Anathema en Alcest in 013

Dromerige progrock in Tilburg

Na optredens in 2014 én op Roadburn 2015 keert het Engelse progrock-gezelschap Anathema op 6 oktober 2017 terug naar 013 in Tilburg. Als support neemt de voormalige doom/death metalband het Franse Alcest mee. De dromerige en proggy package trekt een gemêleerd publiek; van alle leeftijden en lang niet allemaal metalheads.

013 – waar het met zwarte gordijnen afgeschermde balkon vandaag gesloten blijft – oogt nog behoorlijk leeg als de muzikale avond begint met een uur Alcest. De Franse progressieve post-black metalband stond in november 2016 nog op eigen houtje in een stampvolle kleine zaal van 013, ter promotie van het nieuwste (en supervette) album Kodama. Het materiaal van die plaat vormt ook vanavond het skelet van de show; de titeltrack bijt het spits af en ook Oiseaux de Proie en Eclosion komen voorbij. De zaal lijkt – zeker in eerste instantie – wel raad te weten met de subtiele klanken en zweverige zangpartijen van frontman Stéphane ‘Neige’ Paut en zijn kompanen. Maar dan komt het moment suprême: als de harsh vocals van Neige om de hoek komen kijken, zorgt dat links en rechts voor wat gefronste wenkbrauwen. Wij vinden het vooral prijzenswaardig dat de band niet puur kiest voor het softere materiaal – looking at you, Shelter – maar juist lekker z’n eigen ding blijft doen. En dat doet Alcest goed! Omdat er tussendoor weinig wordt gepraat, blijft de betoverende sfeer van de songs bewaard. Vooral het laatste blokje, met achtereenvolgens Autre Temps, Percées de Lumière en Délivrance is om van te watertanden. Gelukkig lijkt het gros van de toeschouwers de show wel te kunnen waarderen en het applaus dat Alcest ten deel valt, overstijgt onze verwachtingen flink.

Alcest

Tegen de tijd dat de headliner op het punt van beginnen staat, is het gelukkig al een flink stuk voller in 013. Na een wat stug begin, waarbij het publiek wel erg mak is tijdens het (overigens prachtige) Untouchable-tweeluik, komt er gaandeweg het optreden van Anathema steeds meer leven in de brouwerij. Er gaat zelfs even een wave door de zaal, waarbij de bandleden ons fijntjes wijzen op het feit dat Oranje (waarschijnlijk) afwezig zal zijn tijdens het aankomende WK voetbal in Rusland. Ouch! Enfin, de Britse band babbelt honderduit en lijkt zich wel te vermaken. Ook het Roadburn-publiek en popgroep Simply Red moeten het met grapjes ontgelden. Even later krijgen we  een uitgebreid en humoristisch verhaal te horen over de compositorische kwaliteiten van drummer/toetsenist John Douglas. Hij is vandaag door familie-omstandigheden afwezig bij de ‘familieband’ die naast de drie broers Cavanagh (Jamie, Vincent en Danny) normaliter bestaat uit broer John en zus Lee Douglas en toetsenist/drummer Daniel Cardoso. Laatstgenoemde blijft vanavond dan ook achter de drumkit. Verder heeft de afwezigheid van John gelukkig weinig hoorbaar effect op de show van vanavond.

Anathema

De muziek staat namelijk centraal; we krijgen een lange en erg toffe show voorgeschoteld van deze Engelse rasmuzikanten. Anathema heeft een uitgebreide discografie om uit te putten maar houdt het bij het nieuwere progrock-materiaal. Het kersverse werk van The Optimist past moeiteloos tussen de vaste gasten op de setlist, waarbij we ook verrast worden door de aanwezigheid van minder voor de hand liggende songs, zoals Pressure. Op gepaste momenten kun je een speld horen vallen in 013 maar dat is zeker niet omdat het publiek zich verveelt; ademloos wordt er geluisterd naar de prachtige klanken van bijvoorbeeld The Lost Song, pt. 1 en Lightning Song. Op andere momenten wordt er dan weer flink meegeklapt, al slaat de vlam nooit echt in de pan. Dat is overigens niet onlogisch; dit is immers toch vooral heel fijne ‘luistermuziek’. De uitvoering is prima en hoewel het publiek niet bijzonder uitbundig is, blijft iedereen bij de les. Het toepasselijk getitelde Closer mag de set afsluiten, waarna er luidkeels geroepen wordt om een encore. En die komt er natuurlijk ook één, met liefst zes nummers. Onze favoriet daarvan is zonder twijfel Distant Satellites, al mag ook de uitvoering van de aller-allerlaatste song van vanavond (Fragile Dreams, inclusief een aan Shine on You Crazy Diamond ontleende intro en outro met sterk gitaarspel van Danny Cavanagh) niet onvermeld blijven. Het luidkeelse applaus dat Anathema daarna ten deel valt, is volkomen begrijpelijk én terecht. Nadat zanger Jamie de voorste rijen getrakteerd heeft op een (erg lekkere) aardbei – smakelijk! – is de goedgevulde avond dan toch echt ten einde.

Dik twee uur hebben de Liverpudlians ons weg doen zweven met hun heerlijke, dromerige progressieve rock. Daarbij stond het kippenvel meer dan eens op onze armen; altijd een goed teken bij muziek die het vooral moet hebben van emotie. Anathema maakt natuurlijk al lang geen metal meer maar voor dit soort bands maken we hier bij Ragherrie graag een uitzondering. Ook support-act Alcest stak in goede vorm en zorgde er mede voor dat dit een heel erg aangename muzikale ervaring was; misschien niet zo ‘hard’ als we gewend zijn – maar dat is stiekem ook wel eens lekker.

Datum: 06-10-2017 | Locatie: 013, Tilburg | Line-up: Alcest, Anathema
Setlist Alcest | Setlist Anathema

Ragherrie wil Bernard Bodt bedanken voor zijn foto’s

FacebookTwitter