Kreator in 013

Kreator is – op Rammstein na – misschien wel de grootste ‘harde’ band die Duitsland rijk is. Aangevoerd door een uiterst getalenteerde gitarist en een fijne brullende zanger brengt de groep al meer dan dertig jaar ijzersterke thrashmetal op de plank. Platen als Phantom Antichrist, Pleasure to Kill en Violent Revolution zijn verplichte kost voor iedere zichzelf respecterende liefhebber van harde gitaarmuziek. In de loop der jaren heeft Kreator zich in het zweet gewerkt om een zo intens mogelijke concertervaring te leveren. Met een nieuw album op zak, reizen de Teutoonse thrashtitanen nu af naar Tilburg, voor een show in 013. Wie naar Kreator gaat, moet overrompeld worden door moddervette riffs, gloeiend hete vuurspuwers, spectaculaire rookblazers en loeiharde confetti-bommen. En zoals altijd stellen de Duitsers een bizar sterk voorprogramma samen. Vorige keer in 013 waren dat Vader, Sodom en Arch Enemy, dit keer niemand minder dan Soilwork, Aborted en bovenal Sepultura – de vaandeldrager van de Braziliaanse metalscene.

Het programma begint al vroeg wanneer Aborted aanschuift. Van drukte in de zaal is dan overigens totaal niet te spreken. De vroege vogels worden echter getrakteerd op een dynamische set, met een belangrijke rol voor songs van de laatste twee albums Retrogore (2016) en The Necrotic Manifesto (2014). Wie Aborted vaker heeft gezien weet wat je kunt verwachten en wordt ook nu niet teleurgesteld; de top notch, ramstrakke nummers worden door de immer explosieve vocalist Sven de Caluwé en zijn band een half uur lang als een verwoestende muzikale death metal-orkaan de zaal in geslingerd. De gemiddelde volwassene moet ongeveer drie weken bekomen van dit heerlijke Belgische geweld.

Aborted

Die tijd krijgen we echter niet, want na een korte ombouwpauze zijn daar de verzachtende melodieën van Soilwork die na iets meer dan een jaar terugkeren in 013. De set begint met het titelnummer van het meest recente album The Ride Majestic uit 2015. Frontman Björn ‘Speed’ Strid heeft er vanavond duidelijk zin in en zoekt constant de interactie met het publiek, dat langzaam in wat groteren getale aanwezig is. Met drie gitaristen is de show van de Zweden een fraai gezicht, al valt de relatief rustige en melodieuze melodeath wat uit de toon tussen het extreme metalgeweld van de overige bands deze avond. Dat de nieuwe live-drummer Bastian Thusgaard ondertussen wat onwennig overkomt, nemen we maar voor lief. Met het pareltje Stabbing The Drama eindigt de set bijzonder lekker.

Sepultura is een band met een woelige geschiedenis. Na het vertrek van boegbeeld Max Cavalera en later nog die van broerlief Igor is de band in een diep dal terechtgekomen. Maar langzaamaan lijkt de groep uit de as te herrijzen. Vervangzanger Derrick Green oogt met zijn spieren, tattoo’s en strakke t-shirt eerder als een beveiliger dan als een metalzanger, maar hij levert zonder meer uitstekend werk in 013. Met een gebalde vuist in de lucht groet Green de fans op de voorste rij. Een brede lach verschijnt op zijn gezicht. “Zijn jullie er verdomme klaar voor, Tilburg?”, vraagt hij, waarop de beestachtige openingsriff van I Am The Enemy (van het splinternieuwe Machine Messiah) de show inluidt. Green stuitert op en neer, maar echt enthousiast krijgt hij de fans niet. Zijn kenmerkende brulstem komt nauwelijks boven het gitaargeweld uit en de drums klinken nogal plat. Pas na een kwartier komt het publiek los en klinkt Sepultura zoals Sepultura hoort te klinken: verwoestend, maar altijd met dat juiste gevoel voor nuance en subtiliteit. Desperate Cry zorgt met die heerlijke tribale percussie voor een aardverschuiving in de zaal: overal ontstaan duw- en trekpitten en klimmen vrienden bij elkaar op de schouder. Green ziet het geweld met een grote grijns toe. “Zo willen we het graag zien, Tilburg.” Toch weet Sepultura het niveau niet vast te houden. Vooral gitarist Andreas Kisser is op een paar missers te betrappen. “Sorry jongens, dit is pas onze tweede show van deze tour”, geeft hij in alle eerlijkheid toe. “We moeten de nieuwe nummers nog een beetje onder de knie krijgen.” En ja, die nieuwe nummers, hoe goed ze op de plaat ook zijn, landen nog niet echt bij het publiek. Alethea en Sworn Oath hebben overigens met hun loodzware riffs en aanjagende drums genoeg potentie om uit te groeien tot ware Sepultura-klassiekers. Zo matig is het middenstuk, zo sterk is de slotfinale. Refuse/Resist en de onweerstaanbare klassieker Roots Bloody Roots zorgen achtereenvolgens voor een explosie van geweld, zowel op het podium als in het publiek. Gebalde vuisten gaan de lucht in, massaal gaan de strotten open. “Refuse! Resist!” – een waanzinnig einde van een wisselvallig optreden.

Sepultura

Mondjesmaat stroomt de grote zaal vol voor het optreden waar iedereen voor is gekomen: Kreator. Het bescheiden decor van Sepultura maakt plaats voor een langgerekt podium met acht verticale schermen en zelfs een bovenverdieping. Twee priesters staan met de armen over elkaar. Ze zeggen niets. Naast hen branden twee enorme fakkels. Onder kerkelijk gezang lopen ze rustig heen en weer. Het lijkt alsof de Heilige Mis is neergestreken in Tilburg, maar zodra frontman Mille Petrozza vanuit de coulissen het podium beklimt en een gebalde vuist in de lucht gooit en er een oorverdovend confettikanon afgaat weten we het zeker: dit is een Kreator-show! Het is overduidelijk dat de Duitsers met een strak geregisseerde performance op de proppen willen komen. En dat gebeurt. Kreator laat er geen twijfel over bestaan wie er vanavond de baas is. Meteen vanaf opener Hordes of Chaos (A Necrologue for the Elite) verandert 013 in een draaikolk. Vrienden grijpen elkaar bij de schouder, gooien liters bier de lucht in en headbangen tot ze eens ons wegen. Zanger Mille Petrozza bewijst zich meteen als een ras-entertainer, een volksmenner. Continu zweept hij de boel op, speelt hij de fans tegen elkaar uit en moedigt zelfs de mensen achterin de zaal aan om meer leven in de brouwerij te brengen. In de tussentijd zoeken zijn collega’s alle hoeken van het podium op en zwaaien met hun gitaren alsof het de laatste keer is dat ze op het podium staan. Steeds meer fans zien het geweld met grote bewondering aan en zoeken een weg naar voren. Bijzonder is de manier waarop de nieuwe nummers van het meest recente plaatwerk Gods of Violence, dat pas een paar dagen in de winkel ligt, met groot enthousiasme en passie wordt ontvangen. De vlijmscherpe metalknallers Satan is Real en Gods of Violence (met die heerlijke Metallica-achtige intro) nodigen zelfs nu al uit tot meebrullen en meedeinen.

Kreator

Oudgediende Mille Petroza kent als geen ander het klappen van de zweep en verkeert vocaal nog altijd in topvorm. In een moordend tempo jagen hij en zijn collega’s de nummers er doorheen. Hoe sneller, hoe beter, lijkt het motto te zijn. Luister maar naar From Flood Into Fire en Extreme Agression en probeer op hetzelfde ritme met je hoofd mee te deinen. Spoiler alert: dat lukt je niet. Zo af en toe verliest Kreator de aandacht, zoals met het rommelige World War Now en het weinig overtuigende Hail to the Hordes, maar dat mag de pret niet drukken: de heerlijke afsluiter Pleasure to Kill zorgt dat we, moe maar voldaan, met een goed gevoel huiswaarts keren. Kreator geeft een metalshow van formaat en mag zich met recht één van de grootste thrash metalbands van Europa noemen. Tot op de festivalvelden!

Datum: 02-02-2017 | Locatie: 013, Tilburg | Line-up: Aborted, Soilwork, Sepultura, Kreator
Setlist Aborted | Setlist Soilwork | Setlist Sepultura | Setlist Kreator

Ragherrie wil Andre Schröder bedanken voor zijn foto’s en Bram Trommelen voor zijn tekstuele bijdragen.

FacebookTwitter