Ten strijde met Civil War in Effenaar

Matig geluid, maar goede sfeer

Zaterdag is meestal een prima avond voor concerten, maar óf Brabant is nog wat Koningsdag-moe, óf er leeft geen liefde voor onbekendere power metal in het zuiden des lands. De Sabaton-reputatie van Civil War zorgt er niet voor dat de kleine zaal van de Effenaar stampvol zit. 75 à 100 man, dat is het voor nu. Toch vrij gematigd voor deze tour vol veteranen. Aan de andere kant ook fijn, want het is gaan en staan waar we willen in de knusse zaal, en nergens is het dringen of proppen, behalve direct voor het podium, waar de diehards zich begeven. Pinnen hoeft niet, dat kan aan de bar. Alle ingrediënten voor een rustige avond metal.

Door een reeks onvoorziene omstandigheden stappen we de zaal pas binnen nadat opener Athanasia al lang gespeeld heeft. We zijn echter precies op tijd om Nightmare te zien beginnen. De Franse band draait al heel wat jaartjes mee, al zat er een pauze van 10 jaar bij gerekend. Sinds 1999 is de groep echter een veel geziene gast op Europese festivals. Hoewel de band een draaideur aan muzikanten is bleef het op vocaal vlak rustig totdat in 2015 zangeres Maggy Luyten (kennen we haar nog van Ayreons 01011001?) het stokje overnam en het album Dead Sun uitkwam. Daarvan krijgen we maar liefst vier nummers, waaronder afsluiter Starry Skies Gone Black, en de titeltrack. De band staat als een huis, en speelt vol overgave, maar het geluid staat matig. Een brij van bassdrums en basgitaar horen we, met weinig definieerbare gitaren. Gelukkig staat de zang prima afgesteld. Binnen de kortste keren staat de zaal dan ook goedkeurend te knikkebollen. Toch maakt de lange speeltijd, als mede enige onbekendheid met het materiaal, dat de 50/60 minuten die de band toebedeeld krijgt wat langzaam voorbij gaan. Het feit dat de riffs verdrinken in de mix helpt daar ook niet bij. Toch mag Nightmare niet klagen, want de ontvangst was bijzonder goed. Aangenaam verrast zijn we.

Nightmare

Civil War trekt vandaag het merendeel van de bezoekers, dat vooral uit jong publiek bestaat. Het is dan ook al meteen pret wanneer de band het podium betreedt en de eerste noten van USS Monitor door de speakers galmen. Althans, we moeten even ons best doen, want ook bij Civil War staat het geluid abominabel. De gitaar lijkt uit te staan, en de toetsen staan dun en iel in de mix, terwijl de bassdrums van Daniël Müllback zo ontiegelijk luid staan dat het eerder een speedcore-dj lijkt die aan de gang gegaan is. Nieuwbakken frontman Kelly Sundown Carpenter is aanvankelijk dan ook vrijwel niet te horen. Naarmate het optreden vordert trekt dit iets bij, hoewel pas tegen het eind van de set, bij I Will Rule The Universe, de gitaar echt prima te horen is. De keyboards blijven onhoorbaar. Veel stoort dit de band en het publiek niet, want het is duidelijk de publiekstrekker van de avond.

Civil War

Kelly Carpenter vervangt sinds drie optredens de vertrokken Nils Patrik Johansson, en doet dit met verve. Echt bekend waren we niet met de man, maar sluit je ogen en het is alsof Johansson voor je staat. Hij moet de podiumpraat nog even onder de knie krijgen, maar zingen gaat hem perfect af. Met hem aan het roer stuurt de bassistloze band ons door de hoogtepunten van hun drie platen, waaronder de rappe knallers St. Patrick’s Day, Gods And Generals, en Sons Of Avalon. Van het nieuwste werk Road To Victory krijgen we de titeltrack, en de midtempo nummers Deliverance en A Tale That Never Should Be Told. Het gaat erin als zoete koek, en een toegift kan niet uitblijven. Het geinige country-getinte Tombstone zorgt zelfs voor een moshpit van drie man, en met Bay Of Pigs en Rome Is Falling zorgt de band voor een smakelijk toetje. Het enige smetje op de avond was het slechte geluid. Volgende keer met goede akoestiek jongens.

Datum: 29-04-2017  Locatie: Effenaar, EIndhoven | Line-up: Athanasia, Nightmare, Civil War
Setlist Civil War

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn foto’s.

FacebookTwitter