Zwarte Cross 2017: het verslag

Vaak Bu-J Te Bang

Het motto van de 21e editie van de Zwarte Cross was ‘Vaak Bu-J Te Bang’, wat vrij vertaald zoveel betekent als: ‘maak je toch geen zorgen’, ‘spring eens in het diepe’ of ‘no guts, no glory!’ ‘Vaak bu-j te bang’ is in het oosten van het land een veelgehoorde reactie op onmatig overwegen, verkrampt risico-mijden of het tentoonspreiden van een chronisch gebrek aan lef. Ragherrie was benieuwd of dat ook geldt voor het metal-gehalte op de Zwarte Cross. In 2013 was er immers voor het laatst een Metalweide. Maar in de Baterbar maakt live metalmuziek in 2017 z’n rentree op de Zwarte Cross. Paparazzo Andre Schröder en klaploper (zijn eigen woorden, red.) Bernard Bodt blikken terug op drie dagen harde muziek in de Achterhoek. Met allereerst een korte inleiding over de voor ons interessante podia.

R.I.P. Metalweide

Metal-café de Baterbar
Het programma ziet er op papier goed uit met Nederlandse toppers als Izegrim en The Charm The Fury in een intieme setting. Maar we houden de Baterbar op vrijdagavond al na goed vijf minuten voor gezien. Het lijkt meer op een darkroom-annex-sauna dan op een plek waar het goed toeven is voor metalfans. Daarnaast is er de immer overheersende, penetrante lucht van urine. Welke idioot verzint het om aan de zijkant van de bar een urinoir neer te zetten?!

Roadhouse
Als alternatief hebben kiezen we om ons te laten verrassen door het programma in de Roadhouse. Weliswaar (op één band na) geen metal maar met een waaier van punkrock, stonerrock, psychedelische rock en hardrock komen we toch nog goed aan onze trekken.

Roadhouse

Het begint met een partijtje snoeiharde punk uit Zweden: The Kendolls. Terwijl Guus Meeuwis op het hoofdpodium het gepeupel zoet houdt, raast de Kendolls als een orkaan door de Roadhouse. In het oog is een fijne cirkelpit te ontdekken. Het optreden wordt afgesloten met een crowdsurfende zanger. Het spits is er vanaf, de toon is gezet. Twee jaar geleden brak Peter Pan Speedrock bijna de Roadhouse af met een wervelend optreden. Helaas is die band inmiddels gestopt, maar met Black-bone komt Eindhoven Rock City met een prima vervanger. Het trio trakteert ons op de ene speedriff na de andere. Nog niet zo goed als PPS, maar dat is slechts een kwestie van tijd.

The Vintage Caravan

Na dit optreden wordt er wat gas teruggenomen door het IJslandse The Vintage Caravan. De drie jongemannen zijn zwaar geïnspireerd door helden uit de sixties en seventies als Cream, Deep Purple, Led Zeppelin en Black Sabbath. Ondanks dat ze maar met zijn drieën zijn, weten ze een vette sound en ditto optreden neer te zetten. De avond wordt voor ons afgesloten door het Belgische Fleddy Melculy. Vreemd uitgedoste mannen staan op het podium. Is het een gimmick of toch plezante rapmetal? Deze Belgen beuken van de eerste tot de laatste noot. En het publiek gaat werkelijk uit hun dak.

De tweede dag in het Roadhouse wordt geopend door Automatic Sam. Een zeer aangenaam gezelschap uit Arnhem/Nijmegen. Helaas is dit, na zo’n acht jaar, het één na laatste optreden. We zullen hun eigenzinnige psychedelische rock gaan missen. Ben je een fan van Motorpsycho en kun je geen genoegen krijgen van de betoverende mix van stonerrock, jaren 70 hardrock en blues dan is er geen ontkomen aan met Spidergawd. Een band waar de drummer letterlijk centraal staat. Dool is in eerste instantie vooral Ella Bandita. En dat is ook logisch. Ze is gewoon een sterke rockbitch die weet hoe ze de aandacht op het podium moet vasthouden. Maar het is ook een uitstekende band die een ware geluidsmuur van gitaren optrekt. De muziek is duister, net als de podiumverlichting, en vooral zwaar. Geen kost voor de tere kinderziel.

Truckfighters

De avond wordt afgesloten door het Zweedse Truckfighters. Een band die menig festival al bevolkt heeft. Muzikaal zeer matig maar hun energie maakt een hoop goed. Als een stelletje M&M’s stuiteren ze over het podium waarbij de gitarist de behoefte voelt om iedere minuut minimaal een keer te springen.

De zondag is traditioneel de familiedag op de Zwarte Cross en dat is te merken in de Roadhouse. Bij de eerste twee bands is er nauwelijks publiek en dat is vooral bij de eerste act teleurstellend. Het uit Nashville afkomstige gezelschap All Them Witches zet een fijne set van psychedelische bluesrock neer. De set wordt rustig opgebouwd en gaandeweg wordt het tempo steeds meer opgevoerd. Een heerlijke band om de zondag mee te beginnen. De Roadhouse kent een hoog gehalte aan Zweden, want ook Dead Lord is uit dat land afkomstig. Ze klinken als Thin Lizzy versie 2.0. Ze hebben de sound van Phil Lynott aardig meester gemaakt en daar hun eigen twist aan gegeven. Zeer onderhoudend voor de zondag!

Zeke

Rond half vier is het dan eindelijk zo ver: er klinkt echte metal in de Roadhouse en Zeke is daar verantwoordelijk voor. Met een bassist die er werkelijk als een kloon van Lemmy uit ziet is het drie kwartier voluit beuken, beuken en nog eens beuken. Wow, wat een energie!
We bekijken als afsluitende act het Nederlandse Paceshifters. De band staat inmiddels voor de derde keer op de Zwarte Cross en hun alternatieve rock is weliswaar niet zo heel hard maar komt toch goed tot zijn recht in een inmiddels afgeladen Roadhouse.

Eindconclusie: de echte metal hebben we niet gehoord maar er was voor de liefhebbers van het betere harde werk toch genoeg te genieten dit jaar op de Zwarte Cross!

Datum: 14 t/m 16-07-2017 | Locatie: De Schans, Lichtenvoorde
Setlists

Ragherrie wil Andre Schröder (foto’s) en Bernard Bodt (tekst) bedanken voor hun bijdrages!

FacebookTwitter