Interview met Amon Amarth

Uit de comfortzone

Op 25 maart verschijnt Jomsviking, het tiende album van de Zweedse melodeath-Vikingen van Amon Amarth. In een aantal opzichten is deze keer gekozen voor een andere aanpak, met een bijzonder energiek en bevlogen album tot gevolg. Ragherrie belde met componist en gitarist van het eerste uur Olavi Mikkonen om hem hierover aan de tand te voelen.

Hey Olavi! Om maar meteen met de deur in huis te vallen: jullie nieuwe album Jomsviking verschijnt op 25 maart. Een erg interessant album met een aantal nieuwe en onverwachte elementen. Hoe is dit project tot stand gekomen?
Olvai: “Hey Ragherrie! Vrijwel direct na het uitbrengen van onze vorige plaat (Deceiver of the Gods) begonnen we al aan nieuw materiaal te werken. Tijdens de tournee voor dat album, werd al snel duidelijk dat we eens iets compleet anders wilden proberen. We hebben toen voor een aanpak gekozen die wel wat lijkt op het schrijven van de soundtrack voor een film. Johan Hegg (vocalist, red.) kwam al snel daarna met het concept-verhaal van Jomsviking op de proppen. Daar hebben we uiteindelijk elf stukjes van gepakt en dat zijn de songs op het album geworden.”

Ester Segarra

De teksten waren dus al in een vroeg stadium min of meer klaar. Hebben jullie het schrijven van de muziek zelf ook anders aangepakt?
“Jazeker. Er lagen natuurlijk wel wat losse ideeën op de plank, die we konden inpassen in het grotere geheel, maar we moesten de losse delen op een goede manier aan elkaar breien én muziek schrijven die paste bij de tekst en emoties van dat deel van het verhaal. Dat was een compleet nieuwe ervaring voor ons. We moesten alles daardoor ook beter plannen en goed met elkaar samenwerken. Het album is daardoor een echte teamprestatie geworden; nooit eerder hebben we zo erg als een eenheid aan nieuwe muziek gewerkt. Van brainstormen tot aan het uiteindelijke opnemen: Jomsviking is hét album van Amon Amarth als collectief. Het was voor ons een hele leuke en nieuwe ervaring om zo te werken, maar ik durf niet te voorspellen of onze fans dat kunnen terughoren aan het uiteindelijke resultaat.”

Klinkt de muziek daarom ook zo geïnspireerd?
“Ja, dat denk ik wel. Het is prettig om even uit de ‘comfortzone’ te stappen. We moeten het natuurlijk ook niet overdrijven: het is niet zo dat we nu opeens opnieuw hebben moeten leren musiceren of een compleet andere muziekstijl spelen of iets dergelijks, maar normaal schreven we eerst de nummers en maakten we daarna passende teksten bij de muziek. En nu hadden we soms erg veel ideeën die in principe goed waren, maar niet aansloten op het concept. Jomsviking voelde daardoor soms als een commissie-klus; een opdracht die je uitvoert voor een ander. Door deze andere aanpak waren we misschien extra gefocussed en het was voor onszelf ook erg leuk om te doen; die combinatie hoor je hopelijk ook terug op het album. Wat mij betreft is deze aanpak voor herhaling vatbaar, al durf ik echt nog niet te zeggen wat we voor ons elfde album gaan doen. Ik ben er zeker van dat we in de toekomst weer heel andere dingen gaan proberen.”

“Jomsviking is hét album van Amon Amarth als collectief”

De drumpartijen op het album werden ingespeeld door Tobias Gustafsson (o.a. ex-Vomitory). Voor de komende tour zal er een sessie-muzikant achter de drumkit plaatsnemen. Zijn jullie wel op zoek naar een vaste vervanger?
“We willen een fulltime drummer, maar het kan best nog even duren voor we iemand gevonden hebben. Tobias is een oude vriend van ons en een geweldige kerel die bovendien erg goed kan drummen. Dat maakte het uiteindelijk een simpele keus om hem te vragen de drumpartijen in te spelen; de vibe in de studio was erg goed en we hebben veel lol met hem gehad. We wisten dat Tobias een tijdelijke oplossing was, dus wilden we er het beste van maken en het sterkst mogelijke album met hem samen opnemen. We zijn momenteel aan het repeteren met een andere drummer voor de aankomende live-shows. Ik ga zijn naam nog niet vertellen, maar hij komt uit Zweden en is ook een erg goede drummer. We hebben ons voorgenomen even te zien hoe dat allemaal gaat lopen en of het klikt; omdat de overige leden van Amon Amarth al zo ontzettend lang bij elkaar zijn, willen we een nieuw bandlid dat ook qua karakter goed bij ons past. Wij zijn gewend aan het hectische tourschema, voor een ‘new guy’ zal dat ongetwijfeld wennen zijn, dus we gaan de situatie stap voor stap bekijken. We willen uiteindelijk hoe dan ook een vijfde persoon in de band hebben en niet blijven aanrommelen met sessie-muzikanten.”

Het verhaal dat jullie vertellen op dit album, is erg uitgebreid. Een deel van Jomsviking is een onvervalst liefdesverhaal. Waren jullie niet bang dat het allemaal te zoetsappig zou worden door dat specifieke element?
“Johan heeft het verhaal in eerste instantie geschreven als een filmscript, dus dat hebben we nog liggen. Ik verwacht niet dat iemand een film wil gaan maken van het verhaal, maar je weet het nooit. We zijn in ieder geval van plan om er in de toekomst iets mee te gaan doen:  *lacht*. “Het liefdesverhaal zelf wordt vaak belangrijker gemaakt dan het is, hebben we al gemerkt; het is natuurlijk wel aanwezig, maar het gaat daarbij over slechts één van de elf nummers van het album. Net als bij een film, heb je verhaallijnen en subplots nodig om het geheel boeiend te houden. Het liefdesverhaal is slechts één van de verhaallijnen. In First Kill pleegt de protagonist een moord omdat het meisje op wie hij verliefd is aan die andere persoon is uitgehuwelijkt. Daarna moet de hoofdpersoon vluchten en sluit hij zich aan bij de Jomsviking-huurlingen. Het liefdesdeel is dus zeker aanwezig maar onze fans hoeven heus niet bang te zijn: het grootste deel van het nieuwe album is “gewoon” brutal, met vechtende Vikingen en dat soort zaken – zoals iedereen dat van ons gewend is.”

Jomsviking is een opvallend veelzijdig album; wat is je favoriete nummer?
“Oei, dat is een lastige vraag. Het hangt er een beetje vanaf; ik vind One Against All en Raise Your Horns erg leuk om te spelen. Het laatste nummer, Back on Northern Shores is echter mijn persoonlijke favoriet om naar te luisteren. Noem het een luxe-probleem, maar we hebben nooit eerder zoveel moeite gehad met het kiezen van een single. Jomsviking heeft veel goede songs, al zeg ik het zelf. Ieder bandlid had andere voorkeuren, dus dat was een heel gedoe. Uiteindelijk is de keus gevallen op openingstrack First Kill. Het is nu allemaal nog erg vers en de zaken moeten nog een beetje bezinken zo vlak na de opnames, maar ik heb nog nooit zo’n goed gevoel gehad over een Amon Amarth-album. Over een jaar of twee kunnen we pas écht zeggen hoe goed het album en de nummers nu precies zijn.”

Het nieuwe album bevat een aantal opvallende invloeden uit oldskool heavy-metal…
“Dat klopt. De laatste drie albums is er een trend hoorbaar, waarbij we steeds iets meer traditionele metal-elementen in onze muziek verwerken. Wij zijn allemaal opgegroeid met die muziek en pas later zijn we met extremere vormen van muziek, zoals death metal, in aanraking gekomen. Mijn eigen riffs zijn vaak eigenlijk ook meer geënt op heavy metal dan op death metal. Misschien is het alles bij elkaar gewoon een natuurlijke progressie, we doen het niet bewust en het is zeker niet gepland – het gebeurt gewoon tijdens het schrijven van nieuw materiaal. Dat is wel iets waar we in de loop der jaren makkelijker in zijn geworden; vroeger als een stukje Slayer-achtig of Iron Maiden-achtig klonk, zouden we het waarschijnlijk terzijde hebben geschoven. Nu maken we ons er niet meer druk om: als wij zelf vinden dat iets goed klinkt, dan klinkt het goed en gebruiken we het gewoon. Doordat wij de muziek spelen en schrijven zal het toch altijd herkenbaar zijn als Amon Amarth.”

Tegelijkertijd klinken de zangpartijen van Johan Hegg gemener dan ooit.
“Dat klopt. Toen we begonnen met het opnemen van de vocals, hebben we besproken dat we een agressiever resultaat wilden bereiken. Johan is een geweldige vocalist en hij sloeg de spijker op z’n kop. Zijn bereik is indrukwekkend, voor zo’n oude vent” *lacht*. “Van diepe grunts tot hogere screams – hij beheerst het allemaal tot in perfectie. We hebben al die stijlen proberen te benutten; de zang op Deceiver of the Gods concentreerde zich meer in de hogere regionen maar deze keer gingen we voor een diverser en, inderdaad, minder gepolijst en lekker rauw geluid.”

“We hebben nooit eerder zoveel moeite gehad met het kiezen van een single”

En dan is er nóg iets wat direct opvalt aan Jomsviking: het duet tussen Johan en niemand minder dan Doro Pesch op A Dream that Cannot Be
“Toen we dat nummer schreven, hadden we een duidelijk beeld voor ogen: we hadden een zangeres nodig om de dialoog met Johan aan te gaan. Doro was onze eerste keus, dus namen we direct contact met haar op. We waren op zoek naar een metalstem met een rauw randje en niet één of andere engelachtige “symfonische” operazangeres. Niet dat we iets tegen dames uit die laatste categorie hebben; dat had gewoon niet goed bij deze song gepast. We zijn Doro natuurlijk bij festivals vaker tegen het lijf gelopen, en ze zei gelukkig meteen toe. Ze kwam naar de studio en we trokken drie dagen met haar op. Ze heeft een geweldige prestatie geleverd en ze is ontzettend aardig, dus we hebben een leuke tijd met haar gehad. Wij van Amon Amarth luisterden in onze jeugd ontzettend veel naar haar oude band Warlock, dus we werkten als vijf fanboys met haar samen” *lacht*.

Wat vinden jullie als muzikanten meer bevredigend: in de studio sleutelen aan een nieuw album of live spelen voor jullie fans?
“Oef, dat is een lastige vraag! Ik hou heel erg van het schrijven van nieuwe muziek en de creatieve flow die daarmee samenhangt – dat is een onbeschrijfelijk gevoel. Op dit moment kijk ik echter vooral erg uit naar de tours en festivals. We zijn al meer dan een jaar niet ‘on the road’ geweest, dus ik heb er erg veel zin in. Dat we de nieuwe songs eindelijk aan het publiek kunnen laten horen versterkt dat gevoel alleen maar; het is een beetje spannend maar we hebben er allemaal erg veel zin in. Natuurlijk denk je tijdens het schrijven in je achterhoofd wel aan hoe de songs in een live-setting werken; Raise Your Horns is bijvoorbeeld zo’n nummer waarvan we denken dat het tijdens shows voor een feestje gaat zorgen. Amon Amarth is en blijft vooral een live-band, dus proberen we elementen in de songs te verwerken die het live goed doen. We hopen natuurlijk dat we het bij het goede eind hebben, haha.”

We laten ons graag door de nieuwe (en oudere) songs verrassen in Hall of Fame en op FortaRock en Graspop. Olavi, bedankt voor je tijd en veel succes met de aankomende shows!
“Thanks! Bedankt voor de interesse in Amon Amarth en we zien jullie allemaal graag in Tilburg, Nijmegen of ergens anders! Cheers!”

FacebookTwitter