Machine Head in TivoliVredenburg

''Machine Fucking Head, Machine Fucking Head, Machine Fucking Head!''

De avond voor pakjesavond is het al genieten geblazen in Utrecht. Machine Head gaat hier namelijk diens kunstje laten zien, met een kersvers album op zak. Een kleine 4 maanden geleden, waren de heren ook al in Nederland, toen stond Zwolle op de planning. Iedereen die dacht ”Godver, Zwolle is me toch net wat te ver” krijgt hierdoor alsnog de mogelijkheid om deze Amerikanen in 2014 te aanschouwen.
In eerste instantie stond ook de nieuwe ‘supergroep’ The Devil You Know op de poster. Helaas kon ‘vanwege logistieke redenen’ hun naam van het affiche worden gegumd. Bijzonder spijtig en slordig, zeker gezien het feit dat ze al eerder hun Europese tour moesten cancellen. Ze zouden op Graspop spelen, maar ook hier kwam men van een koude kermis thuis. Aangezien de band nog in de babykleren zit, is deze tweede afgelasting in hun korte bestaan niet bepaald een positieve publiciteitsstunt.

Machine Head moet het dus vanavond met één band in het voorprogramma doen. Gelukkig zijn ze, in de vorm van Darkest Hour, voorzien van een kwalitatief goed voorspel. Om half 8 mag Darkest Hour dan ook als eerste worden uitgepakt. Met inmiddels 8 albums op hun cv, kunnen ze dan ook putten uit een uitgebreid arsenaal aan nummers. Er wordt een graai gedaan uit de albums The Human Romance, Deliver Us, The Hidden Hands Of Sadist Nation en het splinternieuwe gelijknamige album Darkest Hour. Te merken is dat de laatste nummers, vanaf publieksfavoriet Love As A Weapon, de grootste impact en effectiviteit hebben. Darkest Hour wordt omschreven als een melodische death metalband, maar de heren hebben de pijlen al geruime tijd gericht op de metalcore. En dat is ook hetgeen wat doorklinkt in de muziek. Ze kunnen het goed vinden met Robb Flynn en co., gezien het feit dat ze in 2013 ook al deel uitmaakten van de tour van Machine Head, samen met Bring Me The Horizon en Devildriver. Zo hebben de heren zich uiteindelijk bevrijd van het eeuwigdurende stempel ‘ leuk voorprogramma’.

In de veronderstelling dat Machine Head pas om 21.30 begint, is de verbazing dan ook groot wanneer om 21.15 onverwachts Diary Of A Madman van Ozzy Osbourne door de speakers galmt: hét teken dat Machine Head de laatste schietgebedjes doet alvorens het podium op te klimmen. Met op de achtergrond een banner waar je ‘U’ tegen zegt betreden de heren hun domein. Waar werd verwacht dat de band zou openen met Clenching The Fists Of Dissent, verassen de heren wederom door met de cultklassieker Imperium te starten. We mogen concluderen dat er niks mis is met het geluid dat de Utrechtse boxen uitspugen, het klinkt allemaal picobello. Het is allemaal net wat beter en verfijnder afgesteld dan bij voorgerecht Darkest Hour. De moshpit ontstaat nog sneller dan dat Lucky Luke schiet dus de temperatuur is al gauw tropisch te noemen. Zoals het hoort.

Na het ”FUCK YOU ALL” van Beautiful Mourning wordt de toegestroomde schare fans eindelijk verwend met nieuw strooigoed in de vorm van Now We Die van Bloodstone & Diamonds. De track doet het goed, afgaande op de vuisten die de lucht ingaan, de haren die losgegooid worden en het luid meegezongen ”This is now we die”. Werkelijk uit alle vaatjes wordt getapt. Zo is er Bite The Bullet van Ashes Of Empires, Locust van Unto The Locust, The Bood The Sweat The Tears (beers) van The Burning Red en Ten Ton Hammer van het inmiddels 17 jaar oude The More Things Change. Voor ieder wat wils.

(Tekst gaat verder onder de video)

Het is ook Machine Heads ontmaagding op het podium van TivoliVredenburg. Hoog tijd voor mijnheer Flynn om wat jeugdherinneringen op te halen. Wanneer hij de woorden ”Dynamo 1995” in de mond neemt wordt dat dan ook door een groot deel gejuicht. De Youtube video van dit memorabele optreden te Eindhoven is inmiddels een klassieker voor veel Nederlanders. Helaas had ik toentertijd nog niet de alcoholgerechtigde leeftijd (lees: 6 jaar), iets wat ik mijn ouders nog steeds kwalijk neem.

Afijn, na een iets te lange babbel (je mist immers een voorprogramma hè) wordt Darkness Within ten gehore gebracht. Allereerst akoestisch, maar halverwege wordt de oude vertrouwde Baritone Flying V weer tevoorschijn getoverd. Opvallend is de rol van nieuwkomer Jared MacEachern, die oudgediende Adam Duce opvolgt. Niet de minste leegte om op te vullen, maar Jared speelt alsof hij altijd al deel heeft uitgemaakt van deze geoliede machine. Hij staat bij tijd en wijle Robb Flynn vocaal bij, met name tijdens de nieuwste nummers, welke ook deels uit zijn vingers zijn gekomen. Doch, het blijft raar om veteraan Duce niet meer op het podium te zien staan. Het zij zo.

Vervolgens dienen ook Declaration en Bulldozer van Supercharger zich aan. Zouden ze daadwerkelijk alle albums voorbij laten komen?
Na de pasgeboren krachtpatser Killers & Kings, waar zich tevens de grootste circlepit van de avond bij vormt, mag natuurlijk publieksfavoriet Davidian niet ontbreken. Uit volle borst worden dan ook de woorden gezongen waarop de fundamenten van Machine Head in 1994 werden gebouwd: ”LET FREEDOM RING WITH A SHOTGUN BLAST!”. Alle albums zijn nu de revue gepasseerd.
Vervolgens wordt het tempo drastisch teruggedraaid wanneer Sail Into The Black ten gehore wordt gebracht. Mijns inziens niet de meest logische keuze van het nieuwe album, maar het publiek weet overtuigend een bijdrage te leveren door Flynn vocaal bij te staan.

Voor het eerst sinds 12 jaar wordt vervolgens Supercharger live vertolkt. De vluchtige woordenstroom die bij dit nummer komt kijken gaat ook mijnheer Flynn iets té snel. Begrijpelijk, zelfs Busta Rhymes zou moeite hebben om dit bij te houden. Echter, dit wordt dermate snel hersteld dat de schade minimaal is.
Na Dimebagg Darrels tribute Aesthetics Of Hate en speedthrasher Game Over, wordt op de klok gekeken: het is 23.00, ze zijn al lang over hun speeltijd heen! Dit terwijl er nog wel een trein gehaald dient te worden, om een slaapfeestje op Hoog Catharijne te voorkomen.
Zoals verwacht sluit de band de avond af  met antiekstuk Old en ‘Headbang Motherfucker’ Halo en kan de trein nog net worden gehaald.

Concluderend; het was een zeer volledige show, waarbij zowel oudgedienden als nieuwelingen tevreden zijn gesteld dankzij een breed scala aan nummers. Opmerkelijk blijft de keuze om Sail Into The Black te verkiezen boven (bijvoorbeeld) Night Of Long Knives of Clenching The Fists Of Dissent. Maar dat is niets meer dan een kleine kanttekening. Immers, wanneer je een half uur langer Machine Head mag aanschouwen, kun je niets anders dan met een tevreden gevoel huiswaarts keren.

”Machine Fucking Head, Machine Fucking Head, Machine Fucking Head!”.

Datum: 014-12-2014 | Locatie: TivoliVredenburg, Utrecht | Line up: Machine Head, Darkest Hour

FacebookTwitter