Downfall Of Gaia – Ethic Of Radical Finitude

Toegankelijker postmetal-geluid
82/100

De Duitsers van Downfall Of Gaia kun je inmiddels wel een vaste waarde noemen. Een reeks hoogstaande releases die niet alleen muzikale variatie, maar ook evolutie tentoonspreidden, maakten hen tot graag geziene gasten in het ruimdenkende deel van de black metal scene. Atrophy verscheen in 2016, maar het voelt alsof er bijna geen tijd tussen die plaat en deze langspeler heeft gezeten.

Inmiddels kun je Downfall Of Gaia makkelijker post/black metal noemen. Niet alleen omdat die benaming veel populairder is geworden het afgelopen jaar, maar ook omdat de band op Ethic Of Radical Finitude een stuk preciezer te werk gaat. De crust-invloeden van eerder zijn weg en maken plaats voor een stevige postmetal-saus. Harakiri For The Sky tapt uit hetzelfde vaatje, maar ‘Downfall’ weet de sound nog wat rauwer en meer black metal te laten klinken. Niet in de minste plaats door de rauwe strot van zanger Dominik Goncalves dos Reis. Het vorige album Atrophy zette die wisseling al in en Ethic Of Radical Finitude gaat gewoon door. Het is dan ook geen prettig plaatje wat de band schildert binnen zijn muziek en teksten.

Voor zulke zware materie luistert het album echter wel lekker weg. De nummers vormen een logisch geheel en zelfs het naar ‘DOG’-maatstaven gemeten veel te korte As Our Bones Break To The Dance levert niks in. Maar de langere tracks zijn waar het om te doen is. We Pursue The Serpent Of Time is een langgerekt werk dat weliswaar rustig doch onheilspellend begint, maar na een atmosferisch intro furieus tekeergaat. Der Weg Einer Freiheit-zanger Nikita Kamprad draagt een gedicht voor en halverwege valt alles stil om plaats te maken voor cleane gitaren, doordrenkt met reverb en delay, om vervolgens weer uit te barsten als de Krakatoa. Die wisselwerking tussen hard en zacht is perfect uitgedacht, zelfs al is de melodische lead in het nummer iets te Harakiri For The Sky-achtig dan we zouden willen. Is Downfall geïnspireerd geraakt? Of is Harakiri gewoon typisch? Vul dat zelf maar in.

Of Withering Violet Leaves is de afsluiter, en ook dit nummer opent rustiek, met EBow op de gitaar. De postrock sluimert en broedt, gaandeweg opbouwend naar een climax waarin de drums heviger worden maar stevig verankerd blijven door de gitaar, totdat ook hier de uitbarsting onvermijdelijk is, en hop, daar gaat de black metal loos. Er blijft echter genoeg ruimte voor melodie.

Ethic Of Radical Finitude is geen conceptplaat, maar de titels vormen een gedicht als je ze achter elkaar leest. Bewust of niet; het is in ieder geval een leuk dingetje. Net zoals de plaat. Het avontuurlijke is er inmiddels wel een beetje af bij Downfall Of Gaia, maar dat maakt dit album niet minder goed. Het voelt alsof men langzaam maar zeker een makkelijker postmetal-geluid zoekt, wat de band wel toegankelijker maakt. Goede zet of verloochening? Vul ook dat zelf maar in. Met Ethic Of Radical Finitude hebben nieuwe fans in ieder geval een uitermate smakelijke entree tot de nare wereld die Downfall Of Gaia heet.


Releasedatum: 08-02-2019 | Label: Metal Blade Records | Website

Tracklist:
01. Seduced By
02. The Grotesque Illusion Of Being
03. We Pursue The Serpent Of Time
04. Guided Through A Starless Night
05. As Our Bones Break To The Dance
06. Of Withering Violet Leaves

Tags: , , , ,

FacebookTwitter