Slayer zorgt voor hittegolf in 013

Feest (der herkenning) in Tilburg

SLAAAAAYEEEEER! Ahum. Zo, dat kan maar vast uit het systeem zijn. Over tot de orde van de dag: een jaar (minus één dag) na de uitverkochte show in Doornroosje doen de Amerikaanse thrash-boegbeelden opnieuw ons land aan voor een zomerse clubshow, als ‘tussendoortje’ in hun overvolle (festival)agenda. Slayer behoeft natuurlijk geen introductie; de band draait al sinds 1981 mee (toen was het grootste deel van onze redactie – inclusief ondergetekende – nog niet eens geboren!) en staat live altijd garant voor een pittig feestje. Plaats van handeling is 013 in Tilburg, waar de band in oktober 2015 voor het laatst te aanschouwen was. Support komt van The Charm The Fury, al laat een flink aantal Slayer-fans het voorprogramma voor wat het is, om nog even lekker op een terrasje in de Tilburgse binnenstad van het weer te kunnen genieten.

De airconditioning in 013 draait ondertussen op volle toeren, zodat er voor support-act The Charm The Fury zowaar echt wat op te warmen valt. Om maar met het slechte nieuws te beginnen: het optreden van de Amsterdamse band kan duidelijk niet alle toeschouwers die al binnen zijn bekoren; de moderne metalcore is op papier misschien ook een beetje een vreemde combi met de hoofdact van vanavond. Aan de energie die The Charm The Fury in hun optreden stopt, ligt het zeker niet; de band krijgt onder de bezielende leiding van zangeres Caroline Westendorp gaandeweg de show ook beetje bij beetje steeds meer van de aanwezige thrashfans mee – en dan echt niet alleen de jonkies in de zaal. De stevige core (denk Arch Enemy light met hese grunts en af en toe zelfs clean zang) is live goed te doen, ook voor zij die de band niet kennen. Er wordt geklapt, gesprongen, geheadbangd en gemoshd. Ook krijgen we een heel acceptabele meezingoefening voor de kiezen, onder het motto ‘een beetje gay is oké’ (tsjah…) én er wordt zelfs een heuse wall of death uitgevoerd.

The Charm The Fury

Vooral een opgefokte snippet van Metallica-kraker Seek and Destroy doet heel 013 de oren spitsen. Frontvrouw Caroline heeft het duidelijk prima naar haar zin en ze babbelt dat het een lieve lust is, waarmee de vaart een beetje uit de set wordt gehaald. Het in maart verschenen tweede album The Sick, Dumb & Happy is hofleverancier en als de show van The Charm The Fury er na drie kwartier opzit, is het kwik in 013 toch alweer een eindje richting de buitentemperatuur opgeschoven.

En dan klinkt Delusions of Saviour op. Als deze intro-track overgaat in openingssong Repentless kan het feest écht beginnen. Slayer is ook vandaag weer ‘gewoon’ Slayer en de show is even degelijk als strak. De voorspelbaarheid van de set – bij veel bands een groot nadeel – is in dit geval omgevormd tot een voordeel; de ‘usual suspects’ op de setlist worden enthousiast ontvangen door het Tilburgse publiek. Van The Antichrist tot War Ensemble tot Postmortem; de klassiekers krijgen de aandacht die ze verdienen en het vaste praatje voorafgaand aan Dead Skin Mask wordt door de aanwezigen begroet als een oude bekende. Toch is er naast al dit geweld uit de jaren 80 en vroege jaren 90 óók tijd en ruimte gevonden voor een aantal nieuwere songs. Zo komt er een handvol nummers (inclusief de eerdergenoemde titeltrack) van het laatste album Repentless (2015) voorbij, alsmede Hate Worldwide van de voorlaatste plaat World Painted Blood. Meer dan een aanvulling op de oudere knallers is het niet; in hoog tempo werkt Slayer zich door een twintigtal songs heen. De show wordt slechts af en toe onderbroken door een korte drinkpauze en gepraat wordt er, zoals te doen gebruikelijk bij Slayer, amper.

Slayer

Toch lijken de bandleden het goed naar hun zin te hebben. De ‘nieuwe oude’ drummer Paul Bostaph roffelt zijn partijen in hoog tempo door, terwijl Exodus-gitarist Gary Holt zichzelf een slag in de rondte ‘whiplasht’. We zagen de kernleden van de band (gitarist Kerry King en de vandaag regelmatig breeduit lachende zanger/bassist Tom Araya) in het verleden weleens minder vrolijke sets afwerken. Op deze avond genieten ze echter zienderogen van de kids die 013 in vuur en vlam zetten op de klanken van songs die vaak ouder zijn dan zijzelf. Het publiek, in leeftijd variërend van piepjong tot stokoud, laat de haren de hele show lang flink wapperen. Het voorste deel van de Tilburgse zaal verandert daarbij op gepaste momenten in een kolkende mensenmassa; en dan hebben we de echte ‘hitjes’ nog niet eens gehad. Slayer heeft het lekkerste songmateriaal namelijk voor het laatst bewaard; na ruim een uur spelen volgt een korte break, waarna een toegift wordt gegeven om van te watertanden. De inmiddels behoorlijk verhitte toeschouwers gaan nog één keer los op achtereenvolgens South of Heaven, Raining Blood, Chemical Warfare en de ultieme Slayer-song Angel of Death.

Dat Slayer er na al die jaren nog steeds in slaagt om het fikse 013 (bijna) uit te verkopen, zegt genoeg over de aantrekkingskracht die de muziek van deze Amerikaanse thrashgrootmeesters nog altijd heeft – ook op de jongere generaties. Of je de band nu voor de eerste of de tiende keer aan het werk ziet, vermakelijk is het altijd, ondanks de voorspelbaarheid van de show en setlist. Zelf zijn we na anderhalf uur Slayer vooral toe aan een koel drankje en een lekkere frisse douche. Het regende vandaag in 013 geen bloed, maar af en toe wel zweet; hét bewijs van een geslaagd optreden.

Datum: 21-06-2017 | Locatie: 013, Tilburg | Line-up: The Charm The Fury, Slayer
Setlist The Charm The Fury | Setlist Slayer

Ragherrie wil Bernard Bodt bedanken voor zijn foto’s.

FacebookTwitter