Stratovarius – Enigma: Intermission II

Kaasplankje vol kliekjes
70/100

In 2001 stond Stratovarius aan het eind van hun ‘klassieke periode’ en brachten ze Intermission uit. Een album met alle bonustracks en gelimiteerde nummers tot dan toe. Inmiddels zijn we 16 jaar, een ingrijpende line-up wissel en zeven albums verder en heeft men alweer voldoende b-sides verzameld om een tweede Intermission te kunnen uitbrengen. Ditmaal echter wordt de koek opgevuld met een aantal nieuwe tracks en nieuwe versies. Altijd leuk toch?

Goed, de bonustracks. Hoe is een bonustrack tegenwoordig nog zeldzaam? Via internet kan je elk nummer wel ergens vinden, dan wel via torrent, dan wel via YouTube. Het bespreken van die tracks heeft weinig zin. We vinden bonustracks van alle albums sinds Matias Kupianen aan de band is toegevoegd. Voor de liefhebber die niet alles opzoekt, valt er zelfs nog wat leuks te ontdekken; zo waren wij bijvoorbeeld niet bekend met de tracks Kill It With Fire en Castaway, beiden nooit in Europa uitgebracht. Lekkere Strato-tracks.

De tracklist op de plaat staat niet in chronologische volgorde, waardoor het soms nog flink zoeken is welk nummer nou van welk album afkomstig is en hoe zich dat verhoudt tot elkaar. Het spreekt voor Strato dat de flow van de plaat nergens wegvalt, en alles een prima eenheid vormt. De nummers zijn veelal mid-tempo, maar zonder het typische neo-klassieke geshred dat we kennen van de band. De nieuwe nummers Enigma en Burn Me Down trekken het tempo echter meer omhoog. Dit is lekkere power metal met een smeuïg refrein. De laatste track, Oblivion, is meer mid-tempo en dramatisch, zoals dat vaker op recente Strato-platen voorkomt. Van de nieuwe tracks is het echter wel de zwakste.

De laatste twintig minuten worden opgevuld met ‘orkestrale’ versies van oudere nummers. Orkestraal is het echter niet helemaal, want hoewel er zeker een element te vinden is, wordt er gewoon op gedrumd en gebast. Het is meer een akoestische versie dan een symfonische. ‘Stratovarius met Stradivarius’ was een betere naam geweest, want er is eigenlijk alleen een strijkensemble op te horen. Geen probleem, alleen moeten we even de verwachtingen bijstellen. En dan valt op dat een episch feestnummer als Fantasy ook ingetogen als een klok kan klinken. Shine In The Dark en Unbreakable worden meer ballades met rustiger tempo’s, en Winter Skies ís van nature al een ballade. Ze geven alle ruimte aan Timo Kotipelto om te schitteren, en hij zingt ze uitstekend. Hoewel zijn bereik niet meer zijn oude kracht heeft, verliest hij niks aan drive en blijft hij uit duizenden te herkennen. 

Is Intermission II een aanschaf die je moet doen? Alleen als je geen zin en geld hebt om gelimiteerde edities te kopen of Spotify te nemen. De nummers zijn zoals gezegd ongetwijfeld online te vinden. De nieuwe nummers zijn allerminst onaardig, en de orkestrale versies zijn een leuk extraatje, maar de bulk van de plaat is, lomp gezegd, ouwe koek. Dus tenzij je nét die ene track zoekt om de collectie compleet te maken, of een enorme fan bent, raden we je aan eerst even op YouTube de tracks te beluisteren om te zien of je je geld hieraan wilt besteden. Volgend jaar is het 30 jaar geleden dat het debuutalbum uitkwam en in 2020 bestaat Stratovarius 35 jaar. Tevens komt volgend jaar het nieuwe album uit; veel om naar uit te kijken dus!
Enigma: Intermission II is een leuk zoethoudertje, maar wij willen het hoofdgerecht.

Releasedatum: 28-09-2018 | Label: earMUSIC | Website

Tracklist:
01. Enigma
02. Hunter
03. Hallowed
04. Burn Me Down
05. The Last Shore
06. Kill It With Fire
07. Oblivion
08. Second Sight
09. Fireborn
10. Giants
11. Castaway
12. Old Man And The Sea
13. Fantasy (Orchestral)
14: Shine In The Dark (Orchestral)
15. Unbreakable (Orchestral)
16. Winter Skies (Orchestral)

Tags: , , , , , , , ,

FacebookTwitter