Wardruna in TivoliVredenburg

Prachtig live-ritueel

Wanneer een concert in no-time uitverkocht raakt én er al snel een extra show geboekt wordt, zegt dat iets over de populariteit van de band in kwestie. In dit geval hebben we het over neofolk-grootmeesters Wardruna en hun show(s) op 15 en 19 november 2016 in TivoliVredenburg te Utrecht. Helemaal vreemd is het succes van de Noren niet; de band overstijgt genres en weet daarmee fans uit een groot aantal subculturen aan zich te binden in deze tijden waarin veel mensen op zoek lijken naar hun wortels en alles wat oorspronkelijk is op veel aandacht kan rekenen. Ook het feit dat de band een fiks deel van de soundtrack van de hitserie Vikings verzorgde zal hebben meegespeeld in de ticketrun. Hoewel Wardruna zeker geen metal maakt, is het aantal metalheads dat op dit eerste (uitverkochte) optreden in TivoliVredenburg is afgekomen opvallend hoog.

Na tien minuten zoeken hebben we dan eindelijk ons plekje gevonden en zitten we in het juiste vak, op de juiste rij én op de juiste stoel. We zijn duidelijk niet de enige bezoekers die moeite hebben met de indeling van de Grote zaal van TivoliVredenburg. De deuren zijn al ruim voor aanvang geopend; toch begint de zaal pas in de laatste tien minuten vóór het concert begint echt vol te stromen. Hoewel het bordje ‘uitverkocht’, zoals gezegd, al weken op de deur prijkt, blijft een twintigtal stoelen – slechts een fractie van het aantal plaatsen, verspreid door de zaal – vanavond leeg.

Er is geen voorprogramma geboekt, en het gemêleerde publiek komt dus louter en alleen voor Wardruna. Als de zaallichten doven betreden Einar ‘Kvitrafn’ Selvik en zijn muzikanten het podium. De mannen en dame nemen ons vanavond mee op een kippenvelrijke tocht langs hun drie Runaljod-albums, waarbij songmateriaal van het laatste deel van de trilogie, het afgelopen maand verschenen Runaljod: Ragnarok, moeiteloos ingepast wordt tussen werk van de eerste twee platen. Het welhaast rituele karakter van de neofolk-composities, vol herhalingen en langzame opbouw, gekoppeld aan de klanken van de gebruikte ‘nieuwe oude’ instrumenten (velen door Selvik zelf vervaardigd) voeren de toehoorders mee op een reis naar het voor-christelijke Europa. Af en toe worden wij ruw opgeschrikt uit onze muzikale dagdroom door het luide applaus als er een song is afgelopen.

wardruna16

Met een prachtige lichtshow wordt het ingetogen optreden verder aangekleed. De oermuziek van Wardruna leent zich niet voor uitgebreide showelementen. Op een door stroboscopen ondersteunde onweersbui na blijft het optreden erg sober, zonder tierelantijntjes. Zo statisch als de performance is – alleen zangeres Lindy Fay beweegt een beetje – zo prachtig en overtuigend is de soms broeierige muziek. Het geluid in de Grote zaal van Tivoli is gelukkig prima, al klinken op bepaalde momenten de blaasinstrumenten wel erg hard waardoor ze de gelaagde zang overstemmen. Gepraat tussen de songs door wordt er niet, enkel rondom het laatste nummer is er tijd voor een praatje waarin Einar de aanwezigen bedankt. Helaas volgt er geen toegift; met de kippenvel-opwekkende afsluiter Helvegen komt er een definitief einde aan de prachtige show van anderhalf uur. De staande ovatie die volgt is oorverdovend – en meer dan verdiend.

In no-time stroomt de theaterzaal – een bijzondere maar wel toepasselijke setting – na afloop van de show leeg, en met een goede reden. De rij voor de signeersessie na afloop toont maar weer eens aan hoe populair Wardruna momenteel is. De bijzondere neofolk-muziek spreekt een breed publiek aan en weet live misschien nog wel meer indruk te maken dan op plaat. Komende zaterdag mag de band op herhaling, dan in de andere zaal van TivoliVredenburg: Pandora. Ook die show is overigens stijf uitverkocht.

Datum: 15-11-2016 | Locatie: TivoliVredenburg, Utrecht (Grote zaal) | Line-up: Wardruna

Jouw foto’s bij één van onze artikelen? Solliciteer nu voor een functie als fotograaf!

FacebookTwitter