Noctambulist – Atmospheres Of Desolation

65/100

Als je geen info over een band kan vinden is dat goed en slecht voor je review. Aan de ene kant weet je geen zak van de omstandigheden of geschiedenis. Aan de andere kant ga je er lekker fris in.

Er is niet veel info over het Amerikaanse Noctambulist te vinden. We kregen nog geen promoblaadje te zien. Er is ook een Nederlandse Noctambulist, die zijn wat uitvoeriger beschreven maar zoeken we niet. Alles wat Google ons vertelt is dat de band sinds 2016 bestaat, dit hun eerste album is, en de bandleden schuilgaan achter hun initialen.

Het Latijnse ‘noctambulist’ betekent zoveel als ‘nachtwandelaar’ en is een geweldige bandnaam voor een intrigerende band met veel subtiele lagen. Logisch dus dat deze Amerikanen hun black/death vehikel zo noemden, want onder de dissonante riffs en blastbeats zitten vele accenten die pas later boven komen drijven. Grapje natuurlijk, dit album klinkt als drijfzand. Modder zelfs. Een dikke, stroperige productie, die weinig ademruimte overlaat. De riffs zijn dissonant en de drums dreunend. De band houdt het midden tussen lompe death metal en de kille atmosfeer van black metal, op Amerikaanse leest geschoeid. Deathspell Omega komt wel even in ons hoofd naar voren als herkenningspunt, maar Noctambulist is in geen velden of wegen zo interessant als die Fransen. Ons eigen Dodecahedron klinkt regelmatig bepalend in het gebruik van valse harmonie en hak-op-de-takriffs, maar ook dat niveau is onbereikbaar voor de Amerikanen.

Atmospheres Of Desolation duurt maar 27 minuten en is vrij behapbaar. Jammer dus dat de muziek totaal niet overkomt. De productie past bij de muziek, maar geeft geen ruimte voor de riffs om herkend te worden. Slechts halverwege de titeltrack geeft de band je oren eventjes respijt van hun voortdurende aanslag van blasts en dissonantie. De sfeer heeft de band te pakken, maar het geheel klinkt rommelig, zonder structuur, en met weinig uitdaging in de composities. Dat de drums alleen maar blasten is een gemis, er is zoveel interessanter werk wat je onder deze gitaren zou kunnen spelen dan een simpele blast. Uithoudingsvermogen ten top, dat wel.

Aan het eind van de rit weet Atmospheres Of Desolation gewoon niet voldoende te boeien. Er zijn wel degelijk interessante ideeën aanwezig, maar het is toch vooral wat dertien in een dozijn spul wat hier gebracht wordt. Twee rustpunten per halfuur plaat is niet voldoende. De nummers beklijven niet, en er kan veel interessanter gemusciceerd worden. Nog geen maand eerder bracht Sulphur Aeon een plaat uit die alle ideeën op dit album tot in de puntjes perfect brengt, zet liever dat werkje op. Wat dat betreft is het goed dat deze plaat zo vroeg in het jaar komt, dan zijn we hem in december weer vergeten…

Releasedatum: 18-01-2019 | Label: Blood Harvest| Facebook

Tracklist:
01. Dimming Lights Illuminate
02. Abnegation
03. Atmospheres Of Desolation
04. Jubilant Cataclisym
05. Denial of Autonomy
06. Habitual Falsehood

Tags: , , ,

FacebookTwitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.