Interview met Oranssi Pazuzu

Over emotie in muziek en het scheppingsproces van 'Vährähtelijä'.

Lekker eigenwijze muziek – daar houden wij bij Ragherrie over het algemeen wel van. Het nieuwste plaatwerk van Oranssi Pazuzu, Värähtelijä, beviel ons bijzonder goed. De band was afgelopen week nog te bewonderen tijdens Roadburn 2016. Ragherrie had contact met toetsenist EviL om meer te weten te komen over wat de Finse psychedelische black metallers drijft.

Hey EviL, hoe gaat het?
EviL: “Prima, thanks for asking! Ons nieuwe album is uit en we hebben erg veel zin om de nieuwe songs live te gaan brengen de komende periode. Het zijn opwindende tijden voor Oranssi Pazuzu!”

Värähtelijä is nu iets meer dan een maand uit. Was het een makkelijk album om te schrijven en op te nemen, of juist een zware bevalling?
“Het is juist altijd onze bedoeling om te voorkomen dat het creatieve proces voelt als een constante strijd, of iets dergelijks. Ik denk dat er samenhang is tussen hoe het voortraject verloopt, en hoe het eindresultaat klinkt. Als het opnemen niet soepeltjes verloopt, zal het album uiteindelijk ook niet makkelijk wegluisteren. Ik kan aan onze oudere albums ook precies horen hoe het tijdens het opnemen van de songs met ons ging op persoonlijk vlak. Als ik dan toch iets moet noemen wat lastig was aan het samenstellen van Värähtelijä, is dat het bepalen van de nummervolgorde. Want laten we eerlijk zijn: het album duurt meer dan een uur, en dat is lang. We nemen de luisterervaring van die hele muzikale reis erg serieus.”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het album klinkt erg hypnotisch en intrigerend en jullie muziek leunt zwaar op de opgeroepen sfeer. Hoe bereiken jullie die ‘mind set’?
“We praten onderling veel en associëren het muzikale resultaat wat we voor ogen hebben vaak direct met beelden, emoties enzovoort. Ook hebben we bepaalde trucjes om andere bandleden hun intuïtie te laten volgen. Dit is één van de meest gevoelige en persoonlijke onderdelen van samen spelen in een band, althans voor ons. Uiteindelijk komt alles samen als we onze instrumenten oppakken en direct communiceren via de muziek. Daarna voelt de route naar een gemeenschappelijke creatieve mindset vooral erg natuurlijk.”

Värähtelijä voelt als een “volgende stap” als je het album vergelijkt met voorganger Valonielu.
“Dat zeker. Het schrijfproces voor Värähtelijä is al begonnen vóór Valonielu werd uitgebracht. Het is dus logisch dat er een natuurlijk gevoel van samenhang en evolutie tussen de twee platen leeft. In de drie tussenliggende jaren ga je bepaalde dingen uiteindelijk automatisch in een ander licht zien en krijg je nieuwe impulsen die de oorspronkelijke ideeën in richtingen leiden die je op voorhand zelf niet voor mogelijk hield. Een erg vruchtbare periode! Het zou je verbazen hoeveel materiaal we geschreven hebben tijdens dat hele proces. De nieuwe plaat is daardoor uiteindelijk ook veel gelaagder geworden. Voor mij persoonlijk was het een zeer leerzame ervaring. Op Värähtelijä gebeuren er erg veel dingen tegelijk. Het doel van al deze verschillende muzikale dimensies is nog altijd een verhaal te vertellen en een opbouw en causaal verband in het materiaal aan te brengen. Of we daarin geslaagd zijn, kan de luisteraar het beste kan beoordelen.”

Wij spreken geen Fins en dus snappen we helaas geen flikker van de teksten. Wat kun je daarover vertellen?
“Dat kan ik jullie niet kwalijk nemen, haha. De muziek komt altijd het eerst en is het meest belangrijk. Omdat we pas met de teksten aan de slag gaan als het muzikale fundament staat, zijn de lyrics vaak gebaseerd op de sfeer van het betreffende nummer. Het doel van de teksten is de luisterervaring verder uit te diepen. Het tekstuele concept op Värähtelijä is niet eenvoudig en zeker niet zwart-wit. Het album gaat over verschillende kijken op mentale scheppingen en spirituele behoeftes. Openingsnummer Saturaatio representeert het agressief openrijten van de geest om daarna in een bepaalde emotie te verdrinken. De rest van het album varieert eigenlijk op dat thema, in verschillende gedaantes – of die “emotie” nu is de bereidwilligheid jezelf op te offeren voor een “hoger doel” of voor een vriend, of zoiets basaals als ongebreidelde haat.”

Volgend jaar bestaat Oranssi Pazuzu alweer tien jaar. Wat was het hoogtepunt uit jullie carrière tot nu toe? En wat hopen jullie te bereiken in de toekomst?
“Dat we iemand zo gek kregen ons eerste album uit te brengen – dat was zeker een hoogtepunt voor ons! We hadden het materiaal op de plank liggen maar geen idee wat we ermee moesten doen. Dat het debuut er uiteindelijk kwam, heeft ons erg geholpen – anders hadden we elkaar waarschijnlijk bedankt en waren we ieder onze eigen weg gegaan. We zijn erg ambitieus over de “volgende stap” voor Oranssi Pazuzu maar op dit moment kunnen we nog niets onthullen. Voor de nabije toekomst ligt de nadruk op het spelen van liveshows. Het optreden op Roadburn in Tilburg afgelopen week smaakte in elk geval naar meer!”

Bedankt voor je tijd. We hopen Oranssi Pazuzu snel (weer) live te kunnen zien hier in de buurt! Nog inspirerende woorden voor onze lezers?
“Bedankt voor de interesse in Oranssi Pazuzu! Niets is bijzonder zonder dat je het ten volle ervaart. In andere woorden: de luisteraar maakt de muziek waar hij naar luistert vooral zélf speciaal…”

FacebookTwitter