Atreyu keert terug in de Melkweg

Een prettig weerzien

Hoe kan je je week beter beginnen, dan met een concert van Atreyu? Oké, mensen die vanavond naar Baroness (Dynamo te Eindhoven) of Gojira (Doornroosje te Nijmegen) gaan zullen me waarschijnlijk tegenspreken. Maar het is toch verdomde fijn om na een pauze van 5 jaar de band weer eens aan het werk te zien op Nederlandse grond. Met een aantal nieuwe tracks in de gelederen belooft het een interessante avond te worden.

Alvorens Atreyu oude en nieuwe koeien uit de sloot mag halen, is het de beurt aan Ashes Of Many om de trommelvliezen op te warmen. Hetgeen geserveerd wordt houdt het midden tussen math- en metalcore, verrijkt met een flinke dot melodie. In die zin zijn de 5 jonge honden uit Didam een ideaal voorprogramma voor wat komen zal. En ja, dat is een compliment. Grappig is dat een tweetal nummers is geschreven ter ere van de online game League of Legends, te weten Inhibitor en Surrender At 20. Metal en computergames zijn immers 2 handen op één buik toch? Oké, in veel gevallen dan. Na 30 minuten moeten de heren alweer pas op de plaats maken, maar ze laten een goede indruk achter. Een welgemeend applaus rijst dan ook op uit de zaal.

Om klokslag negen uur wordt Atreyu verwelkomd als de-vriend-die-je-al-lang-niet-meer-hebt-gezien: met open armen. Gestart wordt met een jonkie, Long Live wordt voor het eerst op Nederlandse grond ten gehore gebracht. De vuistjes gaan de lucht in en de hoofden worden flink geschud, maar een pit zit er nog niet in. Dat is tevens het geval bij Becoming The Bull, waarmee overigens wel uit hartenlust wordt meegezongen door iedereen. Het publiek heeft de nodige tijd gehad om de zanglijnen van buiten te leren, dus dat zit deze avond wel snor. Pas wanneer een oudje van The Curse (2004) in de vorm van The Crimson zijn intrede doet, barst het pitgeweld los. Alsof de thermostaat op standje ‘tropisch’ wordt gezet, is het dan ook binnen no time 10 graden warmer in de zaal. Met At Least I Know I’m A Sinner doet Atreyu vervolgens nog een stapje verder terug in de tijd, naar het debuutalbum Suicide Notes And Butterfly Kisses (2002). Ook hierin kan de moshlustige metalhead zijn ei kwijt. Met Bleeding Is A Luxury en My Fork In The Road (You’re Knife In My Back) is de gehele discografie na 7 nummers al aangedaan. Ohja, tussendoor wordt ook nog eventjes When Two Are One meegepikt, wat duidelijk één van de publieksfavorieten is. Het komt uit ie-de-reen zijn tenen, dit tot duidelijk genoegen van de bandleden.

Atreyu
Atreyu

Beide vocalisten (Alex Varkatzas en drummer Brandon Saller) zijn goed bij stem en ook de gitaarmishandelaars (Jacobs, Miguel en McKnight) hebben het duidelijk naar hun zin. Dit heeft allemaal zijn positieve invloed op de muziek én de sfeer. Ik heb me op maandagen wel eens vervelender gevoeld. Wanneer gevraagd wordt hoeveel niet-Amsterdammers er in de zaal zijn, gaan er bijzonder veel handen de lucht in en voelt jullie reporter zich als een vis in het water. Ook is het voor velen hun Atreyu-ontmaagding, gezien zeker 90% van het publiek ze deze avond voor de eerste maal zal aanschouwen. Wanneer leuzen als ”broek uit op je hoofd” en ”daar moet op gedronken worden hi-ha-ho” worden gescandeerd, gaan de heren hier uiteraard ook in mee. Sterker nog, verder op de avond wordt ”daar moet op gedronken worden” omgebogen tot een niet alledaagse cover. Niks minder dan The Fresh Prince Of Bel Air wordt ten gehore gebracht, wat bij velen op de nodige lachspieren werkt. Coveren is wel Atreyu hun dingetje, aangezien Bon Jovi een aantal nummers eerder al wordt geëerd via You Give Love A Bad Name. ”FUCK YEAAHH”. 

Uit het versvak wordt vervolgens So Others May Live gehaald welke in de afgelopen maanden duidelijk zijn weg naar het grote publiek heeft gevonden en zodoende het nieuwe Atreyu-tijdperk inluidt. Verrassend genoeg wordt Start To Break, de nieuwste spruit, níet aangedaan. Achja, de heren hebben immers zoveel materiaal om uit te putten dat er natuurlijk slachtoffers moeten vallen (snik, geen Lonely of Five Vicodin Chased With A Shot Of Clarity). In de hierop volgende acht nummers worden dan ook nog The Curse (met Right Side Of The Bed en Bleeding Mascara), Her Portrait in Black, Suicide Notes And Butterfly Kisses (met Lipp Gloss and Black) ,Lead Sails Paper Anchor (met Blow) en A Deathgrip On Yesterday (met Ex and Oh’s) aangedaan en lijkt de tijd voorbij gevlogen.

De hiatus heeft de muzikanten zichtbaar goed gedaan. Ze staan met hervonden energie, nieuwe nummers en een hoop enthousiasme op het podium. Tijd voor de tweede jeugd van Atreyu, in hun 17-jarig bestaan. Gezien de nieuwe nummers, zal dit helemaal goed komen. Welkom terug!

Datum: 24-08-2015 | Locatie: Melkweg, Amsterdam | Lineup: Ashes Of Many, Atreyu | Setlist

Ragherrie wil William Richards bedanken voor de foto’s!

[Best_Wordpress_Gallery id=”67″ gal_title=”Atreyu in Melkweg”]

FacebookTwitter