HammerFall in TivoliVredenburg, Utrecht

Hamers geheven in Ronda!

Maandagavond. Niet bepaald de meest glorieuze dag voor concerten. Toch loopt de hal van TivoliVredenburg behoorlijk vol. De medewerkers spreken over 800 tot 900 man. Geen slechte opkomst, dat belooft veel goeds. Terwijl in Cloud Nine het Trimbos Instituut bezorgde ouders voorlicht over het stapgedrag van hun kind, vloeien de biertjes in de Ronda al goed, ondanks de nogal exorbitante prijs van €3,70. Geen probleem, power metal is er om op te drinken. HammerFall is op hun ‘Built to’ Tour als promotie voor het nieuwste album Built To Last, terwijl Gloryhammer de tour bestempelde als ‘Built To Hoot’, ‘GloryFall’ of ‘HammerHammer’-tour. Het publiek is gemêleerd, veelal jongere kijkers, maar de oude garde laat zich ook niet kennen. Goed om te zien dat er nog animo is voor ‘ouderwetse’ metal, hoewel dat waarschijnlijk ook met de supportacts te maken heeft.

De toon is meteen gezet wanneer Lancer-zanger Isak Stenvall het podium oprent in een glitterende zwarte spandexbroek en een gil uitstoot waar menig scrotum van verschrompelde. Op het pas verschenen derde album Mastery liet hij al horen een behoorlijk bereik te hebben, en live maakt de man het waar. Er missen her en der wat koortjes, waardoor het soms wat iel overkomt, en de mix is verre van perfect, maar toch heeft Lancer meteen een groot deel van het publiek met zich mee. Dat de drums abominabel gemixt zijn en de gitaar ook verdrinkt in het brijerige geluid wordt genegeerd. Stenvall gilt echter overal bovenuit, soms iets te veel van het goede. Buiten de mix om horen we wel dat hier op niveau wordt gemusiceerd. De band is strak, zelfs wanneer de drummer een probleem met zijn bassdrumpedaal heeft, terwijl de gitaren van Fredrik Keleman en Peter Ellström vingervlug ratelen. De set put logischerwijs veel van het nieuwe album, met Future Millenia, Dead Raising Towers, Iscariot en de titeltrack. Als afsluiter neemt de band ons mee naar het debuut met Purple Sky en mogen ze een prima applaus in ontvangst nemen. Lancers eerste passage in Nederland is geslaagd.

Lancer

Het is moeilijk te zeggen wie vandaag de publiekstrekker is. De shirts van Gloryhammer en HammerFall zijn beiden in rijke getale aanwezig, maar het is een feit dat Gloryhammer een jonger, nieuw publiek aanspreekt. De Zweden van Hammerfall prijken met hun no-nonsense heavy metal, zonder franjes en overbodige opsmuk, terwijl  Gloryhammer alle overdreven tierlantijnen naar boven haalt. Het maakt allemaal niet uit, want zodra de intro eindigt en de band in vol ornaat losbarst in Rise Of The Chaos Wizards, is het feest. Frontridder Thomas ‘Angus McFife’ Winkler heeft vanaf de eerste seconde de Ronda in zijn greep en laat niet meer los. De Hootsman en Ser Proletius nemen stoere poses aan, maar laten geen steek vallen, drummer Ralathor gaat schuil onder een kap en achter veel bekkens. Grote afwezige is Christopher Bowes als Zargothrax, die verstek moest laten gaan wegens studioverplichtingen met Alestorm. En het geluid is veel beter dan bij Lancer. Is de geluidsman een tovenaar? Hij heeft tenslotte de mantel van een druïde.

De setlist bevat weinig verrassingen. We horen vertrouwde knallers als Legend Of The Astral Hammer, waarbij Winkler een hamer verovert van een als goblin verklede roadie, ode aan bassist James Cartwright The Hollywood Hootsman, met een uit volle borst scanderende zaal “hail to hoots” en natuurlijk de feestnummers, Hail To CrailAngus McFife en The Unicorn Invasion Of Dundee. Alleen The Questlords Of Inverness Ride To The Galactic Fortress hadden we nog niet eerder gehoord. Een gelukkig fan moet van Winkler op queeste voor brandstof voor de Hootsman, oftewel crowdsurfend naar de bar en terug. Toepasselijk en hilarisch. Natuurlijk mocht het dance-anthem Universe On Fire ook niet ontbreken en ging men weer massaal op de knieën voor koning Hootsman tijdens de outro. Voor velen wellicht de band van de avond. Hoewel het vervolg  absoluut niet wilde onderdoen.

Gloryhammer

Op het gebied van podiumaankleding wint het Zweedse HammerFall met een voorsprong. Levensgrote waterspuwers versieren het podium en een enorme backdrop zet de sfeer neer. Er wordt ijzersterk afgetrapt met Hector’s Hymn en Riders Of The Storm, in perfecte fusie van ouder en recenter werk. Als derde krijgen we met Bring It het eerste nieuwe nummer. Achter de drums andermaal een nieuw gezicht, aangezien David Wallin het schip verlaten heeft. Hij wordt vervangen door Therion-slagwerker Johan Koleberg, die niet zijn gezicht op zijn bassdrums heeft staan. 

Van HammerFall weet je wat je krijgt. Veel stoere poses, machtige refreinen, en veel headbangen. De setlist is altijd weer afwachten, want er is inmiddels heel veel materiaal. Vanavond krijgen we een mooie doorsnede van de albums, met een kleine nadruk op de nieuwere platen. Alleen Threshold en Infected worden totaal genegeerd, Renegade en Legacy Of Kings krijgen elk een nummer, Renegade en Let The Hammer Fall respectievelijk. Het is een feest van herkenning met klassiekers als Blood Bound, Crimson Thunder en Last Man Standing, en het publiek gaat dan ook volop mee met publieksmenner pur sang: Joacim Cans. De man is inmiddels bijna 50 jaar, maar heeft weinig van zijn stem in moeten leveren. Ook aan charisma boet hij niks in, en hij heeft het publiek al snel mee. Als we een kritiekpuntje moeten noemen is het dat de rest van de band weliswaar rondloopt, maar behalve headbangen en poseren niet veel aan publieksparticipatie doet. Op wat rookkanonnen na wordt er niet veel aan show gedaan, men laat liever de muziek voor zich spreken.

HammerFall

Halverwege de set besteedt de band aandacht aan het debuutalbum Glory To The Brave, dat in 2017 20 jaar oud wordt. Geen integrale vertolking, maar een korte medley van Stone Cold, Steel Meets Steel, Unchained, The Metal Age en HammerFall mondt uit in The Dragon Lies Bleeding, wat vooral de oudere garde herkent. Natuurlijk mag de titeltrack niet ontbreken, en even is er verbroedering wanneer de zaal het refrein meebrult. Na de nieuwere nummers Origins en Punish And Enslave (persoonlijke nostalgie naar mijn eerste HammerFall-concert in 2009, toen in 013, Tilburg) stappen ze van het podium af, om de toegiften aan te vangen met het lekkere Hammer High, waarbij er weer goed gebruld wordt. Bushido blijft toch een zwakker bod, maar natuurlijk krijgen we als vaste afsluiter Hearts On Fire, voor nog een maal die typische HammerFall-beuk.

Een zeer energieke avond, voor een maandag. En dan nog wel Blue Monday. In Utrecht heerste echter geen depressie, slechts geluk. De drie bands zette allemaal een prima prestatie neer, hoewel Gloryhammer wel het beste uit de verf kwam. Op plaat kan HammerFall nogal eens wisselvallig zijn, live zijn ze echter nog steeds in topconditie. Gloryhammer is toe aan nieuwe nummers, dat zal echter nog wel even duren. We zien ze graag terug.

Datum: 16-01-2017 | Locatie: Tivoli Vredenburg, Utrecht | Line-up: Lancer, Gloryhammer, HammerFall
Setlist Lancer | Setlist Gloryhammer | Setlist HammerFall

Ragherrie wil Artur Miron bedanken voor zijn foto’s.

FacebookTwitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.