Arch Enemy in 013

Goedgevulde avond met dank aan Jinjer, Tribulation en meesterlijk Wintersun

Het is 28 januari 2018 als we ons naar Tilburg begeven voor ons eerste bezoek aan Poppodium 013 van dit kalenderjaar. De populariteit van de headliner op deze zondag, Arch Enemy, is af te lezen aan de hoeveelheid shirtjes én de lange wachtrij die zich al, ruim voor aanvang van het muzikale programma, door de Veemarktstraat in de Tilburgse binnenstad slingert. Arch Enemy is momenteel hot; toch zijn we op voorhand in het bijzonder benieuwd naar de prestaties van de voorprogramma’s. Wintersun is natuurlijk al niet de minste band om als support mee te nemen op tour, maar we zijn ook zeer nieuwsgierig naar de prestaties van de overige twee muziekgroepen die tijdens deze goedgevulde avond het Tilburgse podium zullen beklimmen.

We beginnen de avond met een half uurtje Jinjer. De female fronted groovy metal(core) is in eerste instantie vooral spijkerhard en bijzonder snel, met een heel matig geluid, waardoor er niet echt een touw aan de eerste minuten valt vast te knopen. Snel wordt dit euvel hersteld, al blijft de band ons toch het meest bekoren als niet in de allerhoogste versnelling wordt gemusiceerd. Frontvrouw Tatiana Shmailyuk heeft naast een gemene grunt ook een heel behoorlijke zangstem, waarmee ze zorgt voor een gezonde dosis afwisseling. De Oekraïners krijgen de handjes op elkaar en laten, zeker tijdens het tweede deel van de show, een positieve indruk achter. Zeer aardige opwarmer, zeker ook voor de nog wat koude nekspieren!

Na een ombouwpauze van een kwartiertje is het de beurt aan Tribulation. Op de droge gromvocals na, hebben deze Zweden hun death/black metal-wortels inmiddels ingeruild voor omfloerste gothic rock met psychedelische en progressieve invloeden. Vooral de gitaristen grossieren in klassieke rockstarposes (en dansjes) waardoor we ons bijna in de hoogtijdagen van de hair metal in de jaren 80 wanen. De corpse paint doet hier weinig aan af en hoe je het ook wendt of keert: origineel is de aanpak van Tribulation zeker. Met veel ruimte voor materiaal van het boeiende nieuwe album Down Below, is dit optreden – hoewel het de meest mellow performance van de avond is – zeker niet onaangenaam en bij vlagen bijzonder sfeervol. Wel een aparte combinatie met het muzikale geweld van de andere bands, maar misschien juist daarom ‘lekker anders’.

Het optreden waar we op voorhand het meest naar uitkeken, is ontegenzeggelijk dat van Wintersun. De Finse melodeath-band, nog altijd onder de bezielende leiding van ex-Ensiferum voorman Jari Mäenpää, heeft in 2017 met The Forest Seasons een album afgeleverd wat de fanbase tot op het bot verdeelt. Wij waren uitgesproken fan van de minder bombastische aanpak maar dat was lang niet iedereen met ons eens. Awaken From The Dark Slumber (Spring) en Loneliness (Winter) van die plaat, kunnen in 013 echter op flink wat bijval rekenen, evenals oudjes als Winter Madness en Battle Against Time van het debuut uit 2004. De live-bezetting is vandaag eveneens anders dan normaal, zo zijn drummer Kai Hahto en vaste bassist Jukka Koskinen afwezig. Ook legt Jari zich louter toe op zijn taken als zanger dus aan gitaarspelen komt hij niet toe.

Wintersun

Hoewel we de gitaar om de nek van Jari toch wel missen, geeft het hem wel de kans om een meer dynamische performance te geven; hij staat immers niet langer aan zijn microfoonstandaard gekluisterd. Het optreden is dan ook lekker energiek en aanstekelijk en we zagen Jari nooit eerder zo los en vrolijk als vandaag. Het optreden klopt als een bus, al staan de op band meelopende symfonische elementen soms wat dunnetjes afgesteld waardoor het evenwicht in de sound niet altijd optimaal is. Meer dan een kleine kanttekening is dit overigens niet; het optreden tovert al snel een dikke glimlach op ons gezicht en het publiek om ons heen komt lekker in beweging. Met het epische Time (van Time I) zit de show er na een uurtje op, een waardige afsluiting van een sterk en boeiend optreden.

Met dank aan Motörhead-kraker Ace of Spades zit de stemming er al goed in als de zaallichten ten slotte doven voor het onbetwiste hoofdgerecht van vanavond: Arch Enemy. De Zweden zijn de laatste jaren niet weg te denken van tourposters en festivalaffiches, en dat harde werken wordt dan ook beloond met een flinke fanschare over heel de wereld én een goede opkomst in 013 vanavond. Met Will To Power verscheen een klein halfjaar geleden wederom een oerdegelijk melodeath-album van de band rond Michael Amott en de show in Tilburg wordt dan ook – in stijl – geopend met het nieuwe The World is Yours. Over de kwaliteiten van de muzikanten, de podiumaankleding en het showelement hoeven we het eigenlijk niet te hebben, dat is zoals altijd prima verzorgd en uiterst weldoordacht. Frontvrouw Alissa White-Gluz is zoals altijd het stralende middelpunt.

Arch Enemy

Arch Enemy is vanavond in gelijke delen energiek, professioneel en degelijk. Echte verrassingen ontbreken, zeker voor degenen die de band de voorbije jaren nog aan het werk zagen, zoals op FemME in 2016, en de band oogt als een een goed geoliede machine. Het optreden is ondertussen wel bijzonder aanstekelijk, met een kolkende mensenmassa voor het podium als tastbaar gevolg, en een hele lading aan pittige oude bekenden op de setlist: van Ravenous tot My Apocalypse tot Dead Eyes See No Future voelt de show één groot feest van herkenning. Weinig origineel zo u wilt, maar daardoor voelt het optreden wel vertrouwd en het luidkeels meeschreeuwende publiek zou het niet anders willen dan op deze manier. Ondanks de verbodsbordjes vliegen er links en rechts toch nog een paar crowdsurfers voorbij, terwijl anderen zich uitleven in de moshpit. Fuck die maandag die voor de deur staat!

In rap tempo werken Alissa en consorten zich door de show heen en met de vaste aankondiging ‘one for all… all for one’ weet een groot deel van de zaal al precies hoe laat het is: tijd voor überkraker (en afsluiter) Nemesis. Nog één keer gaat 013 los en wordt er luidkeels meegebruld, waarna Arch Enemy onder luid (en welverdiend) applaus afscheid neemt van hun Tilburgse publiek. Natuurlijk legt de aanwezigheid van een aantrekkelijke zangeres Arch Enemy geen windeieren, maar die vlieger gaat eigenlijk voor alle female fronted muziekgroepen op. Er komen nu eenmaal altijd geilneven op dit soort bands af, maar gelukkig heeft de melodieuze (en toch venijnige) muziek genoeg om het lijf (pun intended) waardoor Arch Enemy zich geen zorgen te hoeven maken over de beweegredenen van het gros der fans. De shows van vanavond waren even veelzijdig als interessant, even sfeervol als bevlogen en dus keren wij vermoeid maar tegelijkertijd opgeladen terug huiswaarts. We kunnen er weer een weekje tegen!

Datum: 28-01-2018 | Locatie: 013, Tilburg | Line-up: Jinjer, Tribulation, Wintersun, Arch Enemy
Setlist Jinjer | Setlist Tribulation | Setlist Wintersun | Setlist Arch Enemy

Ragherrie wil Ashley Oomen bedanken voor haar foto’s van Wintersun en Arch Enemy

FacebookTwitter