Persefone en Poem in Doornroosje, Nijmegen

Prima progressieve metal in de Paarse Zaal

Tijd voor wat progressieve metal! De show van Poem en Persefone op 19 april 2017 stond oorspronkelijk gepland in Merleyn, het kleine (maar gezellige) zaaltje vlakbij het Valkhofpark in de Nijmeegse binnenstad. Uiteindelijk is toch maar besloten uit te wijken naar ‘grote zus’ Doornroosje. Hoewel we erg graag bij Merleyn komen (we waren er kortgeleden nog voor Black Mirrors, ’77 en Horisont en een jaartje eerder voor Nekrogoblikon) is de Paarse Zaal van ‘Roosje’ natuurlijk een flinke upgrade – een regelrechte verdubbeling van het aantal plaatsen zelfs. En, laten we eerlijk zijn: de locatie pal naast het centraal station van Nijmegen is natuurlijk ook qua bereikbaarheid ideaal. Bomvol wordt het vanavond overigens niet, te druk om in Merleyn gepast te hebben is het echter al ruim voor de muziek klinkt.

Bij aankomst staat er overigens wel een enorme rij voor de deuren. Dat blijkt voor een ander concert in dezelfde venue te zijn; de mannen van Racoon (bestaan die dan nog?!?) spelen namelijk in de grote (Rode) zaal van Doornroosje. Wachten is er voor de metalliefhebbers gelukkig niet bij; wij kunnen vrijwel direct doorlopen naar de ‘kleine’ Paarse Zaal.  Er staan daar vandaag twee bands op het programma. Openingsact Poem zagen we kortgeleden nog aan het werk tijdens Metal over Malta III en een paar maanden daarvoor als support van Amorphis in 013. De Grieken laten vanavond een positieve indruk achter, zeker in vergelijking met die laatstgenoemde (en ietwat matte) show die ze gaven in Tilburg. Aan de set is de voorbije maanden maar weinig veranderd; de rock-/metalnummers van het meest recente album Skein Syndrome (2016) zijn nog altijd uitgesponnen, progressief en bij vlagen behoorlijk mellow. De band lijkt het materiaal nu echter beter live over te kunnen brengen en aan de reacties uit het publiek te merken, slaagt de band erin een snaar te raken. Poem lijkt er oprecht zin in te hebben vanavond, en zanger/gitarist Giorgos Prokopiou laat geen kans onbenut om de toeschouwers te bedanken voor hun aanwezigheid. Na een handvol songs (in een set van een minuut of vijftig) neemt de band afscheid van Doornroosje.

Poem

Tijd voor de band waar het vanavond hoofdzakelijk om draait: Persefone. De Andorrezen presenteerden eerder dit jaar met Aathma een sterk nieuw album en deze tournee is de uitgelezen mogelijkheid om het nieuwe materiaal live aan hun fans te presenteren. De show begint – niet geheel voortvarend – met de intro en de eerste twee songs van dat laatste wapenfeit. One of Many… komt net niet lekker uit de verf; evenals tijdens het daaropvolgende Prison Skin verworden de drukke progressieve (melodeath-)passages tot een kakofonie waar weinig nuance in valt te bespeuren. Wij houden op dit moment ons hart vast voor de rest van de show, maar de knoppendraaiers van dienst krijgen de zaak al snel op de rit en smoren alle verdere kritiek. Na een minuut of tien lijkt de show dan eindelijk écht te kunnen beginnen, met dank aan een veel beter geluid. Het is de rest van de avond smullen geblazen met de complexe maar pittige muziek van Persefone. De lichtshow is verzorgd, met als positieve uitschieter een net van witte ledjes waarmee op smaakvolle wijze het effect van een sterrenhemel wordt nagebootst.

Persefone

Het publiek in de ruim halfvolle Paarse Zaal van Doornroosje lust ondertussen wel pap van de in totaal zes songs van Aathma die vandaag gespeeld worden. De gastbijdrage van Cynic-frontman Paul Masvidal tijdens Living Waves loopt dan misschien mee op een bandje, het nummer maakt wel indruk. Ook Shin-Ken (2009) en Spiritual Migration (2013) zijn allebei goed vertegenwoordigd op de setlist, waarbij opvalt dat vooral het materiaal van dat laatstgenoemde album de nekspieren goed in beweging weet te krijgen. Het tandem Filipe Baldaia/Carlos Quintanilla krijgt – ook op momenten dat het tempo (iets) omlaag gaat – de kans om ons omver te blazen met hun sfeervolle gitaarpartijen. De ijsberende frontman Marc Martins slaagt er ondertussen keer op keer in de toeschouwers verder op te zwepen. Verdorie, vlak voor het einde van het optreden lukt het deze brulboei zelfs de zaal te doen ontbranden in een stevige moshpit tijdens het stampertje Fall to Rise. Met de heerlijk opzwepende combinatie Flying Sea Dragons en Mind As Universe (allebei afkomstig van Spiritual Migration) komt de show direct daarna – zonder toegift maar wel onder oorverdovend applaus – ten einde.

Poem liet een goede indruk achter, al is de muziek van die band misschien net iets te rustig voor fans van hun wat drukkere en bij vlagen lekker opgefokte Andorrese collegae. Persefone gaf (ondanks het matige begin) een overtuigend en bijzonder vermakelijke show weg tijdens deze prima progressieve metal-avond in Doornroosje.

Datum: 19-04-2017 | Locatie: Doornroosje, Nijmegen (Paarse Zaal) | Line-up: Poem, Persefone
Setlist Persefone

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn foto’s.

FacebookTwitter