Doem en duisternis voor Doornroosje op Soulcrusher II

Donker in al zijn vormen

Het weer is druilerig en bewolkt, en daardoor perfect voor Soulcrusher. De eerste editie was vorig jaar nogal een warboel van genres. Headliners Voivod en Entombed A.D. stonden haaks op bands als Terzij De Horde, Gg:ull, Oathbreaker, en Nihill. Dan is deze editie heel wat samenhangender. Niet alleen staan er veel meer bands, de nadruk op black, doom en varianten is veel fijner dan voorheen. Andermaal werden grote namen en opkomend talent samen op een affiche geslingerd, en dat leverde een mini-Roadburn op, met veel ontdekken en ervaren. Sowieso is Doornroosje een uitstekende venue voor dit soort festivals, met brede gangen en alles lekker dicht bij elkaar, op rol-afstand van het station. En je hoeft niet eens met muntjes te betalen. Ragherrie was er natuurlijk ook: Bertus tekende voor het eerste kwart, Mitchell voor de rest.

Het spits wordt afgebeten door de Tsjechische band Inferno, vijf onherkenbare jongens die hel en verdoemenis prediken in teksten die bol staan van satanisme, occultisme en haat. De leden van de band hebben tot de verbeelding sprekende namen als Adramelech (zanger), Ska-Gul (gitarist) en Sarapis (drummer). Bovendien is, zoals redelijk normaal is in de black metal, Adramelech gekostumeerd. In het geval van Inferno zien we een zichtbaar getormenteerde, ietwat voorovergebogen man op het podium staan, op zijn blote voeten. De grunts die hij uitstoot bevatten bijna tastbaar de walging, haat en afschuw die deze man in zich heeft. Ze spelen een half uur en opvallend is dat het klinkt alsof ze één langgerekt nummer brengen. Van een pauze is geen sprake. Waar wel sprake van is, is een goed begin. 

Voor dit feestje worden beide zalen van Doornroosje om en om gebruikt voor optredens. Veel bezoekers verplaatsen zich dus telkens van de ene naar de andere zaal. Nadat de mannen van Inferno in de grote, rode, zaal zichzelf waarschijnlijk verhangen hebben (knipoog), begeeft het publiek – opvallend veel mensen op dit toch wel vroege tijdstip – zich naar de kleine, paarse, zaal voor een optreden van Galg. Ik spreek Rik en Dirk-Jan: “De drummer van Galg woont bij ons in de buurt. Zij komen uit Nijmegen. Wij dus ook. Wel gaaf dat zij hier spelen. Wij komen zelf voor Mayhem, die vanavond spelen, maar wij wilden onze buurjongen ook wel eens zien optreden.” Naderhand zie ik ze weer. Rik: “Dat was best teleurstellend.” De vrouw die naast mij staat in de zaal, zal het hardvochtig met Rik oneens zijn geweest. Ze staat namelijk het grootste deel van het optreden met haar ogen dicht te genieten van de noise die het trio voortbrengt.

In de paarse zaal treedt het Amerikaanse viertal Usnea aan. Vorige maand hebben ze een nieuw album uitgebracht, Portals Into Futility, die zich kenmerkt door erg lange nummers, tot negentien minuten aan toe. Op het podium klinken de funeral/doom metalnummers net zo deprimerend en duister. De grunts van Joel Williams klinken net zo laag als zijn basgitaar gestemd is en vallen, mede daarom, wat weg tegen de muziek. Gitarist Justin Cory is iets beter verstaanbaar, maar Usnea moet het vooral hebben van de duistere sfeer die door hun muziek wordt opgeroepen.

De tweede band die het podium van de rode zaal onveilig komt maken komt uit Tilburg: Ulsect. De band stond hier enkele maanden terug ook al op FortaRock in the City en bestaat voor een deel uit leden van een band die straks ook zal spelen; Dodecahedron. De technical death metal die de heren brengen, is heerlijk strak en een afwisseling op de dood en verderf die tot op heden op het publiek is uitgestort. Ulsect trekt zoveel publiek dat het lijkt alsof de kleine zaal van Roosje vol zit en het is de eerste band die een vol applaus krijgt.

Daarna begint wat we vanaf nu zullen noemen: het trio der trio’s in de rode zaal. Monolord, Conan, en Ufomammut mogen allemaal tot bekende namen in de doom/stoner worden gerekend, en alle drie brengen ze een cocktail van die twee genres. We doen ze daarom even allemaal achter elkaar. Monolord is de simpelste, maar wel meteen een van de doeltreffendste bands. Hun mix is wat meer doom, maar in de zang van vocalist Thomas horen we de stoner duidelijk terug. Niet dat hij veel zingt, want het merendeel van de nummers laat  de band de riffs voor zich werken. De muziek is lang van stof, met als klapstuk het 12 minuten lange Empress Rising.

Conan is met afstand de luidste band van vandaag. Hoe drie man zo luid kunnen zijn is niet duidelijk. Jammer is wel dat de basgitaar boven de gitaar uitkomt, waardoor het soms wel een erg fuzzy en brijerige aangelegenheid wordt. De band maakt het niks uit, want die worstelt zich stoïcijns door heroische titels als Crown Of Talons, Throne Of Fire en Thunderhoof. Na een aantal nummers begint de honger toch wel toe te slaan en is het tijd om de hotdogs van een review te voorzien. Oordeel: erg lekker, maar wat klein voor vijf euro.

Ufomammut heeft de pech na de intense show van Dodecahedron het podium op te moeten. Na die aanval op de zintuigen is de psychedelische stoner van de Italianen als een afkoelrondje na een 100 meter sprint. Wat geen afbreuk doet aan de presentatie op het podium, met heftige visuals en een band die vol overgave hun ding doet. Het nadeel van Ufomammut is dat we niet echt nummers kunnen herkennen tussen de riffs door, maar de fiks loeiende backingtrack laat weten dat er veel materiaal van het pas verschenen album 8 voorbij komt. Ufomammut is een van de interessantste bands van de bill, maar paste misschien voor een intensere ervaring iets beter in de kleine zaal.

Het Franse Deluge brengt een cocktail van black metal met post-hardcore, wat inhoudt dat hun razende blasts worden afgewisseld met zware headbangstukken en brullende zang van vocalist Maxime Febvet. De mix is ook hier wat brijerig, waardoor de subtiele melodielijnen van de gitaristen wegvallen, en het vooral klinkt als heel veel drums. Gelukkig blijven enkele nuances nog bewaard, zodat de bedoeling duidelijk is. Wat wel stoort is de sample van regen tussen de nummers door, die steeds hetzelfde is. Aangezien de nummers relatief kort zijn haalt het bij vlagen enorm de vaart uit het optreden. Zonde, want deze band kan bij de grote jongens horen.

Over grote jongens gesproken, Dodecahedron mag met recht een grote jongen genoemd worden. Zeker bassist Y. Terwisscha van Scheltinga, die dreigend over het publiek uittorent. De band is niet bijzonder vaak op de podia te vinden, dus is het altijd een beleving. Zeker vandaag, de vuurdoop van nieuwbakken zanger W. van der Voort, die nu voor de microfoon staat. Even is het wennen, omdat van der Voort niet zo’n imposante verschijning is als Michiel Eikenaar, maar heel lang duurt dat niet, en qua intensiteit staat W. minstens op gelijke hoogte, zo niet hoger. De hele show is overigens toonbeeld van intensiteit, met razende dissonanten, furieuze blasts, en gedurende 50 minuten worden de grenzen van metal even totaal uitgerekt en genegeerd. Voeg daarbij de anonimiteit van capuchons en de lichtshow en we hebben recept voor succes. 

Celeste opereert in hetzelfde straatje als Deluge, maar doet dat nét iets heftiger. Zo is de lichtshow teruggebracht tot een stel rode lampjes op de hoofden van de band en wat strategische geplaatste stroboscopen, en gaat men er heftiger tegenaan. Het zaallicht blijft uit dus duisternis heerst. Dat maakt de show des te intenser want gebrek aan visuele input maakt het gehoor gevoeliger. De band staat solide te spelen, en aan de bewegingen van de lampjes te zien wordt er genoeg geheadbangd. Aan intensiteit wordt niks ingeboet, hoewel de band moet oppassen geen gimmick te worden, daar is het allemaal te goed voor.

Als er een band de onbetwiste headliner is vandaag is het wel Mayhem. De band brengt vandaag het legendarische De Mysteriis Dom Sathanas integraal, en dat vult de zaal behoorlijk. Een stem verzoekt ons vriendelijk om geen telefoons te gebruiken, en als dat dan toch moet, geen flitser aan te zetten. Dat was meteen het vriendelijkste van de set want zodra de eerste noten van Funeral Fog klinken wordt het een stuk grimmiger. In monnikspijen en met corpsepaint gehuld staat men daar, in de schaduw van de immense drumkit van Hellhammer. Waarom dat ding zo enorm is weten we niet, het enige dat we horen is blastbeats. Wellicht is dat omdat we achteraan staan, maar van enige vorm van definitie in de mix is geen sprake. Alleen zanger Atilla gromt en fluistert er nog bovenuit. In razend tempo beukt de band erdoorheen, met bekende nummers als Freezing Moon, Pagan Fears, en de titeltrack natuurlijk. Qua show wordt er niet afgedaan aan Iron Maiden, met drie backdrops, hoge banieren, en een altaar met kaarsen, waar Csihar occulte rituelen op uitvoert en kaarsen met de hand dooft. Voor fans is het een natte droom, maar voor uw nederige reporter is het iets te veel. 

Het Belgische Emptiness heeft de twijfelachtige eer na Mayhem door te moeten, wanneer voor velen al het hoogtepunt is geweest. De paarse zaal is dan ook matig gevuld als de band zijn eclectische mix van doom, dark rock, en post-punk ten gehore brengt. Wat een deceptie, zeker na de propvolle Patronaat op Roadburn dit jaar, aangezien het allemaal prima klinkt. 

Helaas roept ook voor ons het openbaar vervoer, en daardoor missen we de noiserockers Today Is The Day en drone/sludgers Rorcal. Soulcrusher II was andermaal een geslaagd feest. Als tip willen we de organisatie graag meegeven één of twee bands minder te programmeren, omdat het merendeel van het publiek de laatste twee/drie bands moest missen

Datum: 07-10-2017 | Locatie: Doornroosje, Nijmegen

Ragherrie wil Gerard van Roekel bedanken voor zijn foto’s!

 

FacebookTwitter