Interview met Sonata Arctica’s Tony Kakko

"Niemand heeft me ooit kunnen vertellen wat ik moet doen"

Op vrijdag 7 oktober verschijnt alweer het negende album van de heren van Sonata Arctica: The Ninth Hour. Met dit nieuwe album en een Europese tour in het vooruitzicht zien wij reden genoeg om even te bellen met frontman Tony Kakko.

Het is weer een toffe plaat geworden Tony! Wat betekent dit nieuwe album voor jullie als band?
Bedankt! Dit nieuwe album is weer een kans om te blijven doen wat we doen, en misschien in de toekomst weer een nieuw album te kunnen maken en dan nog steeds te kunnen blijven doen wat we doen. We starten als het ware weer een nieuwe cyclus; we weten nu ongeveer wat we de komende twee jaar aan het doen zijn. Persoonlijk vind ik het zeker weten één van de beste Sonata Arctica albums geworden, misschien wel dé beste, maar dat moet ik nog beslissen. Maar het voelt allemaal heel erg goed.

Hoe is het hele proces begonnen? Had je het thema al in je hoofd en ben je daar rondom nummers gaan schrijven?
Ik wist dat ik over bepaalde thema’s wilde schrijven, iets over het milieu en natuur. Dat is ook iets wat ik de laatste tijd op elk album wel terug laat komen, maar op dit album is het wat groter geworden dan één nummer. Het thema brengt eigenlijk het hele album samen. Ik ben eigenlijk gewoon weer begonnen met schrijven. In april, toen we net klaar waren met de tour met Nightwish, toen ben ik eigenlijk begonnen met het echte werk. Ik had toen denk ik twee of drie nummers klaar. Het was best lastig werk, die drie maanden voor mij, want we hadden voor eind juni een deadline staan voor het mixen. Het was dus vrij krap allemaal, maar ik heb niet het gevoel dat dat negatieve invloed heeft gehad op het uiteindelijke resultaat. Misschien heeft het er juist voor gezorgd dat er meer samenhang is op dit album. Er zijn twee songs die een beetje teruggrijpen naar eerdere albums. Rise A Night bijvoorbeeld, had goed op ons derde album Winterheart’s Guild (2003) gepast. En Fly, Navigate, Communicate, die had ook ergens anders goed gepast, ik weet alleen niet waar, haha. Maar het hele album vind ik zelf tekstueel gezien heel erg sterk, het is niet zo all over the place, zoals andere albums dat wel eens hadden.

Ik zou een heel album kunnen schrijven met echte powermetal, maar dan zou ik me echt vreselijk voelen.

Er zijn behoorlijk wat langzamere nummers op het album en jullie hebben afgelopen zomer een volledig akoestische tour gedaan. Betekent dit iets voor de toekomst van Sonata Arctica?
Het is vooral dat die liedjes gewoon vanzelf zo komen. Ik maak wel plannen, maar ik volg ze niet zo eigenlijk. Er zijn wat lijnen die ik volg, maar ik ga vervolgens zelf in de richting die ik goed vind voelen. Ik wil gewoon nummers schrijven die op dat moment goed voelen en ik dicht bij mezelf en mijn kunst blijven en ik wil daar achter kunnen staan. Ik zou een heel album kunnen schrijven met echte powermetal, maar dan zou ik me echt vreselijk voelen. Ik zou dan weten dat ik de komende jaren die liedjes live zou moeten blijven spelen, en dat is niet iets wat ik wil doen. Ik heb eigenlijk altijd gedaan wat ik wil, muzikaal gezien dan. Niemand heeft me ooit kunnen vertellen wat ik moet doen, hoewel dat zeker wel geprobeerd is. Maar het zou geen positief effect hebben op de muziek. Ik zei tijdens de Pariah’s Child tour dat dit album meer metal zou worden, maar zo is het uiteindelijk niet gegaan. Ik had een pauze van vier maanden van Sonata Arctica, ongeveer de eerste ooit. Op dat moment voelde ik me ook gewoon niet alsof ik die snellere nummers kon en wilde schrijven. Ik heb het geprobeerd, maar ik kreeg gewoon niets op papier. Over de toekomst kan ik dus eigenlijk niets nuttigs zeggen.

Vroeger maakten jullie echt powermetal. Hoe zou je jullie stijl tegenwoordig noemen?
Het is zeker geen powermetal meer. Het is denk ik… melodische powerrock… metal… Ik weet het niet, haha. Ik hou al van kinds af aan van bands die juist heel veel variëteit bieden in hun repertoire. Queen, bijvoorbeeld. Het is niet dat ik álles van Queen leuk vind, zoals de discoalbums, maar ik waardeer het heel erg dat zij echt dingen probeerden te ontdekken en nieuwe stijlen uitprobeerden. Ik hou er ook altijd van als je muziek een paar keer moet luisteren voordat je het echt kan waarderen. En bij sommige tracks zal dat 20 keer duren, bij anderen gaat dat sneller. Maar dat is het mooie er aan. Ik ben daar mee opgegroeid, dus met Sonata Arctica ben ik misschien ook wel die kant op gegaan, dat daarom de stijl tegenwoordig zo breed is en het zo moeilijk is om ons in een hokje te plaatsen. Dat maakt het adverteren voor onze band wel wat lastiger natuurlijk. Het zou fijn zijn om een naam te hebben voor de kunst die je maakt, maar dat is lastig. Ik heb er geen goede naam voor. Melodische muziek, misschien moeten we het daar bij laten. 

13912637_10154342010337969_8570038123421131068_nv

Er wordt op dit album weer een hoofdstuk aan de “Caleb-saga” toegevoegd, kun je daar meer over vertellen?
De Caleb-saga is begonnen op het album Silence (The End of this Chapter), en toen Reckoning Night (Don’t Say a Word), op Unia hadden we Caleb en op The Days of Grays hadden we Juliet. En nu was ik eigenlijk heel blij dat ik bedacht dat ik terug kon naar dat ‘projectje’, dat ik weer kon spelen met muziek. De saga geeft me, soort van, de mogelijkheid om lekker los te gaan, met theatrale uitspattingen en plotselinge veranderingen. Dat kan allemaal, want er horen altijd een soort crazy lyrics bij, dus daar passen crazy musical moves bij. En ik vind daar altijd een weg in zodat het nog wel toegankelijk blijft voor de luisteraar. Het is ook geen doorlopend verhaal, maar het zijn allemaal meer onderdelen van een themaverhaal. En Til Death’s Done Us Apart is daar weer ene mooie aanvulling op. Het lijkt qua stijl eigenlijk het meest op Juliet.

De Caleb-saga geeft me de mogelijkheid om muzikaal lekker los te gaan.

White Pearl, Black Oceans is een zeer geliefd nummer onder de fans. Waarom besloot je een Part II te maken?

White Pearl Black Oceans is vooral eigenlijk als het ware ‘opgedrongen’ door de fans, haha. En dat is natuurlijk geweldig, het is een nummer dat veel betekent voor veel fans, met fanfictions en tattoo’s die er bij horen, zelfs ideeën voor filmscripts. Het is eigenlijk zo gekomen dat ik mezelf een soort van gedwongen heb om hier een vervolg op te maken, door een foto te plaatsen op Instagram met #whitepearlblackoceanspart2. Toen reageerde iedereen daar zo dolenthousiast op dat ik wel een deel 2 móest schrijven. Dat was juist heel leuk, de druk van dat iedereen zo dol is op deel 1, om daar op verder te gaan. Ik moest even zoeken, want het moest qua stijl natuurlijk wel vernieuwend zijn, maar ook passen met het eerste deel. En een van de uitdagingen was natuurlijk dat ik allebei de hoofdpersonen uit het verhaal had ‘vermoord’, dus daar moest ik op de een of andere manier weer nieuw leven in blazen. Toen dat eenmaal gelukt was, was het een kwestie van dat naar een goed einde brengen. Daar heb ik wel heel veel plezier aan beleefd.

De teksten zijn vaak verhalen met een diepere betekenis of bevatten meerdere verhaallijnen. Heb je er ooit over nagedacht om zelf een boek te schrijven?
Ja, dat wel. Maar het is een beetje een apart iets. Ik moet daar eigenlijk heel erg veel tijd voor vrijmaken en even stoppen met muziek, wil ik me daar goed op kunnen concentreren. In ons Sonata Arctica boek dat we een paar jaar geleden uitgaven heb ik wel een iets langer verhaal geschreven, dat is het eerste langere verhaal dat ik in lange tijd heb geschreven. Dat was erg leuk, maar het is een lastige wereld. Ik heb zoiets natuurlijk niet gestudeerd, ik schrijf korte verhaallijnen die door iedereen op een eigen manier geïnterpreteerd kunnen worden. Het zou wel leuk zijn… Misschien, ooit op een dag. Ik zeg nooit nooit.

Je doet ontzettend veel projecten. Zo veel dat we haast denken dat je nooit slaapt. Is er nog een project waar je altijd van gedroomd hebt, maar nooit hebt kunnen uitvoeren?
Oh, je hebt geen idee hoe ontzettend gelijk je hebt. De afgelopen weken varieerde mijn slaaptijd tussen de 10 minuten en 4,5 uur per nacht. Ik hoop op tour eindelijk weer een beetje bij te kunnen slapen. Maar, ja, ik hoop ooit ergens een soloalbum te kunnen maken. Ik heb het daar al 15 jaar over, maar de afgelopen 2 jaar heeft het iets meer vorm gekregen en ik heb er zelfs ondertussen en naam voor. Maar het is echt puur nog conceptueel. Het zou eigenlijk wel leuk zijn om daar een langer verhaal in te verwerken, een soort klein boekje, dat je kan lezen terwijl je aan het luisteren bent… Maar ik vertel nu eigenlijk al veel te veel, want het kan nog best 10 jaar duren voordat ik dat ooit kan realiseren, haha.

Ga ook vooral andere bands live bekijken, dat is hoe je live muziek alive houdt.

Over die tour gesproken… Wat kunnen we daar van verwachten?
We zullen veel van het nieuwe album gaan spelen natuurlijk. Ik vind dat veel songs van The Ninth Hour het verdienen om een kans te krijgen bij het live publiek. En we hebben natuurlijk vooral Ecliptica (1999) een beetje ‘overspeeld’ met de tour waarbij we het album in zijn geheel speelden. Nu gaan we die bijna helemaal niet meer spelen, maar bijvoorbeeld nummers van Winterheart’s Guild zullen we juist wel weer veel gaan spelen. Dat album heeft toen eigenlijk heel weinig aandacht gehad. We hebben toen maar 45 shows gespeeld voor dat album, dus die zal ook veel aandacht gaan krijgen.

Heb je nog inspirerende woorden voor onze lezers?
Ik hoop dat jullie allemaal ons nieuwe album zullen luisteren. Kom ons ook zeker eens bezoeken als we op tour zijn. En daarbij: ga ook vooral andere bands live bekijken. Koop hun merchandise en koop hun muziek. Live muziek, door echte muzikanten, gespeeld voor echt live publiek, dat is hoe je live muziek alive houdt. Dat is de enige manier hoe je weet dat je altijd van je favoriete bands kan blijven genieten. Don’t take it for granted.

Sonata Arctica staat op 13 oktober in Patronaat, Haarlem en op 14 oktober in 013, Tilburg. We zien jullie daar!

FacebookTwitter