Interview met Les Discrets

"Om Les Discrets terug te vinden, heb ik het een tijdje losgelaten"

Fursy Teyssier is voor velen inmiddels geen onbekende naam meer binnen de muziekwereld. Meer dan tien jaar geleden richtte hij met mede-muzikant en vriend Neige de band Amesoeurs op. Daar brachten ze één ep, één split-album en één langspeler mee uit voordat de band uit elkaar ging. Slechts een jaar nadat Amesoeurs zich opsplitste bracht Prophecy Productions het eerste album van Les Discrets uit. Inmiddels zijn we zeven jaar verder, en heeft Fursy een indrukwekkende hoeveelheid kunstwerken voor andere artiesten uitgebracht, is er nóg een album in de vorm van Ariettes oubliées… uitgekomen en is hij voor het eerst op tournee als headliner act, om het aankomende album Prédateurs te promoten. Onze Marieke is door Prophecy Productions uitgenodigd om voorafgaande aan het optreden in de Cacaofabriek in Helmond naar het nieuwe album te komen luisteren en de bescheiden Franse frontman enkele vragen te stellen.

Bijna het einde
Fursy begroet me alsof we oude vrienden zijn, en leidt me de tourbus in waar hij het nieuwe album opzet. Al bij de eerste noten wordt het duidelijk dat Prédateurs een ander album is dan de twee voorgangers. “Ik was al mijn inspiratie kwijt, ik dacht er heel hard over na om te stoppen met Les Discrets en een nieuw project te beginnen”, legt Fursy uit. Hij vertelt me dat hij zich verstikt voelde door de stijl van Les Discrets, omdat die hem op dat moment helemaal niet meer aansprak. “Ik heb meer dan een jaar geen muziek gemaakt, het lukte gewoon niet meer. Pas toen ik Les Discrets losliet, en besloot om met iets nieuws te beginnen, kwam de inspiratie terug. Ik had gewoon iets anders nodig.” De eerste paar songs van het album laten dit in ieder geval al erg duidelijk horen.

Nieuwe inspiratie
“De afgelopen paar jaar heb ik vooral naar hiphop en elektronische muziek geluisterd. Ik haalde daar enorm veel inspiratie uit.” Met een lach vertelt hij verder. “Je vindt nou eenmaal leuk wat je leuk vindt. Hiphop spreekt mij momenteel heel erg aan.” We beamen beiden dat interesses in bepaalde muziekgenres fluctueren, voor sommige mensen past het ene genre beter bij bepaalde momenten in het leven dan andere muziekgenres.

“Omdat ik ook in Empyrium speel, en ook voor mijn andere werk constant onderweg ben, breng ik veel tijd door in de trein. En de trein is voor mij de perfecte plek om gewoon rond te kijken. Je ziet alles langs je heen gaan, je ziet hoe we met onze wereld omgaan, en soms zie je nog wat mooie stukjes natuur. Het zette mij echt aan het denken, een deel van Prédateurs heeft echt vorm gekregen in de trein.” Inmiddels zijn we bij Virée Nocturne aangekomen, die ook op de ep van vorig jaar stond. “Prédateurs is geen metalalbum, ik heb inmiddels echt mijn eigen geluid gevonden en dat voelt goed.” Het voelt niet alleen goed, het klínkt ook meer dan prima. Tot dusverre meandert Prédateurs tussen post-rock, hier en daar zelfs een beetje jazz (!), rokerige rock-muziek, waarbij de melancholie die we al vanaf Septembre et Ses Dernières Pensées (2010) kennen de rode draad vormt die alles met elkaar verbindt.

Tijd
Wanneer ik hem vraagt hoe Prédateurs tot stand is gekomen neemt Fursy me even mee naar het allereerste begin van Les Discrets. “Het is vijf jaar geleden dat ik iets uitbracht, daarvoor heb ik twee jaar gehad voor Ariettes oubliées, maar de nummers op Septembre zijn door de jaren heen geschreven; sinds 2005 ben ik met die songs bezig. Ik postte ze op MySpace en was daar best content mee. Pas toen ik werd benaderd door een platenlabel welke interesse had om ze op een album te zetten en te releasen ging ik nadenken over het maken van daadwerkelijk een album. Uiteindelijk ben ik met Prophecy Productions in zee gegaan en hebben zij mijn debuutplaat uitgebracht. Ik heb het daarna enorm druk gekregen, en hoewel ik inmiddels vind dat Ariettes oubliées… te hard is voor mijn eigen smaak, is het wel iets wat toen in mijn leven paste.” Hij pauzeert even om me verder te laten luisteren, de volgende track van het album bevat namelijk geen gitaren, en daar wil hij me even van laten genieten. Ondanks dat het nummer inderdaad gitaarloos is, is het zwaar en intens, confronterend. Het zwaarste nummer op Prédateurs. “Voor Prédateurs heb ik vier jaar de tijd gehad. Ik heb het album in april 2015 opgenomen en in april 2016 is het uiteindelijk gemixt. Het is passend dat het nu in april 2017 uitkomt,” zegt hij met een lach. “Precies op tijd voor RoadBurn ook!” Daar kijkt hij naar uit. Het vorige optreden op Roadburn in 2013 is een geliefde herinnering van hem.

Ariettes oubliées vind ik te hard, maar paste toen in mijn leven

De mens als roofdier
“Het is niet dat Prédateurs een vegetarisch album is, of een heel boos album, of zelfs een depressieve plaat…” begint Fursy met een lachje, wanneer ik hem vraag naar het lyrieke thema van de nieuwe plaat. “Wij mensen weten gewoon niet hoe we met de aarde om moeten gaan, we hebben zó veel verpest en we gaan nog altijd helemaal de verkeerde kant op. Je kunt bijna nergens meer komen en daar echt nog ongerepte natuur zien. Alles wordt geoogst, alles wordt aangepast voor ons eigen gemak, voor ons voedsel en noem maar op. Ik vind dat heel erg verdrietig en op Prédateurs sta ik daarbij stil. Bij het verdriet voor hoe de aarde was, en voor waar we naartoe gaan.” De mens is een roofdier, een egoïstische Prédateur, die alleen maar bezig is met het eigen gewin, en we helpen de aarde daarmee helemaal de verdoemenis in. Het zorgt ervoor dat Prédateurs een confronterend album is, met een intro wat daar meteen op inhaakt met een speech en een oprechte melancholie waar je simpelweg niet omheen kunt.

Optreden
Fursy vertelt me dat hij vanavond niet zo heel veel bezoekers verwacht, omdat hij morgen ook in Arnhem speelt en over een paar maanden terugkomt naar RoadBurn. “Ik ben ontzettend benieuwd naar de feedback van het publiek. Prédateurs is zo anders dan de voorgangers en tot nu toe heb ik het eigenlijk alleen nog maar aan familie en vrienden laten horen”, legt Fursy uit. Het maakt het feit dat ik, als pers, de kans heb om het hele album te beluisteren voordat het uit is of überhaupt als promotioneel materiaal is gedeeld des te specialer.

“Vorig jaar speelde ik voor het eerst tracks van Prédateurs live op Prophecy Fest, en eigenlijk was ik daar toen nog niet helemaal klaar voor. Ik had een enorme kunst-exhibitie voor dat festival en was daar erg druk mee geweest. Gevolg was dat we nog niet helemaal goed op elkaar ingespeeld waren en dat ik niet tevreden was.” Met enige ironie voegt hij daaraan toe dat hij vooral niet te spreken was over zijn eigen vocalen. “Gelukkig was de feedback allemaal heel positief.”

Op Prédateurs sta ik stil bij het verdriet om de aarde

Inmiddels heeft hij 8 headliner-optredens achter de rug met zijn Prédateurs-tour en daar is hij wel erg tevreden over. “Ik heb voor dit album een nieuwe live-band rond me verzameld en dat gaat fantastisch. De reacties van het publiek zijn ook erg fijn. Sommige optredens hebben een veel hogere opkomst dan verwacht. Zo speelde ik gisteravond voor een grote groep mensen in Erfurt en dat doet me dan echt goed. Dat mensen naar mijn muziek komen luisteren, helemaal als ik ze naderhand dan nog even spreek om over het nieuwe materiaal te praten. Ik heb Gas in Veins, een oude track van Amesoeurs, toegevoegd aan de setlist, in de hoop bepaalde mensen over de streep te trekken om toch te komen kijken indien ze nog twijfelden.”

Na deze afsluitende woorden keer ik terug naar de Cacaofabriek, om te wachten tot het optreden begint.

FacebookTwitter