The Ocean – Phanerozoic I: Palaezoic

Reis door geschiedenis en genres
91/100

Ik was vroeger een enorme dinosaurusfreak. Nog steeds spreken die enorme beesten tot de verbeelding. Maar ik ben ook nogal doortastend. Dat had tot gevolg dat ik zelfs de tijdperiodes van de prehistorie kende. Als je de tien jaar oude mij had gezegd dat 16 jaar later The Ocean een conceptplaat over die tijdsvakken zou maken had ik je vreemd aangekeken. Want ik wist niet wat conceptalbums waren, en The Ocean kende ik al helemaal niet. Misschien jij ook niet. Dan heb je eerst de opdracht goed te luisteren naar wat dit collectief maakt, want The Ocean is een van de meest eigenzinnige, unieke, en interessante bands heden ten dage. De basis is post-metal, aangelengd met een gezonde dosis prog rock, post-rock, sludge, hardcore, en zelfs klassieke muziek. De band maakt altijd conceptplaten, en met Precambrian bezochten de heren (en soms dames) al eerder een prehistorische tijdsperiode.

Het precambrium komt voor het cambrium (joh), en het cambrium is waar deze plaat begint. Het Fanerozoïcum is het huidige eon van onze tijd. Het Paleozoïcum omvat de tijd tussen 541 en 252 miljoen jaar geleden en is onderverdeeld in meerdere tijdvakken, die overeenkomen met de titels op dit album. Je ziet, The Ocean pakt dingen niet half aan. Of het concept echt belangrijk is voor de beleving van de plaat valt te betwisten, maar het geeft wel duiding en betekenis aan de muziek en teksten. Die zijn natuurlijk weer van het niveau van een wolkenkrabber! Van de sludgy start van Cambrian II – Eternal Recurrence tot het plotse einde van Permian – The Great Dying is het genieten van wat The Ocean je voorschotelt. Dat de band erachter (naast Robin Staps), een eeuwige draaideur is maakt niet uit, zanger Loic Rosetti is er nog, en hij is een van de pijlers van de band. Zijn esoterische cleane zang is een hit, en zijn rauwe screams nog meer. 

The Ocean maakt een reis van hun albums, en meer dan ooit is Phanerozoic een reis. Door de tijd, door genres, noem het op. The Ocean neemt het niet nauw met grenzen en rekt de grenzen op. Delen van Silurian – Age Of Sea Scorpions hadden van Leprous of Haken kunnen komen, terwijl de sludge stukken een post-hardcore randje hebben, evenveel als ze op Neurosis lijken. Het beste classificeer je The Ocean maar helemaal niet. Laat het over je heen komen, als een golf tijdens de vloed. Silurian heeft een lang stuk waar piano en strijkers een groot deel van de aandacht opeisen, en Devonian – Nascent heeft een heerlijk sfeervolle, lange opbouw, die uitmondt in strakke proggy ritmes. De flow van de plaat is uitstekend, en de productie eveneens, met voldoende ruimte voor de verschillende invloeden. En, in een tijd van overproductie, klinkt Phanerozoic I organisch en live, zonder teveel digitaal gefrunnik.

Het is uitkijken naar het tweede deel van dit tweeluik, want The Ocean schiet weer eens vol in de roos met Phanerozoic I: Palaezoic. Een album dat klopt van begin tot eind, met een tastbaar concept dat niet nodig is voor de oppervlakkige beleving, maar wel degelijk een laag toevoegt als je weet waar het over gaat. The Ocean is uniek in zijn eigenzinnigheid, en het brengt een frisse wind door metal. Progressief in de meest brede zin van het woord. Phanerozoic I is ouderwets genieten.

Releasedatum: 02-11-2018 | Label: Metal Blade Records | Website

Tracklist:
01. The Cambrian Explosion
02. Cambrian II – Eternal Recurrence
03. Ordovicium – The Glaciation Of Gondwana
04. Silurian – Age Of Sea Scorpions
05. Devonian – Nascent
06. The Carboniferous Rainforest Collapse
07. Permian – The Great Dying

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter