Alcatraz 2018: het verslag

Vorig jaar werd met de jubileumeditie (de tiende) een derde dag geïntroduceerd. Die lijn wordt dit jaar doorgetrokken met opnieuw drie dagen vol metal. Twee podia (de Prison, buiten en de Swamp, in een tent) met een goedgevulde line-up zonder (zowaar) overlap. Door de uitbouw van de Prison Stage heeft het festivalterrein een iets andere indeling gekregen. El Presidio, de plek voor Belgische speciaalbieren en de freakshow, heeft nu ook een eigen, betere gepositioneerde, plek gekregen.

De voorzieningen zijn prima en er is ruim voldoende variatie in eten, waardoor er nooit echt grote wachtrijen staan. Op de ‘reguliere’ eetmomenten is het natuurlijk wel wat drukker overal, maar dat hoeft niet te verbazen. Al met al zijn de omstandigheden ideaal om het drie dagen mee te kunnen overleven. Hoewel, met 44 bands op het programma is het toch wel een gigantische uitdaging! We krijgen ze niet allemaal op de gevoelige plaat, maar het overgrote deel moet geen probleem zijn.

Vrijdag 10 augustus

Een vroeg begin zit er dit jaar niet helemaal in. Ondanks de vakantie blijkt het verkeer een spelbreker. De adviezen van Google zorgen er wel voor dat de eerste band (de vierde van de dag) die op de lijst staat toch wel wordt gehaald. Omdat Diablo Blvd er dit jaar mee stopt, kunnen we die natuurlijk niet laten schieten. Al met al zetten de heren een geslaagde show neer op de Prison Stage, met zelfs een eerste pit. Een uitstekende start van de lang(st)e dag.

The Atomic Bitchwax in de Swamp is van een andere orde dan de heavy metal van Diablo Blvd. De donkere omgeving past prima bij het door dit trio voortgebrachte classic stoner met wat psychedelic-invloeden.

Op de Prison staat Ross the Boss. Een stel rechttoe rechtaan ouwe rockers. Ross heeft zijn roots liggen in het machtige Manowar, waarvan hij geruime tijd de gitarist was. Het ligt voor de hand dat er aardig wat Manowar-nummers op de setlist staan. Ze weten wat het publiek wil en dat geven ze hen dan ook vol overgave, alhoewel de krijsen van Lopes niet altijd even pijnloos klinken.

Vervolgens gaan we weer de tent in. Fotograferen en ‘reviewen’ is een een-tweetje dat niet altijd even lekker werkt. Zeker niet met zoveel bands. De Grieken van Suicidal Angels met hun old school trash metal zijn niet echt blijven hangen. Gelukkig hebben we de foto’s nog zullen we maar zeggen.

Suicidal Angels

De set van Dee Snider blijft beter hangen. Iedereen is bijzonder benieuwd naar wat hij gaat brengen, na de indrukwekkend show twee jaar geleden, tijdens de afscheidstournee van Twisted Sister met hun Forty and Fuck It-tour. Sindsdien heeft Dee alweer het nodige nieuwe werk uitgebracht. Ondanks zijn leeftijd heeft hij niets ingeboet aan actie op het podium. Het nieuwe werk wordt zoals verwacht afgewisseld met de klassiekers waar België op kickt. Natuurlijk We’re Not Gonna Take It, dat als vanouds regelmatig door het publiek in de ‘repeat’ wordt gezet. De set komt te vroeg tot een einde. De toegift komt, vanwege het gedruppel van hemelwater, zonder theatraal het podium te verlaten.

Snel naar Venom Inc. De eerste drie nummers waren, zoals we van ze gewend zijn, meer dan prima. Omdat we ze dit jaar ook al in Dynamo hebben gezien, verlaten we na de pit ook direct de tent. We hebben immers ook tijd nodig om te pauzeren.

Vervolgens ie het de beurt aan Status Quo. Ja, Status Quo. Een beetje vreemd, maar toch wel lekker. Misschien ook omdat de vrijdag de dag is waarop de omwonenden (heel ruim genomen) voor half geld naar binnen mogen en dit meer mensen aanspreekt? Veel actie vindt er niet plaats op het podium, maar muzikaal zit het goed in elkaar. Het swingt en rockt de pan uit en het publiek geniet met volle teugen, mede dankzij het hoge meezinggehalte. Voor velen is dit toch wel een beetje jeugdsentiment.

Een must in de Swamp is Amorphis. De licht progressieve Finse metalband trekt zoveel volk dat de tent helemaal gevuld is. Eenmaal uit de pit blijkt er geen fatsoenlijke plekje meer over te zijn. We staan nog even bij de uitgang/ingang, maar dat is ook niet alles. We zoeken uiteindelijk de persruimte op. Jammer, we hopen snel een clubtour te kunnen bezoeken.

Als echte afsluiter krijgen we een wat vreemde eend in de bijt voorgeschoteld. Tot nu toe hebben we nog geen enkele vrouw op het podium zien staan, maar met Brides of Lucifer wordt dat aantal opeens opgeschroefd, met dertien dames in mooie kostuums, naast een zeskoppige band op een fraai aangekleed podium. De lichtshow met LED-displays, aangevuld met redelijk wat vuur, is indrukwekkend, Helaas werkt het weer in het begin niet mee. Een gigantische hoosbui maakt alles en iedereen drijfnat (met waterschade aan een camera tot gevolg). Voor de foto’s van de rest van Alcatraz is het vanaf dat moment behelpen. Brides of Luficer maakten al indruk op Graspop en dat doen ze nu weer. Het blijven natuurlijk wel covers van bekende metalnummers, gezongen door de dames en ondersteund door de strak spelende band. Het concept is meer dan goed, maar voor sommige nummers werkt het toch iets minder. Het totaal is voor oog en oor desondanks een prima belevenis. In februari 2019 krijgt iedereen een nieuwe kans in de Antwerpse venue Trix.

Brides of Lucifer

Na het afsluitende vuurwerk is het inmiddels al ruim na middernacht. Nog steeds nat en ook wel moe wordt besloten om de reis naar de slaapplek in Brussel aan te vangen. De afsluitende set van Bizkit Park (inderdaad, Limp Bizkit en Linkin Park) laten we voor wat het is. Op naar morgen!

Zaterdag 11 augustus

Na een alsnog korte nacht is het altijd wat moeizaam weer op gang komen, Rond 13.00 uur, na weer een alternatieve route dankzij de navigatie (onder begeleiding van de klanken van Act of Defiance) betreden we het festivalterrein.

We zijn op tijd voor de eerste band, die als een ‘must’ op de lijst staat. Met de focus op female fronted bands, is Sonic Cathedral de eerste van de twee in die categorie (Battle Beast staat gepland op de Prison Stage). Ook op zo’n podium en met het bijhorende grote publiek stellen Noora Louhimo en haar mannen niet teleur. De powermetal van de Finnen warmden, samen met de inmiddels volop schijnende zon, het publiek aardig op.

De tent met Orange Goblin, na ze al gezien te hebben op Helldorado en Durbuy, laten we met het mooie weer maar even voor wat het is. De volgende band is er eentje met een roemrijke muzikant. Phil Campbell, voormalig gitarist van Motörhead, treedt op met The Bastard Sons. Met zijn zonen én zanger Neil Starr zet Phil een eigen geluid neer, maar in de basis komt het toch wel neer op oldschool metal.

Door de signing session van Battle Beast kunnen we Sólstafir niet vanuit de pit bewonderen. De IJslanders zijn met hun bijna psychedelische metal een welkome afwisseling. Lekker headbangen, afgewisseld met softe melodische klanken: het is een beetje een buitenbeentje op Alcatraz. Desalniettemin niet minder lekker en prima dat de festivalorganisatie ook oog en oor heeft voor deze muziek.

Gezelligheid op de wei

Op de Prison Stage gaat het met Mr. Big door op de ingezette weg vol ouderwetse metal. Ook deze oude getrouwen (ze bestaan alweer 30 jaar) leveren wat van ze wordt verwacht.

Heel ander koek in de Swamp. Daar staat Municipal Waste het publiek te bestoken met strakke, snelle thrash metal. Zoals werd verwacht komt er een golf aan crowdsurfers over de mensen vooraan heen gespoeld en de beveiliging heeft dus de handen vol. Ondanks de overal aanwezige borden lijkt niemand zich eraan te storen. Gelukkig maar, het heeft toch wel iets, hoewel je in de pit goed moet blijven opletten.

Op de Prison Stage komt de enige Nederlandse vertegenwoordiger van dit jaar voorbij. Toegegeven, met Isaac Delahaye heeft Epica óók een Belg in de gelederen. Met zangeres Simone Simons is dit de tweede (en laatste) female fronted band van dit jaar. Hoewel de show niet erg verrassend is, staat hij hij als een huis. De mix van opera-vocals en grunts en de bij tijd en wijle bombastische muziek gaan prima samen. Combineer de actie op het podium met een grote hoeveelheid vuur en het publiek krijgt wat het wil. Eén van de betere shows van Epica.

De Swamp kenmerkt zich inmiddels door het wat hardere genre. DevilDriver past prima in deze constatering. Het publiek amuseert zich prima, gezien het ruime aantal crowdsurfers en de pit die ontstaat (wat wil je met o.a. Clouds over California).

Op de Prison Stage is het inmiddels tijd voor Dimmu Borgir. De Noren, in de kenmerkende black and white outfits, zetten een dijk van een show neer. De lichtshow, de rook en het vuur maken er visueel eveneens een spektakel van. De lat ligt inmiddels erg hoog.

Voor de formele headliner nog even een dosis goede herrie halen. Dat kun je aan Noorse metalheads gerust overlaten. Zo ook bij de mannen van Satyricon.

Satyricon

Ja, en nu dé headliner. Limp Bizkit heeft een reputatie. Na Graspop, waar de shows allesbehalve meeviel, is het afwachten wat er deze keer staat te gebeuren. Aangekomen bij de pit blijkt er, als enige band op het hele festival, een restrictie te zijn voor de aanwezige fotografen. Compleet willekeurig blijken er een aantal te geselecteerd, de rest kon nokken. Prima, houdoe en bedankt! Een goede reden om de slaapplek op te zoeken.

Zondag 12 augustus

Deze keer zijn we, volgens de normale route, op tijd op het festivalterrein. Niet helemaal noodzakelijk, naar het schijnt: het hele programma gaat, vanwege schematische issues, 40 minuten later van start.

De eerste band trapt nu af op de Prison Stage. Orden Ogan is door de verschuiving de opener van de zondag geworden. De Duitsers weten er wel raad mee op het vroege uur. Het is ook opvallend druk, gezien het tijdstip.  Dat zal zeker iets met de stevige line-up van de derde dag te maken hebben.

In de Swamp mag de oorspronkelijke opener het podium betreden. Pestilence, toch niet dood en met Nederlandse roots, zet een lekker stevige set death metal neer. Misschien wat anders dan standaard, maar in ieder geval met veel verve en iets waar ze, naar eigen zeggen, volledig achter staan.

Met de liefde voor rock uit de jaren 70 en 80 is niets mis. Dat dachten ook de mannen van Inglorious. Het is allemaal wel herkenbaar, maar daardoor niet minder lekker. Zeker op het nog vroege tijdstip gaat de rechttoe rechtaan stevige rock er prima in.

Nog meer death metal in de Swamp Stage met Gruesome. En warempel verschijnt er toch nog een dame op het podium! Een bassiste, meestal verborgen achter haar lange haren. De set is niet verkeerd maar ook niet één die veel indruk maakt.

Sepultura staat gepland op de Prison Stage, maar door logistieke problemen kunnen ze vandaag niet op tijd aanwezig zijn en is hun set doorgezet naar ‘s avonds in de Swamp, tegelijk met Helloween Pumpkins United. Toch nog wat overlap dus. Hierdoor promoveert Exhorder naar de Prison Stage. De gereanimeerde band heeft voldoende klasse in huis om dit varkentje moeiteloos te wassen. Onduidelijk blijft of het publiek echt warm wordt van deze Amerikaanse thrash.

Nu geen death metal in de Swamp, maar een partijtje extreme metal: hard gaan dus. De folkloristische trekjes in de muziek van het Ierse Primordial zijn wel te herkennen, maar de progressieve touch en black metal overheersen tijdens hun set.

Op de Prison Stage wordt de bekende opblaasbare eend weer neergezet. Dan weet iedereen wat er gaat gebeuren. De timing, rond 16.00 uur, is perfect. Na 5 uur rondhangen op het festivalterrein is het tijd voor een actiever muzikaal feestje. En aan wie kun je dat beter overlaten dan aan Alestorm? Muzikaal is het niet altijd een hoogstaande show, maar een feestje bouwen kun je gerust aan ze toevertrouwen. Het weinige gras dat er nog staat wordt omgetoverd tot een woelige zee, waar mening bootje met opvarende zijn zeemansgraf vindt.

Alestorm

Smaken verschillen. Op de Swamp staat het moddervette loeiharde The Black Dahlia Murder geprogrammeerd. Niet mijn ding, dus tijd voor ander zaken.

Behemoth is een heel ander verhaal. De heren brengen duidelijk een boodschap die redelijk ver afwijkt van wat in het veelal katholieke Polen gebruikelijk is. Dat de vuurschalen op het podium niet aan willen gaan heeft uiteindelijk geen invloed op de set. Die blijft de occulte satanistische sfeer uitdragen die zo kenmerkend is voor hun extreme metal. Zowel oor als oog krijgen een prima show voorgeschoteld.

De Fransen van Alcest zetten de bezoekers weer eens lekker op het verkeerde been. Net als de dag ervoor met Sólstafir, is Alcest ondanks de bij tijd en wijle harde black metal ook een band met dromerige, introverte momenten. Een heerlijke afwisseling die het waard is om langer voor in in de tent te blijven staan.

De Prison Stage is inmiddels aardig gevuld met pilaren vol led-verlichting. In deze setting en met projecties is het tijd voor In Flames. Een verrassend lekkere set, met moderne invloeden en ook old school elementen. Een set die past bij de plek op de line-up en het podium waar ze staan. Zeker ook met het oog op de headliner die nog moet komen is In Flames een uitstekende keuze.

Dat Cannibal Corpse – alleen al door de naam – reacties oproept is al jaren bekend. Ze schuwen de controverse niet. Toch blijft hun muziek, ook na talloze boycots, nog steeds aanspreken. De tent staat in ieder geval goed vol.

Tijd voor de headliner Helloween met hun Pumpkins United World Tour. Een goede show met Kiske en Weikath waarbij vele greatest hits de revue passeren. Het podium, de lichtshow, de pyro en het enthousiasme van de mannen maken van Helloween een prima afsluiter van Alcatraz 2018.

Even tussendoor nog naar Sepultura die hun opwachting maken in de tent. Ondanks de competitie met de headliner is de tent behoorlijk bezet. De Brazilianen blijken ondanks het ontbreken van de Cavalera’s een trouwe schare fans rond zich te hebben verzameld. Overweldigend bij Sepultura blijft het drumwerk.

Terug naar Helloween. Het blijft daar in dezelfde stijl vol gas doorgaan. Hoogtepunt van deel twee zijn de enorme Helloween-ballonen, die zorgen voor de nodige reacties vanuit het publiek. Met het vuurwerk dat de show afsluit krijgt Alcatraz 2018 een passend, mooi einde.

Helloween

In de Swamp wacht Ministry nog, maar na Dynamo Metal Fest en met name vanwege de reacties van leden op de organisatie, kiezen wij er liever voor om de weg naar huis in te zetten. Deze man heeft geweldig afgedaan.

De elfde editie van Alcatraz zit er alweer op. Een groots festival, dat een mooie balans heeft qua omvang (25.000 bezoekers in 3 dagen) en line-up. De sfeer is gemoedelijk, de inrichting is doordacht en wordt elk jaar weer iets beter, met uitstekende faciliteiten. Wat wil je nog meer. Wanneer is het weer augustus?

Datum: 10 t/m 12 augustus | Locatie: Sportpark Lange Munte, Kortrijk, België | Setlists

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn tekst en foto’s

FacebookTwitter