Alcatraz 2017: het verslag

Dat Belgen in staat zijn om indrukwekkende festivals uit de grond te stampen is algemeen bekend. Naast Graspop is ook Alcatraz daar een lichtend voorbeeld van. Alweer tien jaar haalt de organisatie alles uit de kast om er een geweldig muzikaal feest van te maken. Met grote namen als Korn, Saxon en Ghost was Kortrijk op 10, 11 en 12 augustus the place to be voor iedereen die hard rock en metal een warm hart toedraagt. Vandaar dat wij niet mochten ontbreken op Sport Campus Lange Munte. Bekijk hieronder de foto’s en lees de korte indrukken van onze Ragherriër van dienst, Ton Dekkers.

De tiende editie alweer. Het festival dat zijn inrichting ontleent aan de beruchte gevangenis pakt het dit jaar daarom groots aan. Onder toeziend oog van Officer Nice, die de knuppel zwaait op de Prison Stage, is er dit jaar plaats voor nóg een podium; de Swamp Stage. Daar zwaait, al dan niet met toestemming van ‘de Officer’, Frank Lee Morris, de enige persoon die ooit uit Alcatraz wist te ontsnappen en nooit is teruggevonden, de scepter.

Doordat de programmering niet overlapt kan iedereen (als je heeeel vlug bent) alle shows zien. De als pre-party bedoelde vrijdag op de Swamp Stage loopt door omstandigheden iets anders dan oorspronkelijk gepland,  waardoor ook van de Prison Stage gebruik wordt gemaakt. Dit maakte van deze jubileum editie een min of meer 3-daags festival, wat wij vanzelfsprekend he-le-maal niet erg vinden.

Door Ghost aan de line-up toe te voegen staat er ineens een headliner op het programma die by far te groot is voor de Swamp Stage. Gelukkig is de Prison Stage al gereed en zijn er nog wat meer namen aan het lijstje toegevoegd, zodat er ook op deze vrijdag een volwaardig programma staat geboekt.

Opener Dyscordia hebben we, door de vakantiedrukte op de Belgische wegen, helaas moeten missen. Terwijl de laatste tonen klinken betreden we pas het festivalterrein.

Te laat voor Dyscordia, maar precies op tijd voor de inwijding van de Swamp Stage. Aan het Belgische Evil Invaders, die we dit jaar al verschillende keren aan het werk hebben gezien (neem Graspop en Durbuy Rock) de eer. Een kans die deze thrashers niet laten liggen en een rol die ze met verve vervullen.

Het terrein is al vrij vroeg goed gevuld, wellicht omdat de ‘omwonenden’ (redelijk ruim vastgesteld, want het geluid reikt natuurlijk verder dan de naaste buur) gratis toegangsbewijzen hebben gekregen voor deze vrijdag. Een mooie geste, waar beide partijen van profiteren. Zij een dagje headbangen, de organisatie een redelijk volle wei.

Zoals bij veel van de grote festivals is de gemiddelde leeftijd op het podium niet meer van de jongste. De bands met een behoorlijke historie doen het nog steeds goed blijkt maar weer. Zo ook hier, met Pretty Maids en Krokus op de Prison Stage en Denner-Shermann en Dirkschneider in de Swamp. Iets recenter zijn Hell (Swamp) en headliner Ghost. Laatstgenoemde zorgt duidelijk niet alleen voor het muzikale hoogtepunt van de dag maar ook voor het visuele klapstuk van deze uit de kluiten gewassen pre-party.

Ghost blijkt andermaal een garantie voor entertainment van topniveau en de lugubere kop van Papa Emeritus past, op een onheilspellende wijze, perfect bij de omgeving, waar de band anderhalf uur mee versmelt.   .

Helaas zijn we op de zaterdag ook niet geheel op tijd aanwezig; ditmaal is de regen de boosdoener. Zonde, want hierdoor missen we Rage en King Hiss.

De regen die van vrijdag op zaterdag is gevallen heeft op diverse plekken op het terrein zijn sporen achtergelaten, maar de weergoden blijken medelijden te hebben met de gevangen op de Prison Grounds want ze laten, op een enkele druppel na, de hemelsluizen potdicht.

Het terrein blijkt in de loop van de avond alweer aardig hersteld te zijn. Ook nu staan er voornamelijk bands die hun sporen al ruimschoots hebben verdiend op de Prison Stage en in de Swamp. Deze laatste area lijkt bij tijd en wijlen op een piratenhol, met allerlei rookdampen die vanuit de tent een weg naar buiten zoeken. Een stage in stijl dus.

Met onder meer Death Angel (die we daarvoor nog in Rotterdam zagen spelen), Iced Earth, de lompe death metal van Obituary, thrash van Testament, de alom aanwezige Abbath, Venom en headliner Saxon staat er vandaag voor zowat iedereen wat leuks op het podium. En voor zij die er geen genoeg van krijgen staat er ook nog een afterparty met Wolves In The Throne Room gepland. Heftige toelie allemaal, vooral voor de oortjes dan. Hoewel er bij Venom en Saxon ook het nodige vuurwerk valt te bewonderen. De Belgische jarige laat geen kans onbenut om te laten zien wat voor een heuglijk feit zo’n tiende jaargang is.

Festivaldagen zijn lang, maar lijken altijd te vroeg te beginnen; weer wordt de eerste band (Raven op Prison Stage) gemist. Gelukkig kunnen we op tijd de Swamp induiken voor Carnation. Ook deze dag is het prima droog weer met af en toe een zonnetje, waardoor de temperatuur (of is het door de energie van de bands en de mensen in de pit?) flink oploopt.

Het is deze zondag weer wat drukkers dan de voorgaande dagen (logisch, aangezien de zondag is uitverkocht) maar het is allemaal prima te doen. Net als vrijdag en zaterdag verruilen de aanwezigen collectief de Prison voor de Swamp Stage en vice versa, om o.a. UFO, Sacred Reich, het veelzijdige Life of Agony, de mannen van Enslaved, Matt Heafy met zijn Trivium, de vikingen van Amon Amarth en afsluiter Korn te aanschouwen. Deze grootmacht binnen de nu metal zorgt met een volgepakt podium voor een vermakelijke show, vol visuele ondersteuning.

Met een flinke lading vuurwerk wordt uiteindelijk iedereen uitgezwaaid en komt er een einde aan Alcatraz 2017.

Wie de posters van de eerdere edities bestudeert kan al snel de conclusie trekken dat er behoorlijk wat bands op herhaling zijn geweest dit jaar, maar soit; wie wil er alleen maar onbekenden op zijn verjaardag aantreffen? België als het walhalla voor liefhebbers van metal en hard rock doet zijn naam hoe dan ook opnieuw eer aan. 

Minpuntje: Alcatraz viel dit jaar samen met het Nederlandse festival Into the Grave (Leeuwarden). Keuzes moeten maken tijdens een overvolle festivalzomer is natuurlijk amper te voorkomen, maar dit is wel een heeeeeeele lastige. Desondanks lijkt het me een uitstekend voornemen om er volgend jaar opnieuw bij te zijn!

Datum: 10, 11 en 12 augustus 2017 | Locatie: Sport Campus Lange Munte, Kortrijk
Setlists

Ragherrie wil Ton Dekkers bedanken voor zijn tekst en foto’s.

FacebookTwitter