Enslaved viert 25-jarig jubileum in 013

Smullen geblazen in Tilburg

Er is er één jarig, hoera! Enslaved bestaat in 2016 precies 25 jaar – en dat moet natuurlijk gevierd worden. De Noorse progressieve (black)metallers besteden aandacht aan dit heugelijke feit met een select aantal speciale Europese shows, waarbij ook een optreden in de Jupiler zaal van het Tilburgse 013 op het programma staat. Als support komen met Oceans of Slumber en Ne Obliviscaris twee bijzonder interessante bands mee. Op voorhand belooft het een veelzijdig avondje te worden.

Het is nog vrij rustig in de zaal als het intro van Oceans of Slumber opklinkt. Het is vandaag de dag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, maar daar reppen de Texanen met geen woord over. Muzikaal valt er tijdens het optreden bijzonder veel te genieten; evenals eerder dit jaar (toen de band óók in 013 te bewonderen was als support voor My Dying Bride) maakt de mix van ingetogen prog rock en extreme metal indruk. Het dromerige karakter en de veelzijdigheid van de songs (en zang) zorgen dat de set voorbij lijkt te vliegen. De nummers van de eerder dit jaar verschenen debuutplaat Winter zijn even melancholisch als prachtig – met een glansrol voor de soulvolle vocalen van de opvallende frontvrouw Cammie Gilbert. Dat de zangeres abusievelijk (en tot twee maal toe) een cover aankondigt die uiteindelijk helemaal niet gespeeld wordt, vergeven we haar dan ook graag. Oceans of Slumber is op een aangename manier ‘anders’ en tevens één van de meest interessante female fronted-bandjes die wij de laatste tijd aan het werk hebben gezien.

Oceans of Slumber
Oceans of Slumber

De terugkeer van Ne Obliviscaris naar de kleine zaal van 013 (bijna precies een jaar na de support-show met Cradle of Filth) kan op veel enthousiasme van het publiek rekenen. De set, die bestaat uit materiaal van debuut Portal of I uit 2012 en het sterke Citadel uit 2014, begint met een wel erg overheersend drumgeluid. Dit euvel wordt gaandeweg verholpen, waarmee de subtiele elementen in de muziek van de Australiërs een stuk beter voor het voetlicht komen. De extreme “van alles wat”-metal (denk daarbij aan een smakelijke mix van folky vioolpartijen, proggy overgangen en structuren gemixt met melodic deathmetal) krijgt de nekspieren hoe langer hoe meer in beweging, al is er wel één kanttekening bij de muziek te plaatsen. De nummers van Ne Obliviscaris lijken soms een beetje van de hak op de tak te gaan, wat de muziek niet altijd even makkelijk te volgen maakt en de flow van het optreden niet ten goede komt. Op een aantal momenten lijkt progressieve moeilijkdoenerij zelfs een beetje een doel op zich te zijn, wat toch een heel klein beetje afbreuk doet aan de verder erg sterke show. De uitvoering is gelukkig prima en de opvallende clean vocals van violist/frontman Tim Charles maken indruk, evenals het fijne gitaarspel en de veelzijdigheid van de muziek en de energie van de performance. Ne Obliviscaris toont zich vanavond niet bepaald licht-verteerbaar maar wel heel lekker en de publieksreacties zijn dan ook uitermate positief.

Ne Obliviscaris
Ne Obliviscaris

We lopen zowaar iets voor op het speelschema wanneer de hoofddis van de avond zich aandient. Het feestvarken, Enslaved, verkeert in opvallend goede staat. Vanaf de eerste tonen van opener Roots of the Mountain zit de sfeer er – zowel op als voor het podium – lekker in. Enslaved is doorgaans geen band die het erg van de show moet hebben; meestal laten de Noren vooral hun kunstige progressieve (black)metal spreken. Vandaag doen de muzikanten, en dan vooral bassist/vocalist (en zoals vanavond blijkt: amateur-komiek) Grutle Kjellson, er een fikse schep energie bovenop. De band oogt dynamisch en zoekt de interactie met het publiek, dat uit alle leeftijden bestaat. Er worden grapjes gemaakt; zo kondigt Grutle de band aan als Level 42, terwijl die jazz/funk-groep op dat moment toch écht in de andere zaal van 013 aan het werk is. Het moge duidelijk zijn: Enslaved heeft er zin in, en deze positieve energie slaat moeiteloos over op de zaal. We krijgen vandaag een compleet andere set voorgeschoteld dan eerder dit jaar tijdens de 35e verjaardag van Baroeg. Slechts twee songs van toen zijn ook vanavond te horen. In 013 komen een aantal verrassende nummers voorbij die niet vaak (meer) gespeeld worden, en een ‘zekerheidje’ als Isa ontbreekt juist.

Enslaved
Enslaved

De erg sterke recente albums In Times (2015), RIITIIR (2012) en Axioma Ethica Odini (2010) zijn allen vertegenwoordigd, al is er ook ruimte voor iets ouder werk zoals Ruun en The Watcher. Het stokoude beukertje Fenris (van Frost uit 1994) houdt de eer van de vroege Viking-periode van de band hoog. Het geluid staat prima afgesteld en zelfs de cleane vocalen van toetsenist Herbrand Larsen zijn goed te verstaan – dat is in het verleden wel eens anders geweest! Niet alleen de sfeer maar ook de vaart zit er, ondanks alle grapjes tussen de songs door, goed in en hoewel Enslaved over het algemeen vrij lange nummers maakt, vliegt de tijd voorbij. Met het aan softdrugsgebruik opgedragen psychedelisch-progressieve The Crossing (één van de twee tracks die ook in Baroeg gespeeld werden) en het lekkere Ground komt er een einde aan de reguliere set. Na korte tijd keert drummer Cato Bekkevold terug voor een heuse drumsolo, gevolgd door One Thousand Years of Rain, één van de prijsnummers van het nieuwste album. Op dit punt treden er wat kleine technische probleempjes met het gitaargeluid op, wat gelukkig niet meer dan een snel verholpen smetje blijkt te zijn. Met de andere song die ook in Baroeg werd gespeeld, het uit 1992 stammende Allfǫðr Oðinn, neemt Enslaved vervolgens in stijl afscheid van het Tilburgse publiek.

Dinsdagen zijn normaliter altijd lastige avonden voor een concert. Hoewel de kleine zaal van 013 vandaag niet uitverkocht raakte (het balkonnetje bleef zelfs gesloten) was het gezellig vol voor het podium, waardoor het gaandeweg ook lekker warm werd. De bands bleken alle drie op een andere wijze boeiend, met elk een compleet eigen vorm van progressieve metal. Hoewel Oceans of Slumber ons positief verraste en Ne Obliviscaris ook indruk maakte, was Enslaved toch het allerbest in vorm. Met hun heerlijk songmateriaal en deze levels van energie op het podium kan de band nog moeiteloos jaren mee. Smullen geblazen!

Datum: 08-11-2016 | Locatie: 013, Tilburg (Kleine zaal) | Line-up: Oceans of Slumber, Ne Obliviscaris, Enslaved | Setlist Oceans of Slumber | Setlist Ne Obliviscaris | Setlist Enslaved

Ragherrie wil Kay Lucas bedanken voor zijn foto’s.

[Best_Wordpress_Gallery id=”197″ gal_title=”Enslaved in 013 2016″]

FacebookTwitter