Frankie Palmeri houdt ons een spiegel voor

"Die gasten hebben Emmure verrijkt"

Met een bijna volledig vernieuwde line-up en een verse full-length die begin maart wordt vrijgegeven gaat Emmure ogenschijnlijk onverstoorbaar door met dat waar de band al sinds de oprichting in 2003 mee bezig is; deathcore voortbrengen die de scene steeds weer opdeelt in lovers en haters. Vlak voor de release van Look at Yourself spreken we met frontman Frankie Palmeri (30) om uit te vinden wat voor persoon er eigenlijk achter al die oproer schuilgaat.

Emmure heeft zich praktisch nooit in rustig vaarwater begeven. Onrust als gevolg van de extreem lompe lyrics, controversiële shirt-ontwerpen, songtitels als Bring a Gun To School en de vele wisselingen in de bandbezetting; alles waar gezeik over kán ontstaan heeft het pad van de band inmiddels gekruist. Hoewel allesbehalve een baken van rust en zingeving is zanger Frankie Palmeri wél een constante binnen de deathcore-formatie. “Emmure is mijn leven; sinds mijn zestiende ben ik al met de band bezig en ik kan me niet indenken dat dit ooit anders gaat zijn.” Maar wat doet hij als hij eventjes niet met muziek bezig is? “Ik ben eigenlijk een behoorlijke loner. Ik bedoel, het is niet dat ik niet met mensen omga, ik zit per slot van rekening in een band. Maar als ik niet bezig ben met muziek maken, opnemen of optreden, ben ik veel op mezelf. Nu ben ik helemaal gek op Pacman en dat gaat behoorlijk ver hoor. Ik kan daar nu echt uren mee verneuken, een beetje dat spelletje spelen.”

Nieuw album
Daar zal binnenkort weer minder tijd voor zijn. Begin maart brengt Emmure zijn nieuwste album uit; Look At Yourself is alweer de zevende volledige plaat van de Amerikanen. Als de vergelijking met Eternal Enemies wordt gemaakt, hoor je hem bijna glimlachen. “Het is grappig dat je meteen de link legt met de vorige plaat, want er zijn wel wat overeenkomsten. Waar ik op eerder werk nog bereid was om naar de inbreng van anderen te luisteren, besloot ik na Slave to the Game (2012, red) om voortaan alleen nog naar mezelf te luisteren. Eternal Enemies voelde dus echt als mijn eigen werk en hetzelfde geldt nu dus voor Look At Yourself.”

Met alle politieke comedy die zich momenteel in Amerika afspeelt; zijn het dan geen gouden tijden voor muzikanten die hun oor te luister leggen bij maatschappelijke schermutselingen? “Voor bepaalde bands ongetwijfeld wel, maar ik haal het grootste deel van mijn inspiratie meer uit persoonlijke motieven en frustraties. Natuurlijk irriteert al het gezeik hier mij óók, dus indirect zal het wel zijn weerslag kunnen hebben, maar qua onderwerpen heeft het niet direct zo’n vat op mij als muzikant.”

Ik haal mijn inspiratie voornamelijk uit persoonlijke frustraties 

En wanneer hij de titel van de aankomende plaat op zichzelf betrekt; wat ziet hij dan? “Het concept slaat vooral terug op de discrepantie tussen de air die iemand uitstraalt, de zweem van onaantastbaarheid die veel mensen proberen uit te stralen, terwijl er onderhuids allemaal onzekerheden zitten. Ik ben zelf geen haar beter hoor, begrijp me goed. Door een beetje als een schizofreen in de derde persoon over en tegen mezelf te praten over deze hypocrisie houdt de muziek mezelf en anderen een spiegel voor.”

Wending
De politiek doet hem dus niet zoveel, maar al het gezeik dat de genre-genoten van Suicide Silence zich op de hals halen met hun aankomende en volledige afwijkende self-titled release; zet dat hem wél aan het denken? “Ik heb naar het nieuwe werk van Suicide Silence geluisterd. En ik moet je zeggen, ik vind het wel vet. Anderzijds snap ik dat fans, die echt jaren kunnen uitkijken naar een album, zich een beetje bedrogen voelen. Uiteindelijk maak je toch ook muziek voor hen. Maar ik ben niet van plan om partij te kiezen in deze discussie. Iedereen moet lekker doen waar hij of zij zelf zin in heeft. Zij voelden dat het tijd was om een draai te maken en dat is hun goed recht.” Of bij Emmure ooit zo’n omwenteling zal plaatsvinden? “Dat weet ik niet man; daar heb ik nooit zo over nagedacht. Ik denk het niet, aangezien ik hou van hetgeen ik mee bezig ben.”

Nadat in 2009 al afscheid werd genomen van de gebroeders Joe (drums) en Ben (gitaar) Lionetti, nam Palmeri eind 2015 opnieuw afscheid; ditmaal van alle vier de overige bandleden. Het verhaal opnieuw oprakelen is als oude wijn in nieuwe zakken, maar neemt hij nog weleens contact op met zijn vorige bandmakkers? “Nee, sinds de split-up heb ik ze niet echt meer gesproken. Wel knuffelde ik Mark Davis (ex-bassist, red.) laatst toen we beide in St Louis waren en we konden elkaar ook even vluchtig melden dat we om elkaar geven, maar dat is eigenlijk alles wat dat betreft. Het is zoals het is; zo ontwikkelt het leven zich nu eenmaal. Wel ben ik erg blij met mijn nieuwe band en kan ik oprecht zeggen dat deze gasten mijn leven hebben verrijkt. Op het podium, in de studio én daarbuiten.”

Ik spreek hen niet meer sinds de split-up

Aankomende periode gaan Palmeri en Co op tour door Amerika met After The Burial, Fit For A King en The Agora; zijn er eigenlijk bands waar Palmeri hoopt nog eens het podium mee te kunnen delen? “We hebben al met zoveel gave namen op de poster gestaan, maar als ik nog een naam zou moeten noemen zou dat wel Limp Bizkit zijn. Verder maakt het mij werkelijk waar geen reet meer uit.” En, hoewel hij niet teveel mag verklappen, onthult hij wel dat er binnenkort een Europese tour bekend zal worden gemaakt. “Altijd tof om weer in Europa te spelen. Maar de exacte plannen blijf ik je nog even schuldig”

FacebookTwitter