Southern Empire – Civilisation

Holy moly mooi
85/100

Australië: weet je wel? Dat land van al die backpackers? Van Sydney, Skippy de Boskangeroe, de koala? Na het luisteren van Civilisation is dat land ‘Down Under’ voortaan ook de plek waar Southern Empire vandaan komt, zó indrukwekkend is hun tweede album.

De begeleidende tekst die sommige bands bij een promo meesturen is weleens handig. Zo weet dit document ons te vertellen dat Southern Empire uit vijf personen bestaat, dat ze in 2016 een eerste plaat uitbrachten en dat de band is ontstaan nadat de voorgaande band van keyboardspeler, zanger en saxofonist (jazeker, he’s got it all) Sean Timms uiteenviel. Praktische feitjes en interessante weetjes, zeker voor een recensent.

Tegelijkertijd halen al die hapklare brokken informatie wel compleet de verrassing uit de ontdekking. Zoals ons brein nou eenmaal werkt, gaan we in ons geheugen meteen op zoek naar associaties wanneer we lezen over genres, invloedssferen en vergelijkbare bands. Verwachtingspatronen dringen zich op en vaak vallen de uiteindelijke resultaten in meer of mindere mate tegen, als reclamebrochures die hagelwitte stranden beloven in Vlissingen. Laat je de toegevoegde .pdf even voor wat ‘ie is: sla je dit hele circus in één klap over! 

Geen enkele hoop of vrees ten opzichte van Civilisation, dus de oordoppen in en degusteren die hap! Opener Goliath’s Moon begint verrassend (inderdaad, dat kan dus ook als je niets verwacht) met een fragment dat zomaar uit een zeventig jaar oude Disney-film kan zijn geknipt. Uiteindelijk klinken na twintig seconden de eerste bijdragen van bass, drum en zang. Het laatstgenoemde klinkt heerlijk: verhalend, beheerst en tot veel in staat. Vocalist Timms vertelt ons over een diamant die hij ooit bezat: gevonden op Goliath’s Moon en verkocht aan een man met vleugels. Voordat u denkt “die Van der Sanden drinkt dus ook op woensdagavonden”: niets is (helaas, wellicht) minder waar. Iedere track heeft een geheel eigen verhaal, zingend voorgelezen door Timms en ondersteund door de twee gitaristen, een drummer én een bassist die overduidelijk weten wat ze doen (en allemaal ook nog vocaal zo hun bijdragen leveren aan Civilisation).

Het opvolgende Cries For The Lonely toont waarom een onafhankelijk label als het Britse Giant Electric Pea werk van Southern Empire uitbrengt: dit is prachtige prog, waarbij de eerste drie minuten géén zang bevatten. Gelukkig blijven er dan nog zestien minuten over. Voor alle rekenwonders die ons Ragherrie-publiek ongetwijfeld rijk is: inderdaad, Cries For The Lonely duurt inderdaad ruim negentien minuten. En raad eens wat het mooiste is van dat gegeven? Het is niet eens de langste track!

Dat is namelijk The Cross Roads. Die duurt gewoon een half uur! Precies: dertig minuten. In grindcore-begrippen zijn dat 1.500 songs, de gemiddelde student heeft in de tussentijd boodschappen gedaan, gekookt en de vaat in de kelder gegooid en Neymar was alweer bijna opgestaan. Maar The Cross Roads is niet alleen het langst: hij is ook het dikst! Timms zingt over de beschermheer van de reiziger en de onderhouder van de kruisingen, terwijl saxofoonspel, vioolgeluid en ander bombast hem stuwen.

Inderdaad, dat bijvoorbeeld Dream Theater als inspiratiebron wordt aangehaald in het tekstuele promo-praatje hoeft niets te verbazen. Na enkele luisterbeurten deze bijkomende info pas lezen verandert het anders zo droge stukje tekst in een feest van herkenning. Laat deze recensie dan als een stimulans dienen, om Civilisation de kans te geven die het verdient.   

Releasedatum: 17-07-2018 | Label: Giant Electric Pea (GEP) | Facebook

Tracklist:
01. Goliath’s Moon
02. Cries For The Lonely
03. The Crossroads
04. Innocence & Fortune

Tags: , , , ,

FacebookTwitter