FemME (Female Metal Event) 2016; het verslag

Index | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Op zaterdagmiddag begint het programma van de eerste volledige dag van FemME in de kleine zaal, met een optreden van Circle Unbroken. De Belgen, die hun plekje in de line-up van vandaag danken aan winst (van de publieksprijs) tijdens de FemME Band Battles, ogen erg enthousiast, maar hebben aan het begin van de set te kampen met een abominabel geluid, dat gelukkig al snel beter wordt. Technische problemen (gitaar) gooien kort daarna ook wat roet in het eten, al scoort de band punten met de energieke podiumperformance op dit vroege uur.

Vervolgens keert End of the Dream terug op FemME. In 2015 (FemME II) mocht de Nederlandse band nog invallen voor Effloresce in de kleine zaal om een aantal maanden later op datzelfde podium als support voor Leaves’ Eyes te fungeren tijdens de FemMe Clubshow; dit jaar is End of the Dream ‘gepromoveerd’ naar de mainstage van het festival. De talentvolle band pakt deze kans met beide handen aan. Naast songs van debuutplaat All I Am krijgen we ook een veelbelovend nieuw nummer te horen (Wakeless). Jammer dat alle symfonische elementen (en dat zijn er nogal wat) uit een doosje komen, al is de band in dat opzicht zeker niet uniek. De lekkere rock/metalsongs missen ondertussen hun doel niet: De heren en dame uit Den Bosch bouwen een lekker feestje, met een glansrol voor frontvrouw Micky Huijsmans. Vermakelijk optreden in de al lekker volle Effenaar.

End of the Dream
End of the Dream

De kleine zaal loopt lekker vol voor de volgende band uit eigen land: Ex Libris. De Boxtelse band treedt (nog) maar sporadisch op en die exclusiviteit lijkt veel mensen te trekken. Ex Libris, met onder andere Dianne van Giersbergen (morgen te bewonderen met Xandria) en Luuk van Gerwen (ex-After Forever) in de gelederen, valt duidelijk in de smaak bij het aanwezige publiek. Vanwege de lengte van de eigen (progressieve en bijzonder smaakvolle) songs en de beperkte speeltijd, lijkt de show voorbij te vliegen. Zangeres Dianne etaleert vandaag haar veelzijdigheid; ze laat met het meer ingetogen werk van Ex Libris een heel andere kant van haar stembanden zien dan bij het Duitse Xandria.

Diabulus in Musica treedt vandaag aan zonder bassist (zijn partijen lopen mee op band) en drummer (voor hem is tijdig een vervanger geregeld). Ondanks deze handicaps weten de Spanjaarden te overtuigen op de main stage. De symfonische elementen en toetsenpartijen worden in dit geval wel live meegespeeld en het vaak gebruikte contrast tussen lieflijke vrouwenzang en steenharde grunts was dit jaar op FemME nog niet zo alomtegenwoordig aanwezig. In november verschijnt met Dirge for the Archons een nieuw album van de band uit Pamplona; op basis van de show van vandaag kijken wij daar nu al reikhalzend naar uit.

Diabulus in Musica
Diabulus in Musica

Hun akoestische show op vrijdagavond smaakte naar meer en nu worden we door Sleeping Romance ons op onze wenken bediend met een ‘reguliere’ set, wederom in de kleine zaal. Enige overlap in de setlist is daarbij niet te voorkomen, al klinken songs als Fire and Ice vandaag compleet anders dan een dag eerder. Ook nu is er plaats ingeruimd voor nieuw werk (Touch the Sun) en ook delen van de interactie zijn hetzelfde (‘Il Metallo’) maar deren doet het niet. Gitarist Federico en zijn kompanen hebben er duidelijk veel zin in en de energie en positiviteit slaan van het podium over op de zaal. Een optreden om vrolijk van te worden.

Na alle zoetgevooisde zangeressen en symfonische sfeerlagen van vandaag, is de stevige rockstrot van Kobra and the Lotus-frontvrouw Brittany “Kobra” Paige een verademing. De Canadezen zijn de voorbije maanden druk bezig geweest met hun nieuwe dubbelalbum en hebben daardoor al een flinke tijd niet opgetreden. Van opstartproblemen of algehele ‘roestigheid’ is niets te merken en het nieuwe materiaal dat de band op ons afvuurt, past prima binnen de met heavy metal van traditionele snit gevulde setlist. De band draait overigens niet louter om Paige, zo krijgen de instrumentalisten uitgebreid de kans zich uit te leven in gitaar- en drumsolo’s. Verandering van spijs doet eten en songs als afsluiter 50 Shades of Evil (van het selftitled album uit 2012) smaken naar meer. Voor wie er geen genoeg van kan krijgen: Kobra and the Lotus gaat binnenkort op tournee met onze landgenoten van Delain.

Kobra and the Lotus
Kobra and the Lotus

Aansluitend toont ook Bliksem zich op aangename (en geheel eigen) wijze een vreemde eend in de bijt. De Belgen liefhebberen namelijk in onversneden thrash metal, met daarbij lekker rauwe zang van Peggy Meeussen. Het ruige karakter van de muziek valt op en de energieke show doet het fanatieke publiek voor het podium zichtbaar opleven. FemME heeft af en toe een band als Bliksem nodig tussen alle prinsessenjurken en symfonische suikercoating, al is de band zeker niet aan iedereen besteed. Desalniettemin krijgt de band links en rechts de nekspieren flink los.

Op de Large stage keren we daarna (twintig minuten achter op schema) terug naar een wat meer doorsnee female fronted-geluid, verzorgd door co-headliner Sirenia. De Noorse band rond Morten Veland (ex-Tristania) heeft vanavond in frontvrouw Emmanuelle Zoldan een debutante. De Française kwijt zich prima van haar taak, al oogt ze nog wat onwennig op het podium. De harsh vocals van Veland en het af en toe opvallend venijnige drumwerk (dat zo lijkt weggelopen uit één van de meer extreme varianten van de metal) is zeer headbangbaar en zorgt en passant voor voldoende afwisseling en pit. De setlist is een mooie bloemlezing van de carrière van de band tot op heden, waarbij opvalt dat het nieuwere werk live stukken overtuigender klinkt dan op plaat. Dat alle toetsen en koortjes ingeblikt zijn, en dat het ook ontbreekt aan een live-bassist, drukt de pret geen seconde. Het erg pakkende My Mind’s Eye en relatief oude Meridian maken het meeste indruk tijdens dit overtuigende optreden in een goedgevulde Effenaar. In november geeft Sirenia drie (!) clubshows in Nederland (en één in België) – gaat dat zien!

Sirenia
Sirenia

De veruit hardste band van de dag (zo niet van heel FemME 2016) verbouwt daarna vakkundig de Aardschok stage. Het uit Amsterdam afkomstige The Charm The Fury krijgt iets voor elkaar wat wij eerder op de dag nog voor onmogelijk hielden: er breken al snel wat voorzichtige moshpitjes uit, een aantal nummers later gevolgd door heuse cirkelpits. Het zegt alles over de power en energie van de metalcore-formatie rond Caroline Westendorp. Naast allesverzengende harsh vocals toont de frontvrouw eens te meer aan ook een aardig mopje te kunnen zingen, als aangename onderbreking van de opgefokte nekbrekertjes die haar band zonder mededogen op het publiek afvuurt. Ook The Charm The Fury komt binnenkort (februari 2017) met nieuw plaatwerk, dus dat is iets om naar toe te leven.

De vertraging is opgelopen tot een klein half uur als de andere headliner van deze zaterdag, The Birthday Massacre, aftrapt. Hoewel de hese fluisterzang van frontvrouw Chibi de eerste paar nummers niet altijd en overal even goed te verstaan is, om over de tenenkrommende “grunts” van haar mannelijke bandmaats maar te zwijgen, eet de zaal uit de hand van de Canadese band. Bijzonder is de mix van alternatieve rock, gothic, darkwave en electro zeker, al heeft de set een nogal voortkabbelend karakter. Speciale aandacht is er voor de verjaardag van drummer Rhim, voor wie het ‘happy birthday’ wordt ingezet. Ondanks de grote verscheidenheid aan stijlen waaruit geciteerd wordt, mist de band live de power om echt een feestje te bouwen. The Birthday Massacre is vooral fijne luistermuziek met een rauw randje. Een tijdslot van dik 80 minuten lijkt voor veel toeschouwers echter toch wat te veel van het goede; tegen het einde loopt de grote zaal van de Effenaar langzaam een beetje leeg, al heeft dat ongetwijfeld ook met vermoeidheid na een lange en enerverende dag vol muziek te maken.

Elyose mag daarna het licht komen uitdoen in de kleine zaal. Door alle vertragingen en het late uur druppelt de toch al niet heel drukke kleine zaal langzaam nog verder leeg tijdens de show van de Parijzenaars, die hun ‘gothic’ metal doorspekt hebben met industriële touches. Zangeres Justine Daaé heeft een stemgeluid waar je van moet houden en lijkt zich soms wat te overschreeuwen. Dat de teksten Franstalig zijn, komt de toegankelijkheid ook niet bepaald ten goede, helaas. Met de laatste klanken van het optreden van Elyose komt er een einde aan deze goedgevulde FemME-zaterdag.

Index | Vrijdag | Zaterdag | Zondag

Ragherrie wil Andre Schröder en Kelly Thans bedanken voor hun foto’s.

[Best_Wordpress_Gallery id=”183″ gal_title=”FemME 2016 (zaterdag)”]

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag