Machine Head in 013 Tilburg

Een avondje Machine Head, een avondje genieten

Het zijn drukke tijden voor het Poppodium 013 te Tilburg. Daags na het succesvolle Netherlands Deathfest mag de Amerikaanse thrash-formatie Machine Head het podium nogmaals op zijn grondvesten laten schudden. En niet te vergeten; een dag later mag 013 ook Papa Emeritus en zijn Nameless Ghouls van Ghost verwelkomen. Een volle agenda dus voor de (overwegend) zuidelijke metalfanaat!

Deze schrikkeldag staat echter in het teken van Machine Head, niets meer en niets minder. Onder de noemer ‘An Evening With…’ zal de band een avondvullend programma verzorgen. Daar kijkt de doorgewinterde Machine Head-fan natuurlijk liever tegenaan, dan tegen een berg werk. Waarvan akte. De hamvraag die bij uw reporter leeft luidt dan ook: zouden ze het sublieme optreden in TivoliVredenburg van vorig jaar kunnen overtreffen? Hier komen we nog op terug! Het podium is in ieder geval net zo grotesk aangekleed als bij het voorgaande bezoekje aan Nederland: zelfs met -10 aan beide ogen ontkom je niet aan de immense banner! Jammer dat er geen fotografen aanwezig mochten zijn bij dit maandagse feestgedruis om het geheel vast te leggen.

Ondanks dat de show niet is uitverkocht (wat wellicht aan de enigszins hoge entreeprijs ligt), kan de band rekenen op een goed gevulde zaal wanneer ze om 20.30 uur, zoals gewoonlijk, na Diary Of A Madman van Ozzy Osbourne het podium betreden. Gestart wordt met het alom geliefde Imperium en de moshpit wordt vrijwel direct opengescheurd wanneer ”HEAR ME NOW” door de Tilburgse geluidsbarrière heen breekt, waarna voor een hele voetbalkantine aan bier door de lucht vliegt.

Bier waarmee de keeltjes goed gesmeerd moeten worden, aangezien de lyrics uit volle borst worden meegezongen. De teller staat op 1, nog 21(!!) te gaan! Elk nummer afzonderlijk bespreken zal ik jullie echter niet aan doen, wees gerust!

Zoals eind 2014 ook het geval was, wordt in dit avondje Machine Head aan alle albums uit het 22-jarig bestaan van de band aandacht besteed. Het door nu-metal beïnvloede Supercharger (2001) en The More Things Change (1997) betreffen echter de Calimero’s van de avond, met ieder één nummer op de setlist. Van deze twee albums worden namelijk enkel Bulldozer en Ten Ton Hammer ten gehore gebracht. Van het in 2014 uitgebrachte Bloodstone & Diamonds worden Now We Die, Killers & Kings en Game Over gespeeld, die op veel bijval vanuit het publiek kunnen rekenen. Opmerkelijk is dat Killers & Kings het nieuwe circlepit-nummer is geworden en zodoende Davidian, na 20 jaar trouwe dienst, van zijn troon stoot.
MH013.PICCA
Van Unto The Locust (2011) passeren Locust, This Is The End, Be Still And Know en Darkness Within de revue. Deze nummers komen helaas niet geheel tot hun recht en zorgen warempel een beetje voor een inkakker halverwege de show. Wanneer na Be Still And Know gitarist Phil Demmel een tergend lang solomoment krijgt moet Robb Flynn natuurlijk zijn zegje doen en komen Dynamo Open Air en de Hitlergroet van Phil Anselmo voorbij. The Darkness Within lijkt geen gelukkige keuze te zijn, net zo min als de solo van drummer Dave McClain die eeuwen lijkt te duren. Het krachtige Bulldozer is dan ook een welkome oplawaai.

Waar het geluid minder goed en de band minder strak is dan vorig jaar, is de lichtshow wel degelijk van toegevoegde waarde. De groene effecten bij Locust, de stroboscopen bij Imperium: het zorgt regelmatig voor kippenvel. Mijn welgemeende complimenten aan de daarvoor verantwoordelijke persoon!

The Blackening kan natuurlijk niet worden overgeslagen. Respectievelijk Beautiful Mourning, Now I Lay Thee Down, Aesthetics of Hate en het afsluitende Halo behoren inmiddels tot het bekendere materiaal van de (alweer) uit 2008 afkomstige melodische knaller. Clenching The Fists of Dissent is de opvallende afwezige van de avond, evenals Take My Scars van het album The More Things Change. Maar dat is altijd een kwestie van persoonlijke voorkeuren: de hitjesparade van Machine Head begint immers forse proporties aan te nemen.

In het bijzonder wil ik Blood for Blood nog vermelden. De oldschool thrash track van het bijna antieke debuut Burn My Eyes (1994) mag sinds lange tijd weer eens deel uitmaken van de rijkgevulde setlist. Welkom terug oude rakker!

Als de laatste tonen van Halo wegsterven, verlaat het publiek na tweeënhalf uur aan muziek de dampende zaal. Een verzadigd gevoel is hetgeen dat resteert. Kwantitatief meer bevredigend dan kwalitatief, met het voorgaande concert in gedachten. Zij die daar niet bij konden zijn zal dit echter worst wezen, zij hebben immers een avondvullend programma van deze Amerikaanse stroomtrein achter de kiezen, En geloof me: dat is én blijft een genot! Zoals Flynn zelf al verkondigde: ”TILBURG!! Our first time back in 5 years, holy MOLE, what a raging return!!”. Hij haalt ons de woorden uit de mond. Ongetwijfeld tot de volgende keer!

Datum: 29-02-2016 | Locatie: 013, Tilburg | Line-up: Machine Head | Setlist

FacebookTwitter