Leprous in Biebob, Vosselaar

Heerlijke avond voor progliefhebbers

Op deze koude zondagavond is het binnen in de Biebob te Vosselaar allesbehalve koud. Een grote groep progressive metal liefhebbers is vanavond naar Vosselaar afgereisd om het Noorse Leprous te mogen aanschouwen. De heren hebben recentelijk het bejubelde album Malina uitgebracht en brengen deze (en oudere nummers) vanavond ten gehore. Maar voordat het zover is krijgen we eerst nog drie andere bands in hetzelfde genre voorgeschoteld.

Het eveneens Noorse Astrosaur bijt het spits af in een nog rustige zaal. Het trio maakt instrumentale prog rock met ambient geluiden en sfeervolle soundscapes. Het feit dat er geen zang aanwezig is, maakt dat de muziek mijns inziens automatisch meer gezien wordt als achtergrondmuziek, waardoor menigeen erdoorheen praat en de aandacht nog niet echt op de band wordt gericht. Best jammer, aangezien de heren muzikaal gezien een prima show neerzetten die erg goed bij Leprous past. Waar het hen echter aan ontbreekt is wat interactie met het publiek.

Astrosaur

De tweede opwarmer is er in de vorm van het Australische Alithia, welke wederom prog rock maakt. Zelf noemen ze het heel ambitieus ‘space core’. Alithia beschikt over twee vocalisten die wat betreft stemgeluid totaal niet bij elkaar passen. Zangeres Marjana Semkina van het Russische Iamthemorning treedt deze tour als gastvocaliste op, en hoewel ze een goede, heldere stem heeft past haar enigszins zweverige stemgeluid gewoon niet bij de muziek. En de muziek gaat, zeker rond de tweede helft van de set, alle kanten op behalve de goede. De drummer schreeuwt vals door de microfoon terwijl de muziek nog sfeervol en bedwelmend klinkt, wat een zeer misplaatst en bijna gênant samenspel geeft. Meteen daarna verandert het tempo ineens in een ‘kijk ons eens snel op onze instrumenten kunnen rammen’ idee, waarna ik het publiek om me heen afkeurend hoor mompelen. Nee, deze band slaat helaas de plank volledig mis.

Gelukkig is het inmiddels tijd voor de special guest van vanavond: Agent Fresco. Met een set van drie kwartier weet deze band het inmiddels rijkelijk toegestroomde publiek wél te vermaken. De IJslandse prog rock band (inclusief hipsterlooks) valt in de categorie ‘Leprous light’, en een beter voorprogramma had dan ook bijna niet gekozen kunnen worden. De complexe maar toch toegankelijke muziek van Agent Fresco kenmerkt zich door de hoge, loepzuivere leadzang en wordt begeleid door ingenieuze gitaar- en baspartijen. Hoewel de vele maatwisselingen headbangen wat moeilijk maken gaat de volle zaal helemaal uit zijn dak op catchy nummers als Dark Waters en See Hell van het album Destrier.

Agent Fresco

Sowieso wordt er veel materiaal van dit album gespeeld. Ook het supersnelle en veruit het ruigste nummer uit het repertoire van de IJslanders, Angst, wordt gespeeld, en het is tijdens dit nummer dat het publiek flink wordt opgezweept en eindelijk de haren pas echt kan laten wapperen. De charismatische frontman Arnór Dan lijkt alles te kunnen; van super heldere clean zang tot aan brute screams perst hij zichtbaar moeiteloos uit zijn longen. Een vlotte setlist met als hoogtepunt afsluiter The Autumn Red, een rustige proggy track met een bijzonder slagritme op de drums. Arnór springt van het podium en loopt al zingend door de eerste rijen van het publiek heen, wat zorgt voor een bijzondere interactie. Met bekabelde microfoon in de aanslag springt hij op de bar en schreeuwt daar nog eens de longen uit zijn lijf, waarna het nummer vrij abrupt eindigt en de band ons eindeloos bedankt voor het enthousiaste onthaal. Dit smaakt naar meer!

En dat krijgen we, want slechts een kwartiertje later staat de spotlight op de cellist van Leprous gericht, die de show opent met een prachtig klassiek intro, waarna Bonneville doorklinkt. Een ietwat vreemde keuze om de set mee te openen, gezien dit nummer rustig en kalm is, maar wél erg mooi. Toetsenist en zanger Einar Solberg is bijzonder goed bij stem en hij zingt dit gevoelige nummer werkelijk prachtig. De bombastische climax halverwege het nummer kickt er hard in en het publiek gaat wederom helemaal los. De band zorgt voor veel sfeer door het gebruik van spotlights, stroboscopen en twee schermen aan weerszijden van het podium waarop abstracte sfeerbeelden te zien zijn.

Er wordt deze avond -uiteraard- veel materiaal van Malina gespeeld. Zo passeren onder andere Stuck, Illuminate, From The Flame The Weight of Disaster en Mirage de revue. Allemaal worden ze even enthousiast ontvangen en wordt er luidkeels meegezongen. Met name het catchy Illuminate, waarbij de lichten synchroon aanspringen bij de uithalen in het refrein, kan op veel bijval rekenen. Overal om me heen wordt meegezongen en bewogen, en de band geniet zichtbaar van dit enthousiasme. De gitarist en bassist springen over en weer op de versterkers en Einar beweegt terwijl hij ons met een intense blik aankijkt hyperactief over het podium heen. Werkelijk fantastisch! Alle nummers klinken precies zo perfect als op de albums, iets wat toch wel heel knap is gezien de complexe ritmes en maatwisselingen die voorbij komen. Drummer Baard Kolstad is eveneens in vorm en slaat gedurende de hele setlist lang niet één keer uit de maat, chapeau!

Leprous

Het leuke aan de Malina-tour is dat Leprous de setlist elke avond verandert, waardoor wij ook wat verrassingen krijgen in de vorm van oudjes Acquired Taste en afsluiter Forced Entry. De fans van het eerste uur mogen in hun handjes knijpen met deze veelzijdige set. Einars zang op Acquired Taste mag nog even extra aandacht ontvangen: hij zingt dit meeslepende nummer nu nóg intenser en krachtiger dan op de plaat. Met hier en daar wat geïmproviseerde a capella zanglijnen weet de band het publiek ook nog eens extra te verrassen.

Wanneer de ballades The Weight Of Disaster en The Last Milestone worden gepresenteerd, is het tijd voor een rustmomentje. Eerstgenoemde song is persoonlijk niet zo mijn ding en is heel anders dan wat Leprous ons tot nu toe ooit heeft laten horen. Toch wordt dit live zeer gepassioneerd en met volle overtuiging uitgevoerd en weet de band een gevoelige snaar te raken met slechts cello en zang. Toch is twee van deze nummers achter elkaar wel een beetje too much: het publiek kakt in en moet zich echt even herpakken zodra de rest van de set zich voortzet.

Er is geen echte toegift en na een uur en drie kwartier sluiten de heren af met het krachtige Forced Entry van het album Bilateral uit 2011. We hebben deze avond kunnen genieten van een fijne package waarbij zoals stiekem wel verwacht vooral Agent Fresco en Leprous wisten te overtuigen. Beide bands speelden een gevarieerde setlist met zowel rustige ballades als snelle en complexe proggy nummers. Een heerlijke avond!

Datum: 05-11-2017 | Locatie: Biebob, Vosselaar | Line-up: Astrosaur, Alithia, Agent Fresco, Leprous
  Setlist Leprous 

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn foto’s.

FacebookTwitter