Interview met Stéphane ‘Neige’ Paut van Alcest

Liever support-act dan headliner

Met het interessante nieuwe album Kodama op zak streek de Franse ‘blackgaze’ band Alcest op 19 november 2016 neer in Tilburg voor een drukbezochte show in de kleine zaal van 013. Ragherrie sprak kort voor het optreden met het meesterbrein van de band, gitarist/vocalist Stéphane ‘Neige’ Paut. Na zich verontschuldigd te hebben dat we even op hem moesten wachten, neemt onze gesprekspartner plaats in een kleine kamer, diep in de ingewanden van 013, voor een aangenaam en enerverend gesprek.

Hallo Stéphane, welkom terug in Tilburg!
“Hallo! Er is wel veel veranderd sinds de laatste keer dat we in deze venue waren, zeg. De laatste keer dat we in deze stad speelden, was dat trouwens niet in 013. Tijdens Incubate 2015 traden we op aan de andere kant van de straat, in Dudok. Ik zal dat optreden nooit vergeten, omdat Merzbow (Masami Akita, Japanese noise-artiest, red.) toen in diezelfde zaal optrad. Ik had van de man gehoord, maar wist totaal niet wat ik ervan kon verwachten. Echt goed vond ik het niet – het is nu eenmaal niet mijn soort muziek – toch was ik onder de indruk van zijn performance. Het was bizar; enorm hard, zonder melodie of ritme. Zoiets had ik nog nooit gehoord en tot op de dag van vandaag weet ik nog altijd niet precies wat ik van de intrigerende muziek van Merzbow moet denken…”

alcest2

Herkenbaar! Datzelfde gevoel hadden wij die avond ook. Maar nu zijn jullie terug tijdens deze tournee voor jullie nieuwe album…
“Ja en het gaat lekker. Voor ons is het de eerste keer dat we zo’n lange tournee doen zonder vrije dagen tussendoor. We spelen nu 38 shows achter elkaar en dat is nu, halverwege, al erg vermoeiend. Ik moet elke avond zingen en screamen en dat eist veel van me. Daarom draag ik ook vrijwel de hele dag een sjaal; om zo mijn stembanden warm te houden. Daarnaast probeer ik goed voor mezelf te zorgen, niet elke dag te feesten en goed te slapen en eten. Het lichaam is dan misschien toe aan rust, de geest is in topconditie! We houden onszelf ondertussen ook lekker bezig; naast eten en soundchecken (en natuurlijk interviews geven!) moeten we af en toe ook een wasje draaien en inkopen doen. Dergelijke ‘saaie zaken’ zijn dan misschien niet bepaald rock’n’roll, het moet wel gebeuren. En we zijn niet in de positie dat we mensen kunnen inhuren om die dingen voor ons te regelen. We houden dus maar weinig tijd over om ons te vervelen.

Gelukkig zijn de shows ondertussen erg de moeite waard, met veel uitverkochte zalen. Vandaag (19 november 2016, red.) scheelt het ook niet veel. Dat we met pg.lost en MONO twee populaire bands meebrengen helpt natuurlijk ontzettend en ook het nieuwe songmateriaal wordt live bijzonder goed ontvangen. De fans lijken Kodama te kunnen waarderen en op één song (Untouched, red.) na spelen we tijdens deze tour het volledige album live – maar wel in een andere volgorde en met oudere songs tussendoor.”

Kodama werd erg goed ontvangen, waarbij veel vergelijkingen werden getrokken met jullie oudere albums – en dan vooral Écailles de Lune en Les Voyages de l’âme. Het woord ‘terugkeer’ viel daarbij vaak…
“Dat klopt en is ook begrijpelijk. Nadat ons vorige album Shelter (2014) – een vreemde eend binnen de discografie van Alcest – een beetje was bezonken, kregen we heel sterk het gevoel dat we terug moesten keren naar een meer persoonlijke sound; iets dat meer klonk als de ‘echte’ Alcest. Toen we Shelter uitbrachten, wilde ik niet meer schreeuwen en had ik de interesse in het maken en spelen van metal compleet verloren. Maar, zoals je gemerkt hebt, ben ik van gedachten veranderd. Ik zeg nooit nooit, maar ik verwacht niet dat we in de toekomst nog een album in de stijl van Shelter gaan maken. Ik vind dergelijke muziek nog steeds heel tof – als ik nog ooit iets in die stijl ga doen, zal ik het echter niet onder de naam Alcest uitbrengen.

We hebben op Kodama heel bewust de zwaardere momenten – die afwezig waren op Shelter – in onze muziek teruggebracht. Het voelde erg natuurlijk om songs te schijven met meer ‘boze’ passages. Toch is Kodama geen kopie van ons oudere werk en bevat de plaat nieuwe elementen; de luchtige ‘indie rock’-achtige elementen van Shelter zijn gebleven en er zijn ook wat subtiele Aziatische invloeden in de muziek geslopen. Dat laatste komt vooral omdat het album losjes gebaseerd is op de film ‘Princess Mononoke‘, een anime van regisseur Hayao Miyazaki. Ik ben fan van al zijn films en andere bekende anime als ‘Ghost in the Shell’ en ‘Akira’, maar ik vind lang niet alles goed en hou niet echt bij wat er voor nieuwe films en series verschijnen. De laatste anime-serie die ik gezien heb en die ik erg kon waarderen is ‘Attack on Titan’.”

Ik zeg nooit nooit, maar ik verwacht niet dat we in de toekomst nog een album in de stijl van Shelter gaan maken

Het kan dan haast geen toeval zijn dat jullie met de Japanse band MONO touren. Denken jullie dergelijke zaken van tevoren helemaal uit?
“Haha ja, dat is natuurlijk met opzet – een extra stukje om toe te voegen aan de puzzel. We zeiden direct tegen ons management dat we met een Japanse band op tour wilden en dat was gelukkig zo geregeld. We denken wel erg goed over zulke dingen na en plannen zaken ook vaak ruim van tevoren; na de huidige tournee volgt een tour in de VS en daarna spelen we door heel Azië en daarna wederom in Europa voor de zomerfestivals. Daarna nemen we even een welverdiende vakantie. Ons contract met ons huidige label loopt dan ook af, dus dat brengt een boel nieuwe kansen met zich mee.”

alcest1

Hoe kwam het materiaal voor Kodama precies tot stand?
Kodama was een makkelijk album om te schrijven, al ging het opname-proces minder soepel. We waren in het verleden vaak nét niet helemaal tevreden met het geluid van onze albums, dus we hebben deze keer enorm veel tijd geïnvesteerd in het vinden van de juiste sound. De drums zijn bijvoorbeeld opgenomen in een ruimte met een geweldige akoestiek. We hebben enkel de natuurlijke reverb van de kamer gebruikt en daar in de studio niet aan gesleuteld. Bepaalde takes, ook van de andere instrumenten, zijn erg vaak overgedaan om precies de juiste sfeer te krijgen. Het doel was een classy album maken met zo min mogelijk geknutsel achteraf. Het opnameproces verliep dus eigenlijk heel oldskool en we zijn erg tevreden met het resultaat.

De muzikale ideeën ontstonden zoals altijd: ik bedenk een riff en die neem ik op via mijn mobiele telefoon. Er wordt weinig materiaal weggegooid omdat ik vaak al snel beslis of iets goed genoeg is voor op het volgende album of niet; als ik de moeite neem om een demo op te nemen, is de kans erg groot dat we het idee gaan uitwerken voor het album, Alcest heeft dan ook maar heel erg weinig onuitgebracht materiaal op de plank liggen. Als ik mijn nieuwe idee heb opgenomen, ga ik altijd naar een kleine studio vlakbij mijn appartement in Parijs om een simpel drumpatroon voor bij de gitaardemo op te nemen. Daarna spreek ik af met onze drummer, Jean ‘Winterhalter’ Deflandre, om het drumwerk verder te verfijnen. Pas als dit fundament staat, ga ik me met de zanglijnen en teksten bezighouden. Dit is de manier waarop ik altijd voor Alcest geschreven heb; ik bezit geen dure apparatuur of thuisstudio dus deze methode werkt het best voor ons. Ik heb geen midi-keyboard om de hele dag mee te klooien, zoals sommige mensen doen. Ze zijn de hele dag bezig maar wat ze maken is in mijn optiek geen ‘echte’ muziek.”

Kodama was een makkelijk album om te schrijven, al ging het opname-proces minder soepel.

Kodama duurt ‘slechts’ 42 minuten, dat is niet bijzonder lang.
“Dat klopt en is volkomen bewust. Ik hou van korte albums, al zijn veel mensen dat niet met me eens. Al mijn lievelingsplaten van bands als Dead Can Dance en Joy Division duren tussen de 35 en 44 minuten; de maximale speelduur van twee kanten van een lp bij elkaar opgeteld. Voor mij is dat de perfecte lengte – kwaliteit boven kwantiteit – al heb ik de nodige klachten gehoord van mensen die onze platen te kort vinden, haha. Ergens is dat natuurlijk een compliment, maar je kunt het album ook gewoon opnieuw aanzetten. Ons label heeft uiteindelijk besloten om een speciale 2cd-uitvoering van Kodama op de markt te brengen, met één cd gereserveerd voor één nummer van zes minuten: bonustrack Notre sang et nos pensées. Ik ben niet zeker of dit nummer goed genoeg is om op dezelfde cd te staan en zo deel uit te maken van het geheel. Door het op een bonus disc te zetten, blijft de track toch een beetje gescheiden van de rest van het album.”

Speel je wel graag live, of werk je liever in de studio aan nieuw materiaal?
“Ik ben in de eerste plaats een songwriter, daar geniet ik veruit het meest van. Live spelen is overigens óók mooi en hoewel het momenteel erg druk is, besef ik me dat ik niet mag klagen – ik had ook in een supermarkt kunnen werken, ofzo. Het maakt me daarbij niet uit of ik voor een klein, intiem zaaltje speel of voor een groter publiek tijdens een festival. Of een show succesvol is of niet, hangt ook niet af van hoeveel mensen er aanwezig zijn. Je mindset en de ‘klik’ met het publiek zijn veel belangrijker. Ik speel overigens wel veel liever als support act dan als headliner; dat scheelt enorm in de druk. De tour met Opeth in 2014, waarbij we ook in de HMH in Amsterdam speelden, was daar een prachtig voorbeeld van; niemand verwachtte iets van ons en iedereen was daar voor Opeth, dus konden we super relaxed naar de optredens toeleven. Als (relatief) onbekend voorprogramma kun je eigenlijk nooit tegen- en alleen maar meevallen; heerlijk! Met die shows hebben we ook flink wat nieuwe fans gemaakt. Alcest is gelukkig nooit een supportband geweest waarbij mensen gewoon massaal de zaal verlieten, dus in dat opzicht hebben we altijd veel geluk gehad.

Ik ben in de eerste plaats een songwriter, daar geniet ik veruit het meest van.

Er zijn nog een heleboel bands waarmee ik op tournee zou willen als support-act; Smashing Pumpkins (ik ben enorm fan van hun oude albums!) maar ook Ghost en Mastodon staan hoog op het verlanglijstje; die bands zorgen voor een flink publiek dat we dan kunnen proberen te overtuigen met onze muziek. Daarnaast zou ik ook nog ooit graag een song leveren voor de soundtrack van een film of een documentaire – dat is een droom voor me. Zelf vind ik onze muziek erg filmisch, dus ik hoop dat dat er op een dag nog van komt. We zijn echter wel kieskeurig en willen niet dat onze muziek in bijvoorbeeld een shampoo-reclame terecht komt, haha.”

Stéphane, bedankt voor je tijd!
“Graag gedaan, bedankt voor de interesse in Alcest en ik hoop dat jullie lezers ons nieuwe album snel gaan checken!”

FacebookTwitter