Speedfest 2015: het verslag

Enerverende en emotionele tiende editie

Tijd voor hét jaarlijkse rockevenement van Nederland. Of toch in ieder geval van het zuidelijke deel. Eindhoven, the place to be voor vetkuiven, pinups en stevige rockmuziek. Het Klokgebouw is voor de tiende maal hét toneel voor het persoonlijke fuifje van Peter Pan Speedrock en consorten. Ragherrie was de volledige dag aanwezig om verslag uit te brengen, aan de hand van verhalen en foto’s.

De nodige veiligheidsmaatregelen zijn reeds genomen en vooraf medegedeeld. Extra beveiliging, grondige tassencontroles en daardoor langere wachrijen voor het Klokgebouw. Hoewel het buiten regent en behoorlijk is afgekoeld, valt er geen onvertogen woord over dit feit, Begrip is wat er heerst.

Helaas betekent dit dat veel mensen die dachten op tijd aanwezig te zijn de eerste band van de dag missen. Buffalo Summer trapt Speedfest af op de Demolition Stage, met een portie rock ’n roll waar de organisatie van het festival een neusje voor blijkt te hebben. De vuige muziek uit Swansea (UK) valt lekker, zo aan het begin van de dag. Zonde dat weinig mensen er getuigen van kunnen zijn, maar het mag de pret zeker niet drukken. Er staat immers nog voldoende moois op het programma vandaag!

Op de Wrecker Stage staat een band die qua uitstraling eerder uit de jaren ’60 lijkt te zijn gewandeld dan dat ze zoiets als een ‘smartphone’ bezitten. Ook Honeymoon Disease maakt groovende rock ’n roll, ondersteunt met heel strak en fijn gitaarwerk. Met een line-up vol lang haar, is de uitstraling van de dames (op zang en gitaar) er eentje die doet denken aan een flink volgetatoëerde Janis Joplin. Met een steeds voller Klokgebouw lijkt Speedfest nu echt begonnen. Het speciale Peter Pan Speedrock Heavy Lager bier begint te vloeien en iedereen wordt wat losser; dit belooft veel goeds.

Honeymoon Disease

We rennen weer terug naar de Demolition Stage, waar Avatarium op het punt van beginnen staat. Er komt veel goeds en moois uit Zweden, geen twijfel over mogelijk. Maar de jurk van zangeres Jennie-Ann Smith; daar zou zelfs Trijntje Oosterhuis niet in verschijnen. Alsof ze bij de SITA de grootste maat vuilniszak uit de kast heeft getrokken. Het leidt af van de muziek, die verder prima in elkaar steekt en Jennie-Ann Smith de titel ‘vrouwelijke Bruce Dickinson’ oplevert. Wanneer die lelijke haute couture uit gaat en duidelijk wordt wat voor een afgetraind lijf er onder dat hoeslaken zit, lijkt Avatarium pas echt los. De poëtische heavy metal wordt vol overtuiging gebracht en het enthousiasme springt moeiteloos over op het publiek.

Scorpion Child op de Wrecker Stage blijkt uitermate energiek. Hun muziek, die een olskool sound combineert met moderne rockinvloeden, heeft echter niet heel veel om het lijf. Maar met een maffe toetsenist en een zanger die bij tijd en wijle extreem hoge vocals laat horen, is er desondanks meer dan voldoende vermaak en vliegt het half uur voorbij. Of Scorpion Child de aankomende periode spontaan bij mensen in de Spotify afspeellijst verschijnt, dat is zeer de vraag. Want zeker in het genre waar zij in spelen geldt; ‘de keuze is reuze’. Dan zullen ze zichzelf toch wat meer moeten onderscheiden.

Scorpion Child

En weer terug naar Demolition Stage, waar Backyard Babies in de startblokken staat. Stockholm blijkt prima vertegenwoordigd op Speedfest; net zoals Avatarium komen ook de Backyard Babies uit die regionen. Waar dat ‘Babies’ vandaan komt, dat mag Joost (of Willem, Freek, Hendrik, etc.) weten, maar het is niet bepaald een vrouwelijk gezelschap op het podium. De heren combineren electro met rock; Peter Pan Speed Rock meets Daft Punk, om maar even kort door de bocht te vliegen. En dat is een prima afwisseling, na de meer olskool stijlen die Speedfest aftrapten. En Thirteen or Nothing zorgt er in ieder geval voor dat de nodige voetjes van de vloer gaan, met de typerende lichtgevende geluidsboxen op de achtergrond.

En dan is het tijd voor een stevige pot onvervalste hardcore. Pro-Pain heeft, samen met o.a. Hatebreed en Madball, die ouderwetse hardcore vibe weten te behouden. Gevolg; een trouwe schare fans, waarvan er een groot aantal op Speedfest te vinden zijn. De Wrecker Stage staat in ieder geval afgeladen vol met kortharige coreknapen én andere metalheads. Pro-Pain is en blijft een ware machine, die vakkundig een set weet te vullen, zonder een band met het publiek op te bouwen. Maar dat is niet erg; de oude tracks doen het onveranderd goed en ook nummers van het nieuwste werk Voice Of Rebellion (review hier) worden liefdevol onthaald. Mosh- en circlepits zijn er legio. “Consider this a warning shot, motherfucker!” Klokslag vijf uur is het gedaan, maar niet voordat er nog iets is opgenomen voor de muziekvideo die de groep binnenkort uitbrengt. Even spieken of je een Ragherrie t-shirt voorbij ziet komen.

Pro Pain

Klingonz speelt een half uur later op datzelfde Wrecker Stage, maar weet toch minder indruk te maken. Een stel clowns die hun middelmatige muziek compenseren door met pruiken, schmink en rare attributen het podium op te klimmen. Zij die vooraan staan zullen zich prima vermaken hoor, want het rent, springt, jongleert en balanceert dat het een lieve lust is. En er verschijnen zelfs m*therf*cking oompa loompa’s tijdens het gelijknamige nummer over Charlies oranje en groene knechten uit de Chocoladefabriek. Uiterst vermakelijk dus, maar muzikaal gezien beklijft het niet. Hoe dan ook, niet getreurd; zo is er tijd om de speciaal gebrouwen Peter Pan Speedrock Heavy Lager uit te proberen. Waarvan akte en waarvoor hulde!

Niets mis met Obituary, zo blijkt maar weer deze avond. Opmerkelijk, daar de line-up van deze band nog vaker van samenstelling is veranderd dan dat ik van onderbroek ben gewisseld (binnenste buiten werkt ook prima hoor). Een afgeladen en uitgelaten Demolition Stage heet het Amerikaanse vijftal van harte welkom en maakte er een lompe drie kwartier van. De death metal van Obituary is naast retehard en klotestrak, ook nog eens megagroovend. Het lange haar van de doorgewinterde Speedfestganger wappert dan ook flink in de rondte. Al groovend werken de mannen zich door meer dan 30 jaar aan muziekgeschiedenis heen en is drie kwartier eigenlijk te kort. Een luid gejuich en ferm geklap is het resultaat van een meer dan geslaagde set. 

Obituary

Na een uitgebreid culinair uitstapje is het tijd voor Carcass. Eén van de hardste namen op het programma van Speedfests tiende verjaardag. De Wrecker Stage krijgt een fraaie lichtshow voorgeschoteld, begeleidt met snoeiharde Britse metalmuziek. Zonde dat het geluid allerbelabberdst staat, alsof er een gigantische demper op alle boxen is gezet. We weten dat Carcass snoeihard en teringstrak kan spelen, maar op deze manier komt dat helaas niet over. Dat gegeven wordt vrijwel direct pijnlijk duidelijk, wanneer gestart wordt met Unfit For Human Consumption. Een lekkere klapper van het in 2013 uitgebrachte Suirigical Steel die in het Klokgebouw helaas niet uit de verf komt. Je kan een fatsoenlijk gesprek voeren met de persoon naast je; dan zit er geluidstechnisch iets niet helemaal lekker. Ook hitjes Captive Bolt Pistol en Buried Dreams passeren de revue, met dezelfde technische kanttekening helaas. Hopelijk is dit mankement eenmalig. Zonde voor Speedfest, maar geen tijd om te blijven treuren. 

Carcass

Want we gaan door! Olskool metal is goed vertegenwoordigd op deze editie; naast Carcass is ook Voivod present, spelend op de kleinere Thrashers Stage. De Canadezen gaan al zo’n 35 jaar (!) mee en rondkijkend blijken ze op een zeer stevige en loyale fanbase terug te kunnen vallen. De (met alle respect!) oudere bezoekers staan flink te headbangen, bier te drinken en nostalgische verhalen op te hangen. Maar ook de jongere metalhead staat te genieten van deze dynamische muziekmix van thrash, heavy metal en ook subtiele punkinvloeden.

Ook in 2011 stond Danko Jones op Speedfest (en neen, niet in 2012 zoals dhr. Jones zelf aangeeft, foutje bedankt natuurlijk) met hun ‘rock n roll zoals het heurt’.Het eigen werk is uitermate prima te pruimen; lekker toegankelijk, maar wel met voldoende diepgang. Hoewel First Date natuurlijk zo plat is als maar zijn kan. “And I say heeeyeey do you kiss on the first date? ‘Cause I do!” Uit volle borst zingt de Demolition Stage mee. Hetzelfde geldt voor de Thin Lizzy cover Are You Ready; erg geslaagd. Wat Speedfest betreft mogen Jones en consorten gerust nog een keertje terugkomen.    

Danko Jones

Klokslag 00.00 uur hult het Klokgebouw zich eventjes in stilte en zijn we met onze gedachten bij hetgeen vorige week gebeurde in Parijs. Geen Eagles of Death Metal dus op Speedfest, maar ze verdienen toch een vermelding in dit verslag; ook Ragherrie leeft mee na alle dramatische gebeurtenissen.
Jammer dat het niet voor iedereen duidelijk is dat rond twaalf uur de monden even dicht moeten blijven; in de andere zaal klinkt nog verbazingwekkend veel geluid en lawaai. Maar het gebaar is duidelijk en groots, met de kleuren van de Franse vlag op het podium geprojecteerd. Vervolgens speelt Peter Pan Speedrock op diens eigen ‘verjaardag’ een verdienstelijke set. Het is nooit slecht wat de heren laten horen. Als vanouds speelt PPSR stevig, strak en vol passie. En zeg nou zelf: als We Want Blood uit de boxen knalt, ben je als muziekfanaat én Eindhovenaar toch wel een beetje trots (chauvinistische modus weer uit vanaf hier).

We schrijven inmiddels 01:50 uur, dus het is de hoogste tijd dat de jonge honden van The Vintage Caravan eens hun gezicht laten zien in het Klokgebouw. Gezien het tijdstip is het geen verrassing dat het uiteindelijk een tamelijk besloten feestje is geworden. De meeste mensen zijn alweer richting hun mandje getogen om de roes uit te gaan slapen. Echter, The Vintage Caravan stond hoog op het wenslijstje van Ragherrie, dus dit overslaan behoorde niet tot de mogelijkheden. Het blijft een mooi gezicht, alsof de mannen van The Vintage Caravan zo uit een ansichtkaart van de jaren ’70 zijn gestapt. Ook van de muziek worden we erg blij, met alle genuttigde pilseners als fikse katalysator. De IJslanders maken er met o.a. Babylon, Craving en Winterland een leuke afterparty van. Zo zorgen ze ervoor dat iedereen die is gebleven met een muzikaal voldaan gevoel de weg naar dromenland kan inzetten; þakka þér fyrir (IJslands voor ‘bedankt’) The Vintage Caravan!

Wegens de grote hoeveelheid bands hebben we niet alles kunnen bekijken. Toch hopen wij van Ragherrie dat we een treffend beeld hebben geschetst van een uitverkochte editie. Speedfest is een blijvertje in een tijd dat festivals moeite hebben het hoofd boven water te houden. Hulde voor de organisatie, ook wat betreft de wijze waarop ze zijn omgegaan met de recente gebeurtenissen een paar honderd kilometer verder naar het zuiden. 

Datum: 21-11-2015 | Locatie: Klokgebouw, Eindhoven | Setlists

Ragherrie wil Andre Schröder bedanken voor zijn foto’s.

[Best_Wordpress_Gallery id=”93″ gal_title=”Speedfest 2015″]

FacebookTwitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.