Nirwana Tuinfeest 2017: het verslag (vrijdag)

Na grote festivals als Alcatraz en Graspop is het ook weleens leuk om een wat kleiner feestje in de buurt op te pakken. De band die niet alleen op FemME opviel (maar ook op Graspop), The Charm The Fury, is dé trigger voor dit bezoek. Maar natuurlijk speelt er nog veel meer op Nirwana Tuinfeest 2017 in Lierop.

Een tuinfeestje dat, op zijn zachtst gezegd, een beetje uit de hand is gelopen. Meer dan veertig jaar geleden zag het jongerencentrum een bescheiden party, met enkele bandjes, in de voortuin van het clubhuis wel zitten. Intussen is het alweer tijd voor editie nummer 42; het kan verkeren.

In Lierop staan er twee podia opgesteld; een main stage en een tent inclusief podium. De programmering houdt rekening met de muziekliefhebbers; het tijdschema overlapt niet en bevat steeds vijf minuten tijd om van podium te wisselen. Het gehele festival bestaat uit twee betaalde dagen (de vrijdag en de zaterdag) én een gratis familiedag (de zondag), waarop met name tribute bands staan geboekt. Wegens andere ‘verplichtingen’ (in de vorm van Metal Babes III, met Battle Beast in het Belgische Maasmechelen) doen we enkel verslag van de vrijdag.

Vooraf waren er nog de nodige twijfels over het weer, maar dit blijkt uiteindelijk alles mee te vallen. Op een heftige bui na in het begin van de avond kunnen we eigenlijk geen reden tot klagen bedenken. Ondanks het feit dat dit, los van de vakantiegangers, nog steeds een doordeweekse dag is, staat de Lieropse wei al vanaf het begin redelijk vol, waarbij de drukte ’s avonds vanzelfsprekend verder toeneemt. Gelukkig is Nirwana een divers festival, wat de spreiding bevordert en waardoor men dus niet constant tegen andermans rug aan staat te gapen. De bekende ‘barrierhangers’, trouw helemaal vooraan staand, smachtend en ongeduldig, zijn dan ook minder vertegenwoordigd vandaag en zij die hier wel voor kiezen wisselen elkaar om de band weer netjes af.

Aangezien we tijdens de laatste tonen van opener en regionale oldies Precise Patchwork Band pas het festivalterrein betreden kiezen we ervoor even een rondje te lopen en de wei eens te inspecteren.

Wel staan we paraat bij de eerste band op het hoofdpodium. Death Alley maakt proto-punk met een beetje psychedelica; een ruige combinatie die je niet vaak hoort maar zich zonder meer weet te verkopen, zo zagen we ook in 013 Tilburg, toen deze Amsterdamse groep als voorprogramma van Ghost fungeerde.

In de tent, gedoopt tot Multitube Stage, staat iets voor half vijf het trio van Paceshifters klaar om te beginnen. En daar kunnen we kort over zijn; ze brengen een lekkere bak grunge, met overstuurde gitaren en loeiharde drums, aangevuld met heerlijk rauwe vocalen. Deze drie mijnheren zijn zonder meer lekker bezig, getuige een uitgebreide Europese tour die ze de aankomende maanden onder meer langs Duitsland, Zwitserland en het Verenigd Koninkrijk leidt.

Op de ‘main’ is het vervolgens tijd voor het Noorse Audrey Horne, een band die bij Ragherrie altijd de mondhoeken omhoog doet krullen, zeker na hun show op Dynamo Metal Fest 2016. Frontman Toschie en de rest van de band gaan er opnieuw de volle honderd procent voor en geven 45 minuten lang alles wat ze hebben, waarbij ze het publiek veelvuldig bij de show betrekken. Niets dan lof en liefde voor deze gozers uit Bergen.

The Charm The Fury staat garant voor een energieke show; zo ook nu in de tent. Ze spelen vandaag net zo dynamisch als anders, maar krijgen, in tegenstelling tot eerdere shows zoals tijdens hun show met FortaRock In The City, niet de response waar ze waarschijnlijk op hadden gehoopt. Desondanks zijn Caroline Westendorp en haar mannen lekker bezig en kunnen ze, zeker met de laatste plaat The Sick, Dumb & Happy op zak, vol goede moed vooruit blijven kijken.

Bij het hoofdpodium kan iedereen een beetje bijkomen met de wat rustigere bluesrock van het Limburgse DeWolff dat ook op eerdere edities van Nirwana al diens opwachting mocht maken.

Dan is het tijd voor iets waar best wel wat mensen vandaag naar uit hebben gekeken: de freakshow van Fleddy Melculy. Dat de Belgen niet vies zijn van enige humor wordt opnieuw direct duidelijk, maar met de muziek valt allesbehalve te spotten (hoewel de mannen daar waarschijnlijk hele dikke schijt aan zouden hebben)! Het is gewoon vette hardcore metal, doorspekt met typisch Vlaams taalgebruik, niet te vies om de scene, of dat nu hardcore of metal is, eens flink te kakken te zetten. Zonder meer vermakelijk, met hitjes als T-shirt van Metallica en Apu van de nightshop. Nederland eet de hand avn Fleddy Melculy, zoveel was na bijvoorbeeld Zwarte Cross allang duidelijk.

Na dit spektakel kunnen de aanwezigen weer wat afkoelen met de klanken van White Lies, een band die new wave begeleidt met verfrissend gitaarwerk. Een groep van naam, die de status van Nirwana Tuinfeest als serieuze jongen in festivalland maar weer eens bevestigt.

De punckrockers van Undeclinable Ambuscade mogen als de laatste band van de vrijdag de Multitube Stage onveilig maken. Hoewel de kinderen aan de zijkant van het podium zich best vermaken, heeft het uiteindelijk niet veel om het lijf.

Voor het hoofdpodium is het beduidend drukker dan bij iedere andere band die vandaag op het programma stond. De Staat blijkt in staat het publiek echt aan zich te binden en maakt als enige gebruik van hulpmiddelen (video wall en lichtelementen) om de energieke show verder te ondersteunen. Het publiek smult ervan en gaat helemaal los; tijdens Witch Doctor blijft er niemand stilstaan.

Nirwana Tuinfeest: een geweldig initiatief dat hopelijk nog veel edities tegemoet gaat. Hopelijk volgend jaar een verslag van het hele weekend vanuit onze kant. Voor nu: tot dan!

Datum: 18-08-2017 | Locatie: Meervensedijk 4, Lierop |
Setlists

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn tekst en foto’s.

FacebookTwitter