album Prequelle kan op flink wat positieve feedback rekenen. De kostuums van de ‘nameless ghouls’, het als een kerk aangeklede podium én natuurlijk het personage van Cardinal Copia (zanger Tobias Forge, eerder opererend als Papa Emeritus I, II en III) – over alle elementen van het optreden is duidelijk goed nagedacht en ook vandaag wordt niets aan het toeval overgelaten. Spontaniteit is dan misschien ver te zoeken, de überprofessionele rockshow is desalniettemin ontzettend vermakelijk en verre van saai. De setlist vertoont logischerwijs veel overeenkomsten met die van de show op Graspop Metal Meeting van een paar weken geleden, al is het optreden van vandaag nóg toffer, niet in de laatste plaats omdat de techniek zich vandaag beter houdt en de band iets langer speelt. Songs als Year Zero, He Is en het heerlijk occulte ‘oudje’ Ritual worden uit volle borst meegebruld door het enthousiaste publiek in Eindhoven. De langzaam invallende duisternis zorgt dat ook de lichtshow steeds beter tot zijn recht komt. Aanstekelijke song na aanstekelijke song worden op ons afgevuurd; de toeschouwers eten uit de hand van de flink babbelende Cardinal Copia, en dan bedoelen we zeker niet alleen de kleine groep die al de hele dag in Ghost-make up op het terrein heeft rondgehangen. Zowel splinternieuwe als iets oudere songs worden met luid applaus begroet. Het moge duidelijk zijn: Ghost maakt indruk. De Zweedse band staat voor vermaak, met humor en vooral catchy rocksongs met soms regelrecht dubbelzinnige teksten. Het aloude credo gaat ook vandaag op: de tijd vliegt als je het naar je zin hebt. Na Square Hammer verlaat de band het podium om nog één song te spelen als toegift: vaste afsluiter Monstrance Clock, waarvan het refrein luidkeels wordt meegezongen door jong en oud.

Ghost

En zo zit deze enerverende dag er weer op. DMF was dit jaar weer typisch DMF, met één been stevig in het verleden en de blik op de toekomst. Dit jaar waren opvallend veel jongere muziekfans op het festival afgekomen; een headliner als Ghost zorgt natuurlijk voor flink wat jonge aanwas, waarvan er ongetwijfeld een stel (en laten we hopen dat het er héél veel zijn!) gaandeweg het festival verliefd worden op de sterk spelende oude helden (looking at you, Overkill!). Daarnaast is Dynamo Metal Fest ook altijd erg gemoedelijk en gezellig, een plaats waar je oude bekenden opeens onverwacht tegenkomt en waar je met jan en alleman aan de praat kunt geraken bij de bar. De (relatieve) kleinschaligheid is in dat opzicht zeker een pre. Het weer was dit jaar misschien wel een tikkeltje té goed – menigeen zag roodverbrand aan het eind van de dag – al is dat natuurlijk wel weer een zegen voor de drankomzet. Complimenten tot slot aan de vrijwilligers en de organisatie die ook dit jaar weer hun stinkende best hebben gedaan om alles in goede banen te leiden.

Vast voor in de agenda: Dynamo Metalfest 2019 zal plaatsvinden op zaterdag 20 juli 2019. De voorverkoop is al gestart en we zijn erg benieuwd welke namen er voor de 5e editie allemaal uit de hoge hoed getoverd worden. Tot dan!

Datum: 14-07-2018 | Locatie: IJssportcentrum, Eindhoven
Setlists

Ragherrie wil Bernard Bodt bedanken voor zijn foto’s.

FacebookTwitter