Helloween in 013 met speciale show

Verleden én heden komen samen in Tilburg

Dat Helloween naar Nederland komt is geen groot nieuws. Dat dat gebeurt met een speciale tour is al wat bijzonderder. En dat die speciale tour een reünie met ex-leden Michael Kiske en Kai Hansen betekent, is ronduit headline-waardig. Kiske en Hansen waren dan wel altijd on speaking terms en brachten samen al eens muziek uit, maar de overige leden hielden die boot toch altijd ver af. Wat dan toch de doorslag heeft gegeven weten we niet, maar feit is dat Helloween met 4/5e van de klassieke ‘Keeper’ line-up in Tilburg staat, samen met huidige leden Andi Deris, Sacha Gerstner en Dani Löble.

Geen voorprogramma, wel bijna drie uur aan Helloween. Ook geen backdrop, maar een enorm scherm, dat vermoedelijk hetzelfde LED-scherm is dat Ayreon ook al gebruikte. Het is in ieder geval even imposant. Ook Helloween gebruikt het scherm om clips, animaties, teksten en beelden vanaf het podium te laten zien, maar ook korte animatieskits om de bandleden te introduceren en een beetje voor gek te zetten. Dit alles door twee geanimeerde pompoenen, genaamd Seth en Doc. Voor het begin is echter geen introductie nodig, want de band begint meteen met het ‘anthem’ Halloween. En niet in medley-vorm, maar de volledige, dertien minuten durende versie! Kijk, dát is een begin. De zang wordt netjes verdeeld tussen Deris en Kiske, hoewel die laatste een stuk zachter staat. Gedurende de show heeft Kiske ook zichtbaar meer moeite met zijn partijen dan Deris. Er was wel bekendgemaakt dat hij stemproblemen had eerder op de tour, en hoewel een stuk minder krachtig, heeft hij nog altijd de power om die gillende noten te halen. Als na Halloween ook nog Dr. Stein volgt is het dak er helemaal af.

De show wordt een bloemlezing uit het oeuvre van Helloween, hoewel de nadruk logischerwijs ligt op de Keeper Of The Seven Keys albums. Onder meer I’m Alive, Rise And Fall en A Little Time passeren de revue, allen door Kiske gezongen. Van de recente tijden horen we alleen Waiting For The Thunder, een vaste waarde in de setlist. De middelste periode, toch een heikel punt in de discografie, wordt goed belicht. Logischerwijs worden Chameleon en Pink Bubbles Go Ape totaal genegeerd, maar wel krijgen we drie nummers van Master Of The Rings, waaronder het vrolijke Perfect Gentleman en twee van The Time Of The Oath. Slechts één nummer van The Dark Ride, toch een fan-favourite, maar dat is dan wel If I Could Fly. Wat we ook moeten opmerken; gitarist Roland Grapow en drummer Uli Kusch, samen goed voor zo’n 17 jaar in de band en aanwezig op bijna alles van 1990 tot 2001, ontbreken en hun nummers worden dan ook niet gebracht. Daar zal een reden voor zijn, die laten we in het midden. In plaats van nummers van het debuut Walls Of Jericho her en der door de set te sprenkelen is gekozen om een medley te brengen, logischerwijs gezongen door Kai Hansen, het goedlachse contrast op de stoïcijnse Michael Weikath. Starlight, Ride The Sky en Judas monden uit in Heavy Metal Is The Law. Geslaagd, zeker weten, maar meer Hansen had gemogen, hoewel hij wel her en der stukjes zingt in de nummers van de Keepers-albums. 

Met zo veel showtime is het onvermijdelijk dat we even gas terug moeten nemen. Kiske en Deris zingen samen Forever And One, met begeleiding van Sascha Gerstner en zijn glittergitaar. Een intieme performance is het gevolg, en als Kiske daarna ook nog A Tale That Wasn’t Right brengt hebben we even kippenvel, maar snel door met power metal. I Can vormt het enige nummer van Better Than Raw. Dan nog meer kippenvel, wanneer drummer Dani Löble zijn drumsolo verandert in een drumduet met opnames van Ingo Schwichtenberg, Helloweens originele drummer die in 1995 zelfmoord pleegde. Een indrukwekkend eerbetoon. Daarna werken we naar een einde. Power is ook al jaren vaste koek in de setlist, maar we zijn het niet gewend dat men met How Many Tears eindigt. Natuurlijk komt er een toegift, en wat voor een! Eerst Eagle Fly Free, en, alsof Halloween nog niet genoeg was, Keeper Of The Seven Keys erachteraan. Zelfs na die krachttour is er nog meer lekkers, want na een korte driedelige gitaarsolo is het de grande finale met Future World en natuurlijk I Want Out.

Drie uur is een hele zit, maar het ging zo voorbij. Natuurlijk heeft iedereen wel iets op de setlist aan te merken, en persoonlijk misten we March Of Time een beetje, maar achteraf is het makkelijk praten. Wel vreemd dat het nieuw opgenomen nummer Pumpkins United niet voorbij kwam. Helloween liet vanavond zien het nog steeds te kunnen, ook na 24 jaar zonder Kiske en Hansen. Naast het scherm was er niet veel show, maar met twee zangers, drie gitaristen, én een drukke bassist gebeurde er altijd wel iets (ooit wel eens Sascha Gerstner en Markus Grosskopf zien jongleren met plectra?). Kiskes stem was niet in topvorm, die van Hansen en Deris perfect. Niet dat dat een domper op de avond zette, want heel de show was het publiek van 013 enthousiast. Het geluid was vooraan niet altijd even prima, maar na wat bijsteltijd was alles goed te horen. Al het negatieve viel weg bij de indrukwekkende performance van de band. Een geweldige show, die wel even bij zal blijven.

Datum: 20-11-2017 | Locatie: Poppodium 013, Tilburg | Line-up: Helloween
Setlist Helloween

FacebookTwitter