Baroeg Open Air 2017

Moshen in de modder op Rotterdams mooiste feestje

Op een druilerige zaterdag die volgens Buienradar weinig goeds belooft, begeeft Ragherrie zich naar het Zuiderpark in Rotterdam om alweer de tiende editie van Baroeg Open Air bij te wonen. Het terrein is modderig van de waterpartijen de vrijdag en zaterdagochtend zijn gevallen; al glibberend glijden we langs de beveiliging naar binnen. Door vertraging met het openbaar vervoer missen we helaas Year Of No Light, echter stappen we stevig door onder het Rotterdamse motto “niet lullen maar poetsen” en zijn we hoe dan ook klaar voor een feestje. De tiende verjaardag van Rotterdams mooiste open air-fuif belooft sowieso mooi te worden. Ja toch, of niet dan?!

We komen rond 15:30 aan bij de Large Stage, waar het vierkoppige Dog Eat Dog uit New Jersey speelt. De band timmert al sinds 1990 aan de weg en heeft in die 27 jaar al behoorlijk wat concerten en festivals achter de rug, maar frontman John Connor opent de show met zoveel passie en energie dat het lijkt alsof het zijn allereerste optreden is. De tent staat gezellig vol en we zien veel dansende koters met enorme koptelefoons en kinderen headbangend op de schouders van hun ouders; een ontzettend vertederend gezicht. Het is duidelijk dat Dog Eat Dog er ontzettend veel zin in heeft: de bandleden stuiteren stuk voor stuk over het podium, terwijl ze hun typerende sound ten gehore brengen en ze het publiek mee laten springen op hun karakteristieke mix van ska, hardcore, hip hop en funk. Songs als Who’s The King?, Rocky en Expect The Unexpected passeren de revue. Het laatste album Walk With Me stamt alweer uit 2006, maar de Amerikanen hebben tegen het einde van de setlist een verrassing voor de fans klaarliggen: in 2017 komt Dog Eat Dog met een gloednieuw album op de proppen! Om het feestje helemaal compleet te maken, speelt de band speciaal voor Baroeg Open Air het nummer Time Won’t van het aanstaande album, een song die erg positief wordt ontvangen.

Dog Eat Dog

Rond 16:00 klinken er interessante klanken uit de tent van de Electronic Stage; geluiden die ons dwingen om eens een kijkje te nemen. We staan oog in oog met de twee Fransen van Meta Meat, een relatief nieuw gezelschap in de muziekwereld die lekkere tribal industrial speelt. Hoewel de tent maar voor een kwart gevuld is, is de sfeer uitermate gezellig. Meta Meat is bijzonder en valt het beste te omschrijven als ‘Jungle Book on steroïds’. Frontman Phil Von (ook bekend van Von Magnet) staat halfnaakt op het podium en maakt pasjes die sterk lijken op een mix tussen Michael Jackson en Mick Jagger. Zeker een gevalletje ‘vreemd, maar wel lekker’; erg dansbaar, meeslepend en eigenlijk gewoon heel tof.

Alvorens een kijkje te nemen bij DOOL genieten we in het spaarzame zonnetje van een broodje beenham met de klanken van het Mexicaanse Ritualz achter ons. Hoewel witch house als genre nog niet eerder voorbij is gekomen op Baroeg Open Air, is het duidelijk dat veel mensen genieten van dit debuut. Ritualz maakt een duistere, doch spannende mix van shoegaze, industrial, jaren 90-rave en techno. De songs zijn aan het begin van de set nog wat kalm en we genieten van spacey, trage industrial met zachte, hypnotiserende vocals, maar naarmate de set vordert, worden we verrast met dansbare, psychedelische deuntjes. Hoewel Ritualz een relatief korte set speelt, blijkt het een zeer prettige nieuwkomer op Baroeg Open Air.

Wanneer we ons rond 16:25 naar voren wurmen om een goed plekje bij DOOL te bemachtigen, staat de tent tot de nok toe gevuld wanneer de band opent met Vantablack. Aan lieve praatjes richting het publiek doet DOOL niet: ongestoord storten ze hun dark rock over de aanwezigen heen. Kletskoek heeft DOOL absoluut niet nodig om de fans mee te trekken, want de band speelt ontzettend strak en de show staat als een huis. Gedurende het optreden komen vrijwel alle songs van Here Now, There Then (lees de review hier) voorbij, waaronder ook de persoonlijke favorieten She Goat en Oweynagat. Het publiek geniet met volle teugen, velen staan met hun ogen gesloten en hun hoofd ritmisch op en neer schuddend te luisteren naar de donkere, psychedelische rock, terwijl anderen meezingen en zich laten raken door de rauwe zang en de zinderende gitaarpartijen. Rock chick Ryanne van Dorst, beter bekend als Ella Bandita, wist eerder als een soort anti-diva behoorlijk wat mensen te choqueren. Mooi is om te zien hoe zij, door haar deelname aan Expeditie Robinson en het presenteren van het tv-programma Geslacht!, gecombineerd met haar rol als vocaliste/gitariste van DOOL en het tonen van haar serieuzere en meer emotionele kant, onze harten volledig heeft gestolen.

DOOL

Hierna is het tijd voor Asphyx, de trash/death metalband van eigen bodem. Hoewel Asphyx al sinds 1987 actief is en met tussenpozen inmiddels zo’n 30 jaar in de business zitten, valt er zeker geen verveling te bespeuren op het podium. De bandleden genieten stuk voor stuk en staan met een enorme dynamiek en gedrevenheid op de planken. Vocalist Van Drunen vindt het “godverdomme mooi” dat hij weer in Rotterdam mag optreden en bedankt de organisatie uitvoerig voor het opbouwen van het festival in het baggerweer van vrijdag. Met een knipoog en hopende dat hij mensen uit de hoofdstad niet te veel beledigt, grapt Van Drunen dat je dit “niet zo snel vindt in Amsterdam, zo’n festival, en dan zeker niet gratis!” Asphyx speelt nummers van verschillende albums: het publiek wordt verrast met zowel Asphyx (Forgotten War) uit 1992, The Rack uit 1991 als nieuwere songs waaronder Death The Brutal Way en Deathhammer uit 2012, wat zorgt voor een feest van herkenning, zowel bij de oude als de jonge fans. De mannen sluiten af met Last One On Earth en ontvangen een welverdiend en welgemeend applaus van het enthousiaste publiek.

Asphyx

We kunnen het niet laten om weer even een nieuwsgierig kijkje te nemen bij de Electronic Stage, waar Grendel een heus feestje bouwt in de tent. Grendel is één van de bekendere bands uit de Nederlandse underground en met hun mix van industrial, dark electro en EDM zorgen ze voor een dikke dansparty. Het publiek is gemixt: we zien zowel cybergoths die compleet losgaan op de vunzige deuntjes als trashers die in een hoekje hun bier nuttigen én, als toppunt van schattigheid, kleine kinderen die vrolijk rondspringen.

Rond een uur of 19:00 moeten alle alcoholische versnaperingen die zijn genuttigd tijdens Grendel er toch echt even uit. We begeven ons naar de toiletten, waar een piepklein podium onder een achennebisch wit tentje staat. Welkom bij de zogenoemde ‘Pleesessies’, waar volgens de organisatoren van het Rotterdamse feest “geen gezeik is met meters hekwerk”, maar waar je gewoon even kunt genieten van “schijtlollige bands” tot “retevette rock”. Ons toiletbezoek vindt plaats in een Dixie pal naast het podium van de Pleesessies en terwijl we ons in het smalle kot afvragen of het nu modder of wat anders is dat op de grond ligt, dreunt ons hokje ongenadig op en neer van de lompe sleaze rock van Jacklust. Je kunt er veel over zeggen, maar je hebt in ieder geval een zéér bijzondere toiletervaring met dank aan dit nieuwe podium.

De hardrockers van Tokyo Blade betreden om 19:35 de Large Stage. De Engelsen gingen door vele formatieveranderingen en zijn zelfs twee keer uit elkaar gegaan, maar ook hun muzikale stijl is tijdens de jaren van activiteit flink veranderd. Tokyo Blade trekt desondanks veel bekijks en het publiek reageert uitgelaten tijdens hun opkomst. De band stond al eerder in Baroeg tijdens het Rotterdam Rocks festival in 2016, waar de oude rockers lieten horen dat zij nog steeds prima hun kunstjes kunnen vertonen. Dit blijkt ook weer op Baroeg Open Air: Tokyo Blade speelt appetijtelijk en prima strak.

Tokyo Blade

Destruction uit Duitsland is alweer de laatste band van de dag. Het publiek wordt door de presentator opgehitst, hoewel ze de vraag “Wie willen jullie zien?” luidkeels beantwoorden met “Metal!” Ach, er zit nu eenmaal een paar liter bier in. Bij Destruction is vooral het oudere publiek te vinden, iets wat niet zo heel vreemd is: de band verwierf zijn populariteit namelijk in de jaren tachtig. Veel kenmerkende songs van die tijd worden gespeeld, maar ook wat nieuwere nummers die de band uitbracht tijdens de eeuwwisseling passeren de revue. Met maar liefst veertien studioalbums is er dan ook meer dan genoeg materiaal om een setlist mee samen te stellen. Hoewel veel metalheads zonder na te denken ‘the big four’ noemen wanneer het om thrash metal gaat, zijn het toch ook echt deze Duitsers die er echt aan mee hebben geholpen om het genre op de kaart te zetten. Veel mensen verlaten rond 21:30 al de tent om te beginnen aan hun reis naar huis, om zo de dreigende kou die komt opzetten te omzeilen, wat ervoor zorgt dat de Large Stage nogal leeg oogt tegen het einde van de show. Dit mag echter de pret niet drukken, aangezien de mannen het gehele uur aan speeltijd hun set met veel energie doorspelen. Een lekker einde van het festival!

Destruction

Om 22:15 is het mooiste Rotterdamse feestje van het jaar dan toch echt afgelopen. De presentator geeft aan dat de bar tot 22:30 open is, waarna veel uitgedroogde bezoekers zich met hun laatste muntjes naar de toonbank haasten alvorens huiswaarts (of kroegwaarts?) te keren. Met een mooie line-up, een geweldige sfeer en ruim 8000 bezoekers is de tiende verjaardag van dit geweldige Rotterdamse feestje opnieuw een waar succes geweest!

Ragherrie bedankt Andre Schröder voor zijn foto’s

Datum: 09-09-2017 | Locatie: Zuiderpark, Rotterdam | Line-up Baroeg Open Air 2017
Setlists

 

FacebookTwitter