FemME in de Effenaar

Geslaagde eerste editie

Op zondag 28 september 2014 vond de eerste editie van het Female Metal Event (kortweg FemME) plaats in de Eindhovense Effenaar. Metal met een vrouw achter de microfoon, is één van de belangrijkste muzikale exportproducten van ons kikkerlandje. En hoewel er vandaag in Eindhoven natuurlijk een aantal “female fronted” bands acte de présence geven, is er op dit festival ook plaats voor bands waar vrouwen andere rollen vervullen dan die van frontvrouw. Vanmiddag en vanavond zullen er in totaal acht groepen optreden. Ook is er voor aanvang van het muzikale gedeelte een heuse modeshow, verzorgd door de inmiddels bekende Ingeborg Steenhorst (I Style Stars) waaraan een aantal van de dames die later deze dag zullen optreden hun medewerking verlenen. Dit gedeelte wordt muzikaal ondersteund door werk van Karmaflow, een rock opera/videogame-project waarover we in de toekomst ongetwijfeld nog veel gaan horen.

Rond half drie begint het reguliere programma met het Zeeuwse kwartet La-Ventura. Dat het nog vroeg is, blijkt enerzijds uit de matig gevulde grote zaal van de Effenaar en anderzijds uit de “opstartprobleempjes” die de band lijkt te hebben. Het geluid staat soms wat modderig afgesteld en frontvrouw Carla zit vocaal af en toe op het randje (omdat ze zichzelf niet goed hoort?). Naarmate de show vordert, lijkt de band in betere doen te komen. Op plaat is La-Ventura een geweldige band, dit optreden weet pas tegen het einde van de set van 30 minuten echt indruk te maken. De melancholische metal-light gaat er evenwel in als zoete koek. En laten we wel wezen, een nummer als Trefoil is ook gewoon geweldig. Een volgend jaar terug laten komen en dan iets later op de bill zetten, alstublieft!

Revengin uit Brazilië is de volgende act die het podium voor een half uurtje betreed. De eerste paar nummers geeft de band een nieuwe betekenis aan het woord rommelig. Bas, drums en gitaar lijken ieder een compleet ander nummer in te zetten. Na wat gedraai aan de knopjes wordt dit euvel gelukkig verholpen, maar echt overtuigen doet de band daarna toch ook niet. Enthousiasme van de bandleden, met zangeres Bruna Rocha voorop, ten spijt: de bombastische metal zoals Revengin dat maakt hebben we wel eens sterker gehoord. Het is dodelijk om een groep als “wel aardig” te omschrijven, al is dat wel het gevoel dat blijft hangen. Wat van ver komt, is meestal lekker. Maar bandjes van dit kaliber hebben we in Nederland genoeg.

Het uit Rotterdam afkomstige Adeia is even heel wat anders. Sowieso is dit de eerste band zonder frontvrouw van vandaag. De progressieve metal van het septet, die hun boeking op FemME danken aan een violiste en bassiste, doet soms in de verte zelfs een beetje aan Opeth denken. De nummers liggen niet altijd even makkelijk in het gehoor en zijn bij vlagen op een prog-manier een beetje “all over the place”, toch weet de muziek te bekoren. Door de toevoeging van toetsen, cello en viool heeft de band net wat meer smaken om uit te kiezen, wat de afwisseling ten goede komt. Ook Adeia krijgt een half uur de tijd en benut dit optimaal. Dus geen nodeloos geklets tussendoor. Interessant bandje!

Volgende groep die de bühne betreed is theNAME. Het uit Haarlem afkomstige gezelschap toerde recentelijk al heel Europa door als support van Tarja, en deed daarbij ook de Effenaar aan. De groep maakt een pittige doch poppy vorm van rock/metal die lekker in het gehoor ligt. Niet heel origineel, wel bovengemiddeld goed uitgevoerd. Drummer Ariën van Weesenbeek (Epica, MaYaN) roffelt ook nog een nummertje mee, en frontvrouw Hadassa weet met haar rockstem te overtuigen. Saillant genoeg spelen alle bands vanavond (met uitzondering van MaYaN) op de drumkit van theNAME. De veertig minuten die de Haarlemmers mogen volspelen, lijken voorbij te vliegen. Dat het nog steeds niet bepaald druk is in De Effenaar, ligt dan ook geenszins aan theNAME of één van de bands die tot op heden gespeeld hebben.

Eveneens veertig minuten krijgt het Belgische Skeptical Minds. De drie-akkoorden metal is vooral veel te simpel om echt indruk te maken. Deze band staat of valt met de sympathieke en energieke Poolse frontvrouw Karolina. Muzikaal heeft deze groep echter weinig om het lijf. De regelrechte verkrachting van Steppenwolf-klassieker Born to be Wild, is symptomatisch. Hoe kun je uitgerekend dat nummer in hemelsnaam saai laten klinken? Het tempo ligt te laag, de zanglijntjes klinken te geforceerd en het geheel heeft daardoor gewoon te weinig pit. Als je een nummer wilt coveren, doe het dan goed. Of anders gewoon niet. Ook op het eigen werk van Skeptical Minds valt het nodige aan te merken. Energiek is het optreden wel, dus de publieksreactie is navenant. Wij als Nederlanders zijn verwend, en in het land der blinden is éénoog koning, maar ook in België lopen zonder twijfel interessantere bands rond binnen dit genre. Next.

Asrai, bouwjaar 1985, is de band van vandaag die al het langste meeloopt. En met drie vrouwen in de kernbezetting ook meteen één van de hoofdleveranciers met betrekking tot het aantal vrouwen op FemME. Zussen Margriet (zang) en Karin (drums) Mol weten zich vergezeld van toetseniste Manon van der Hidde. Daartegenover staat dat de Schiedamse band maar twee heren in de line-up heeft (bassist Jett Dadswell en gitarist Rik Janssen). De darkwave/melancholische rock van de Rotterdammers verdient zonder twijfel het label “Gothic”. Of het ook “metal” is, valt te betwijfelen. Een goed optreden is het ontegenzeggelijk. Jammer is het vooral dat “hitje” Pale Light niet wordt gespeeld, maar nummers als Sour Ground maken dat toch weer een beetje goed. Een set van 45 minuten zonder poespas die vooral professionaliteit ademt. Dit smaakt dan ook naar meer.

Metalliefhebbers uit Nederland die Izegrim niet kennen, hebben niet bepaald goed opgelet de laatste jaren. In december stond de band nog in de kleine zaal tijdens de Eindhoven Metal Meeting, vandaag staat de groep als sub-headliner op de bill van FemME, in een inmiddels redelijk goed gevulde grote zaal van diezelfde Effenaar. De band werkt al tijden enorm hard en speelt geregeld shows door heel het land. De groep uit Zutphen heeft een vrouwelijke brulboei in de vorm van bassiste Marloes Voskuil, wiens blonde hoofd overigens ook de flyers van FemME siert. De Zutphenaren weten met hun aanstekelijke mix van death en thrash een heerlijk feestje te bouwen. Zo ook vanavond. De band heeft er duidelijk veel plezier in, en dit enthousiasme slaat over op het publiek. Natuurlijk komen de nodige nummers van het meest recente werkje, Congress of the Insane, voorbij en Celebratory Gunfire wordt weer lekker mee geschreeuwd. Al met al een prima optreden van een rijzende ster in het Nederlandse metal-firmament.

Dan is het de beurt aan headliner MaYaN. Ook deze band, die het predicaat “all-star band” eer aan doet, verdient eigenlijk weinig introductie. De Effenaar is inmiddels gezellig vol, echt druk kan je het toch niet noemen. Dit kan de pret echter niet drukken. In moordend tempo worden de tien symfonische death metal nummers die MaYaN voor ons in petto heeft op het publiek afgevuurd. Drummer Ariën van Weesenbeek mag nu los op zijn eigen drumkit, die voor het gemak even “geleend” is van Epica. Van opener Bloodline Forfeit tot afsluiter Bite The Bullet zit de vaart er goed in. De band bestaat inmiddels vier jaar en heeft in die tijd twee puike albums uitgebracht. Uit beide werkjes wordt geciteerd, al ligt de nadruk vooral op het recentste schijfje Antagonise. Voor de FemME-statistieken: met Merel Bechtold (gitaar) en zangeressen Laura Macri en Marcela Bovio (Stream of Passion) staan er drie dames op de loonlijst bij MaYaN. Parallellen met de muziek van Epica zijn zeker te trekken, vooral vanwege het symfonische karakter, maar toch is het werk van MaYaN veel scherper van smaak. Eerlijkheidshalve dient daarbij te worden opgemerkt dat de muziek van MaYaN ook een stuk veelzijdiger is. Live komen de composities bovendien prima tot hun recht. De bandleden staan geïnspireerd te spelen, zanger Henning Basse is goed bij stem en ook bandbaas Mark Jansen lijkt in zijn sas. Dit alles resulteert in een dijk van een show. De encore-break is minimaal (ontzettend verfrissend!) waarna de toegift bestaat uit Drown the Demon en Faceless Spies. Een heerlijke afsluiting van een geslaagd dagje.

 Het aantal bezoekers mag dan wat tegenvallen, toch kan de organisatie terugkijken op een geslaagde eerste editie van dit festival. Zondagavond is misschien een wat ongelukkige keuze voor een festival, en er is (op een snoepautomaat na) niets te eten te krijgen in de zaal zelf. Het zijn echter maar kleine kritiekpuntjes. Of kinderziektes, zo u wilt. Nog vóór het einde van de avond wordt namelijk bekend gemaakt dat er ook volgend jaar een FemME zal worden georganiseerd. Daarnaast zal er binnenkort een dvd beschikbaar komen met live-opnames van de afgelopen editie. Namens Ragherrie: tot volgend jaar.

Lineup: MaYaN, Izegrim, Asrai, Skeptical Minds, theNAME, Adeia, Revengin, La-Ventura | Datum: 28-09-2014 | Locatie: Effenaar, Eindhoven

FacebookTwitter