Ancient Bards – Origine

Krijgt alvast een plekje op de shortlist
85/100

Geduld is een schone zaak. Vijf jaar hebben we moeten wachten op dit vierde album van het Italiaanse Ancient Bards. Toen het uitkwam woonde ik net een half jaar in Tilburg, nu verhuis ik naar een nieuw stekkie; het kan verkeren. Een heel verschil in tijd, maar voor Ancient Bards is er niet heel veel veranderd. De kern van de band is nog altijd intact, hoewel bassist Martino Garattoni nu ook bij Ne Obliviscaris aan de slag is gegaan. Sterker nog, met het aantrekken van tweede gitarist Simone Bertozzi heeft zangeres Sara Squadrani brute vocale bijstand gekregen. A New Dawn Ending is nog altijd een magistrale plaat, en met Origine breekt er (letterlijk) een nieuw hoofdstuk aan.

Nee, echt, Ancient Bards is zo’n Rhapsody-kloon met een doorlopend verhaal door alle albums heen en Origine draagt de subtitel The Black Crystal Sword Saga Part 2. Ja, deel 1 duurde drie albums. Dit alles is een ‘terzijde’, want de muziek kan perfect zonder het verhaal, dat vrij standaard is voor power metal. Muzikaal krijgen we ook nog het bekende recept, op Rhapsody, Dark Moor, en Fairyland gestoelde power metal, met stevige orkestratie, afgewisseld met virtuoze gitaar- en basgitaarriedels. Ja, basgitaar, want Martino Garattoni is een soort octopus op zijn instrument. Wij hebben medelijden met zijn vrouw. Die kenmerkende sound geeft Ancient Bards een stuk herkenbaarheid mee in de vrij eenheidsworsterige power metal wereld.

Origine schiet hard uit de startblokken, met de woeste power van Impious Dystopia en Fantasy’s Wings, maar toont eveneens diversiteit. Aureum Legacy gaat subtieler te werk en laat zangeres Sara Squadrani haar krachtige stem ten volle tentoonspreiden. De ballade Light trapt alles daarna omver. Ancient Bards doet haar ballads een pak beter dan de meeste genregenoten, maar zo vroeg in de plaat wordt de flow onderbroken. Daar staat tegenover dat het nummer later in de plaat een beetje overschaduwd kan worden.

Daarna is het weer beuken geblazen, en hoewel de band niks bijzonder spannends laat horen, is het wel weer ouderwets genieten. Het traditionele sluitstuk The Great Divide is ook nu weer een klapper van vijftien minuten geworden. Van progressieve rock en filmische orkestratie, een heuse aria, en flitsende power metal, tot aan een echte lompe breakdown zelfs; aan variatie geen gebrek. Een waar hoogtepuntje zeker, maar het epos van A New Dawn Ending scoort wel hoger.

2018 bracht ons niet echt de hoogstaande symfonische power die we hoopten, maar 2019 begint in ieder geval goed voor de kaaskoppen. Ancient Bards voegt weer een succesje toe aan hun lijst, hoewel Origine een stukje minder overtuigt dan A New Dawn Ending. De band groeit zeker en weet hun sound weliswaar niet echt te vernieuwen, maar wel interessant te houden. Origine heeft wat meer luisterbeurten nodig om te ‘klikken’, maar weet wel de balans tussen orkest en metal goed stevig te houden. Een unicum in het post-Twilight Force tijdperk. Of Origine net zo hard de jaarlijst binnenknalt moeten we nog bezien, maar we zetten Ancient Bards wel alvast op de shortlist.

Releasedatum: 25-01-2019 | Label: Limb Records | Website

Tracklist:
01. Origine
02. Impious Dystopia
03. Fantasy’s Wings
04. Aureum Legacy
05. Light
06. Oscurità
07. Titanism
08. The Hollow
09. Home Of The Rejects
10. The Great Divide

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter