Swallow The Sun – When A Shadow Is Forced Into The Light

Rouwverwerking in optima forma
92/100

Het verlies van een geliefde is een dankbaar thema binnen de metal. Maar zouden de bands die erover zingen het weleens ervaren hebben? Juha Raivio wel. Hij verloor zijn vader in aanloop naar het vorige album Songs From The North, en vlak daarna zijn vrouw Aleah Stanbridge. De daaropvolgende rouw leverde het album van Hallatar op, een trip naar de krochten van funeral doom, propvol verdriet, misère, en wanhoop. Wie dacht dat het nieuwe album van hoofdband Swallow The Sun daardoor een pak lichter zou uitvallen komt bedrogen uit.

Songs From The North was een ambitieus werk. Drie cd’s, bijna drie uur aan speelduur, van typische doom naar akoestische doomrock en extreme funeral doom. Hoe volgt men zo’n album op? Door gewoon normaal te doen dus. When A Shadow Is Forced Into The Light is ‘gewoon’ 52 minuten lang, hoewel er wel een extra ep uitgebracht werd. Meteen vanaf de eerste noten overvalt Raivio’s rouw om zijn geliefden je. De titeltrack is kil, traag, meanderend en trekt meteen vol van leer, als een vloedgolf van depressie op je brein. De uitstapjes naar funeral doom van Songs From The North en Hallatar hebben zijn sporen nagelaten, en hoewel de stijl van ‘STS’ gehandhaafd wordt, voelt het allemaal een stuk zwaarder, triester, en langzamer.

Ondanks die toename in zwaarte is ‘WaSiFitL’ geen atypisch werkje geworden. De geest van Swallow The Sun waart gewoon rond in tracks als Firelights en Upon The Water, en tijdens The Crimson Crown leiden cleane gitaren de weg terwijl de bas en drums een solide fundering metselen. Ook tijdens een korter nummer als Here On The Black Earth klinkt de band vertrouwd, maar altijd sluimert er een duisternis achter de muziek, een schaduw over elke melodie, ieder akkoord. Haast tastbaar wordt het verdriet op Never Left, het nummer dat waarschijnlijk het meest op de StS van Ghosts of Loss lijkt, maar door treurige strijkers en Mikko Kotamäki’s diepe zang heerlijk triest klinkt. De performance van Kotamäki verdient sowieso aandacht; de man zingt prachtig, met heerlijke cleane lijnen, en krijsende screams en diepe grunts. Zijn vocalen hebben veel afwisseling en elke regel tekst krijgt hiermee de juist intonatie. Zijn stem hoort bij Swallow The Sun, net als Raivio’s kenmerkende melodieën.

Doomsters krijgen het dit jaar moeilijk. Werd eind 2018 al de nieuwste van Evoken op ons dak gegooid, in 2019 volgen de platen elkaar in rap tempo op, met Candlemass, het nieuwe Abyssic, en nu dus ook Swallow The Sun. When A Shadow Is Forced Into The Light brengt een vernieuwde…’energie’… Dat is niet het juiste woord. STS weet hun sound een nieuwe laag te geven, uit te diepen, en te vormen. Dat die vorming komt door de ergste soort verlies die een mens kan ervaren komt de sfeer alleen maar ten ‘goede’, op een cynische manier. Toch is er licht te bespeuren. Met Never Left klinkt het einde van de plaats als de zon die door de dikke regenwolken schijnt, een randje goud in een zwart-witte wereld. En dan denken we aan de woorden die verschenen aan het eind van Lumina Aurea: ‘Mors fortior quan vita est, amor fortior quam mors est’, oftewel: ‘Death is stronger than life, love is stronger than death’.

Releasedatum: 22-01-2019 | Label: Century Media Records | Website

Tracklist:
01. When A Shadow Is Forced Into The Light
02. The Crimson Crown
03. Firelights
04. Upon The Water
05. Stone Wings
06. Clouds On Your Side
07. Here On The Black Earth
08. Never Left

Tags: , , ,

FacebookTwitter