Sinmara – Hvísl Stjarnanna

Het aandachtig beluisteren waard
79/100

Een tijdje geleden hadden we het over Svartidauði en de IJslandse black metalscene. Nu mogen we het tweede album van Sinmara verwelkomen, ook afkomstig uit IJsland en naar goede gewoonte een incestueuze bende. In de gelederen vinden we leden van Wormlust, Almyrkvi, en, jawel, Svartidauði.

Het moge niet verbazen dat we ook in Sinmara de bekende IJslandse stijl terugvinden. Dissonante riffs en melodieën, blastende drums, maar wel terughoudend wanneer het moet, en zang die langer en dieper is dan het Noorse equivalent. De sfeer van ellende en misère is ook veel tastbaarder dan bij de klassieke ‘Jezus is kut en Satan is cool’ lichting van de black metal. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Svartidauði klinkt Sinmara een stuk minder Frans, en is de Deathspell Omega-invloed beperkt. Hij zit er wel, maar Sinmara klinkt ietwat conventioneler. Zelfs een nummer dat niet doorspekt is met blastbeats zoals Crimson Stars klinkt dreigend, sinister en kwaadaardig. Datzelfde nummer bevat ook een climax die haast positief klinkt, een orgiastisch orgelpunt van harmonieën die eigenlijk niet samen zouden horen te werken, maar dat dus wél doen.

De nummers duren lang, gemiddeld rond de zeven minuten, maar dat geeft ze voldoende tijd om op te bouwen, en de structuur veel verder te brengen dan couplet-refrein. Riffs en ideeën worden uitgebouwd en hoewel er op zich weinig variatie in de muziek zit, en de band veelal dezelfde geluiden produceert, werkt het wel. Úr Kaleik Martraða, met furieuze black metal soundscapes en wanhopige screams van zanger Ólafur Guðjónsson, neemt bijvoorbeeld halverwege compleet gas terug, voor een haast meditatieve, doomy riff. De agressie zwelt al snel weer aan en voert ons mee naar de afsluitende titeltrack. Kille IJslandse teksten sieren het geheel op.

Maakt Sinmara nou een dijk van een indruk? Als je de IJslandse black metal eenmaal kent niet, dan vallen ze prima binnen de kaders. De stilistische kenmerken zijn er, maar de band is niet zo experimenteel als
Svartidauði, niet zo atmosferisch als Auðn, minder black metal dan Naðra, en heeft niet die lastig te typen ð in de naam. Ook het walgelijk kwaadaardige van Misþyrming is veel minder aanwezig, en tot nu toe zit Sinmara het dichtst bij de conventionele black metal. De immer aanwezige ‘melodie’ geeft de band echter zijn unieke touch, want je kunt ze ook zeker niet vergelijken met Gorgoroth of Mayhem. Hvísl Stjarnanna is een album dat zeker niet op de achtergrond verdwijnt, maar wel aandachtige beluistering vereist wil het ten volste gewaardeerd worden

Releasedatum: 08-03-2019 | Label: Ván Records | Facebook

Tracklist:
01. Apparitions
02. Mephitic Haze
03. The Arteries Of Withered Earth
04. Crimson Stars
05. Úr Kaleik Martraða
06. Hvísl Stjarnanna

Tags: , , ,

FacebookTwitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.