Marilyn Manson en Dinos Chapman in Klokgebouw, Eindhoven

Rocken met een gebroken been gaat prima!

Vanuit Rotterdam tweeënhalf uur in de trein zitten, vertraging oplopen en koukleumen op een station en in de rij, en dat alles om een artiest te zien: je moet het er maar voor over hebben. Op de ijskoude dinsdagmiddag 28 november waarbij het kwik niet hoger stijgt dan vijf graden, begeven we ons naar het Eindhovense Klokgebouw om gothic-horrorheld Mister Marilyn Manson himself in levende lijve te zien. De Amerikaan bracht ons op 6 oktober zijn spiksplinternieuwe album Heaven Upside Down, een iets kalmer album, maar met nog altijd het herkenbare shock rock venijn waarmee Manson ons al sinds de jaren 90 gelukkig maakt. Vandaag is het dan eindelijk zo ver: we krijgen het sensuele gothic rock album live én natuurlijk oude hits waarmee Manson bekend is geworden te horen. Manson staat bekend om zijn choquerende shows en hij schaamt zich niet om een uitermate theatraal feestje neer te zetten. We hebben er zin in!

De openingsact en tegelijkertijd het eerste en enige voorprogramma is Dinos Chapman. De naam van deze artiest klinkt niet heel bekend in de oren en terwijl de zaal zich vult met enthousiaste Manson fans wordt er druk gespeculeerd over wie deze Dinos Chapman nu precies is. Er staat slechts één houten tafel op het podium, met daarop een Mac laptop waaruit wat kabels en draden steken. Rond acht uur dimt het licht, waarna een man het podium betreedt. Veel mensen in het publiek lijken niet echt door te hebben dat deze man daadwerkelijk het voorprogramma verzorgt en denken dat de persoon een crewlid is, en er wordt dan ook wat lauw gereageerd. Er wordt onverstoord op telefoons gekeken, enkele personen gaan nog even bier halen voor vrienden en velen staan nog wat te kletsen, terwijl de eerste tonen van Dinos Chapmans muziek in worden gezet. De artiest uit Engeland maakt naar eigen zeggen “experimentele, ambient en electronic noise”, sterk gebaseerd op horror, slapeloosheid en verveling, en bestaat uit lange, monotone geluiden waar geen vast ritme in zit. Het klinkt buitenaards, bijna alsof er een ruimteschip is geland in het Klokgebouw, maar het kan het publiek absoluut niet bekoren. Omdat er niet echt vaart in de muziek komt en omdat er geen duidelijke ‘start’ in Dinos Chapmans’ show zit, merken we hoe mensen om ons heen elkaar aankijken en zich afvragen of dit nu al het voorprogramma is of dat het nog moet beginnen. Enkelen bewegen een beetje op de kosmische geluiden, velen hebben het echter na een kwartiertje vage tonen wel gehad. Er klinkt dan ook een zucht van opluchting wanneer Dinos Chapman zijn eenmansact afsluit en zonder wat te zeggen het podium verlaat. 

Om negen uur is het dan eindelijk tijd voor de langverwachte hoofdact. Vijf minuten voor aanvang begint het publiek (voornamelijk het vrouwelijke deel) reeds te joelen en wanneer het doek omhoog gaat en Marilyn Manson ten tonele verschijnt, gaat het Klokgebouw los. Relevation #12 is gekozen als openingsnummer en Manson verschijnt uit de rook op iets dat niet anders omschreven kan worden als een enorme zwarte troon gemonteerd op een elektrische rolstoel. Manson spreekt zijn twijfel over hoe hij ons vanavond moet noemen duidelijk uit: “Eindhoven? Holland? Or motherfucking Marilyn Manson fans?!” waarbij de laatste optie evident de favoriet is. Het eerste kwartier van de show is vooral gericht op oude hits die het lekker doen bij het publiek; songs als This Is The New Shit en Disposable Teens passeren de revue, waarbij Manson zich met moeite, maar dapper staande houdt met een constructie om zijn been, een naar overblijfsel van zijn concert in New York afgelopen oktober. Na het omvallen van een grote prop brak Manson zijn been tijdens Sweet Dreams (Are Made Of These), waarna de shock rocker met spoed geopereerd moest worden in een lokaal ziekenhuis en er een stalen plaat met tien schroeven in zijn been gezet werd.

Maar: the show must go on, en Manson zou Manson niet zijn als hij zijn gebroken been geen hoofdonderwerp van de freakshow maakt tijdens de show. Tijdens de kledingwissel tussen Disposable Teens en mOBSCENE wordt hij dan ook geholpen door twee crewleden, die hierna passend in doktersoutfit, mondkapje en zaklampje op hun hoofd op de planken blijven staan. In eerste instantie zou je verwachten dat dit de vaart uit de show haalt, maar het fanatieke geroezemoes en gefotografeer van het publiek bewijst wel anders. Dat de zanger af en toe struikelt over zijn eigen woorden en praat met een dubbele, dronken tong is hem vergeven: de fans slikken zijn praatjes voor zoete koek en juichen hem vrolijk toe.

Opvolger Kill4Me van het nieuwste album Heaven Upside Down is een lichte teleurstelling: Manson krijgt ondanks zijn fervente inspanningen het publiek niet mee om ook luidkeels mee te zingen met deze nieuwe song, en vooral de wat oudere fans lijken tijdens dit nummer wat in te kakken. Het feit dat Manson een knalroze dildo krijgt toegeworpen en dat hij hier vrolijk mee staat te wapperen als een soort André Hazes die zijn fans mee wilt laten zwaaien op schlagerliedjes, maakt het dan wel weer leuk. Sowieso valt het op dat het publiek wat stoïcijns oogt. Natuurlijk zijn er de echte diehard fans (zoals ook ondergetekende, no shame) die uitgelaten iedere zin mee krijsen en op en neer springen, maar verder blijft de reactie op het concert behoorlijk tam. Velen stappen wat heen en weer en knikken met het hoofd, maar daar blijft het ook bij. Erg jammer, want ondanks de pijn in zijn been doet Manson ontzettend zijn best.

Een ander groot minpunt is het geluid. Het Klokgebouw staat niet bepaald bekend om hun prettige akoestiek, maar vanavond is de afstelling en de mix best wel om een traantje over te laten. De drums staan knoeperhard en het feit dat de muzikanten té gepolijst spelen draagt ook niet erg bij aan een prettige luisterervaring met die echte jaren 90 Manson vibe. Het is werkelijk een muur van geluid en Manson komt er soms niet helemaal lekker bovenuit. Normaliter maakt hij dit goed door energiek over de planken te stuiteren, maar dat is deze avond natuurlijk niet mogelijk. Vele mensen graaien dan ook naar hun oordoppen om het geluid nog enigszins te verdragen en met wat bier achter de kiezen is het prima te doen.

Deep Six en The Dope Show (met een klein intro van I Don’t Like The Drugs (But The Drugs Like Me)) zijn een stuk beter verteerbaar, en vooral de oh zo bekende cover van Eurythmics, Sweet Dreams (Are Made Of These), is een performance om over naar huis te schrijven. Manson beklimt met hulp van zijn ‘dokters’ in zijn ziekenhuishemdje een brancard en de podiumlichten worden gedimd, waarna de zanger de dokters toezingt, hen uitdaagt en zich sloom en huiveringwekkend over de brancard beweegt. Hij aait ze over het haar en kust ze en schreeuwt vervolgens ongegeneerd en angstwekkend in hun gezicht. Het nummer behoudt zijn creepy en benauwde sfeer en er wordt dan ook optimaal genoten van deze song. De dokters verplaatsen Manson in een rolstoel, terwijl de shock rocker het publiek toeschijnt met een enorme zaklamp en hen nachtmerries (of natte dromen?) bezorgt met zijn onaangename gezichtsuitdrukkingen. Het heerlijke ‘ik schop tegen alles aan en ben boos op iedereen’ Tourniquet geldt als opvolger, en Manson wordt uitgedost in een enorm verenpak dat nog het meeste wegheeft van een overreden maar chique Pino. De extravagante outfitchanges zijn sowieso typerend voor deze show, al duurt het wat langer door Manson’s mankement.

Afsluiter The Beautiful People is vanzelfsprekend niet te missen. Het is evident dat Manson zijn laatste beetje energie stopt in deze publieksfavoriet en dit heeft zijn uitwerking op de fans: het hele Klokgebouw springt en schreeuwt mee. We vangen een glimp op van de artiest hoe we hem in de jaren 90 leerden kennen: nonchalant, onguur, de ‘fuck you’ mentaliteit op zijn voorhoofd geschreven en een dikke middelvinger naar de hele wereld. Oorspronkelijk stond Coma White ook nog op de setlist, maar het is duidelijk dat Manson geen puf meer heeft. Helaas, maar we kunnen ermee leven. 

Hoewel Manson niet in zijn normale doen was door zijn pijnlijke been, het geluid veel te wensen over liet en het publiek op sommige momenten eerder wat weg had van een bejaardenclub dan fans van deze entertainer, is dit Nederlandse optreden van de Heaven Upside Down Tour toch te typeren als een prima concert. Manson wordt alweer een dagje ouder en zijn albums worden wat tammer, hij is en blijft een theatrale showman die weet hoe hij de fans moet bespelen en hen met een glimlach op het gezicht naar huis moet sturen.

Datum: 28-11-2017 | Locatie: Klokgebouw, Eindhoven | Line-up: Dinos Chapman, Marilyn Manson | Setlist Marilyn Manson 

FacebookTwitter