The Browning – Geist

Precies wat je verwacht, en toch niet
78/100

Je kan er de klok op gelijk zetten. Om de twee jaar kunnen we een nieuw album van The Browning verwachten. En dat album staat vol met breakdowns, chugga-chuggariffs en hardstyle. Na drie albums is The Browning wel een van die bands geworden die voorspelbaar is. Maar ook een band waarbij dat niet heel erg is. Op het vorige album Isolation speelde men wel wat met structuur en nieuwe ideeën, maar de fundering van de band bleef intact. Of dat nou metalcore of deathcore is laten wij in het midden, en gaan in één keer door naar wat de vierde worp Geist te bieden heeft.

Meer van hetzelfde is daarop het antwoord, maar zoals gezegd is dat niet echt een probleem. De metalen basis van de band is weliswaar simplistisch (doch zwaar en gortig) maar de elektronische elementen worden haarfijn geïntegreerd in de sound. Waar veel bands het niet lukt om techno en metal gelijkwaardig te doen klinken, of vervallen in popmuziek (Eskimo Callboy) blijft The Browning ontegenzeggelijk een metalband, hoewel je dat niet zou zeggen als je een beuktrack als Amnesia beluistert. Dat is meteen een uitspringer, met fijne hardstyle beats en een woest lompe breakdown om tegenwicht te bieden. Luisterend naar Geist blijkt dat de plaat wegluistert als een goede The Browning-plaat, maar echt verrassen doet het werkje niet. Waar bij de vorige platen altijd wel wat groei te bespeuren viel, lijkt Geist meer op dezelfde voet als Isolation te staan. Het toegenomen gebruik van cleane zang (en female vocals op Beyond Stone) is gewaagd, maar had beter beperkt kunnen blijven, aangezien The Browning hier een stap richting de concullega’s zet en hun unieke edge verliest.

Oké, echt verrassen doet Geist ons dus niet, maar die hiphopbreak in Carnage komt wel even rauw op je dak vallen. Wij vinden het gewaagd en geslaagd, maar de doorsnee persoon gaat zich goed hard op zijn achterhoofd krabbelen. Dat is echter het enige waarop Geist je echt vreemd doet opkijken, want de rest van de plaat is zoals gemeld oude vertrouwde kost. Toch is het lekker stampen op nummers als Everlost, Optophobia, Hellblade, en de titeltrack, die lekker industriëel tekeer gaat. Dit zijn ook de tracks zonder cleane vocalen, want die zijn softer en lijken op elkaar, waardoor ze gewoon zwakker zijn en niet wat deze band het beste kan. 

Dat maakt van Geist een tweedelig album. Het gebrek aan innovatie stoot eerder mensen af dan dat het aantrekt, maar tegelijkertijd opent de band haar sound voor een toegankelijkere touch die juist weer mensen binnenhengelt. De crux zit hem er vooral in dat wie niks met de mix van hardstyle techno en simpele metalcore heeft daar nu ook niets van gaat vinden, en zij die het wel leuk vinden zullen het album echt wel een eerlijke kans geven. Toch moeten we wat punten aftrekken, puur omdat Geist niet voelt als een stap vooruit, maar een beetje op dezelfde trede blijft treuzelen. Het is gewoon een omwonden manier van zeggen dat we zeker weten dat The Browning meer in zijn mars heeft.

Releasedatum: 19-10-2018 | Label: Spinefarm Records | Facebook

Tracklist:
01. Sick Minds
02. Beyond Stone
03. Final Breath
04. Everlost
05. Optophobia
06. Awaken The Omega
07. Hellblade
08. Carnage
09. Geist
10. Noctis
11. Amnesia
12. Skybreaker

Tags: , , , , , , , , ,

FacebookTwitter