Solstice – White Horse Hill

Vergane glorie hersteld
80/100

Wow, waar komt dit vandaan? Solstice uit Engeland is nou niet bepaald één van de meest productieve bands. Hun vorige full-length album dateert uit 1998 (!!!!), en naast een lading splits en compilaties, en de ep Death’s Crown Is Victory (2013) kregen we niet veel van de heren te horen. Dat de band tussen 2002 en 2007 totaal stil lag hielp ook niet. White Horse Hill kwam al in februari uit via digitale kanalen, maar nu komt er ook een release op cd. Aangezien wij deze release destijds totaal hebben gemist, halen we nu de schade in.

Solstice is een van die bands die over mystieke tijden zingt, in dit geval Engeland in de middeleeuwen, net als Winterfylleth dat doet met black metal. De epische doom van Solstice wordt doorspekt met klassieke heavy metal en heldenepiek. De line-up lijkt inmiddels meer op een gouden gids aan namen, maar nog altijd staat gitarist Richard M. Walker aan het roer. Naast de herkenbare Candlemass-riffs heeft de muziek een vleugje Bathory voor die epische toets. Ook Atlantean Kodex komt in ons op, maar het zal eerder zo zijn dat die band door Solstice is beïnvloed (wel, de band post net een bericht op hun Facebook waarin ze de nieuwe Solstice aanprijzen en hun inspiratie toegeven). Verwacht dan ook geen slepende begrafenismarsen, maar statige en majestueuze tempo’s die, ondanks dat ze nooit sneller dan mid-tempo gaan, juist daardoor een epische en grootse sfeer geven. Alleen het afsluitende Gallow Fen ademt volbloedig de doomsfeer uit, de rest van het album is eerder trage heavy metal.

White Horse Hill begint wat traag, met het intro III, en na de binnenkomer To Sol A Thane gaan we meteen weer terug met Beheld, A Man Of Straw. Dat haalt de vaart er een beetje uit, maar verder hebben we geen interludes. Under Waves Lie Our Dead is veruit het langst, met ruim 12 minuten aan muziek, maar Solstice zakt nergens onder de zeven minuten. De zang van Paul Kearns is helder en krachtig, hij is sterk in hoog en laag. Helaas toont hij niet extreem veel variatie, waardoor sommige lijnen wel erg op elkaar lijken. Het opvallende For All Days, And For None is echter een uitzondering daarop, met klagende lage zang en minimale instrumentatie. Metal is er niet te bekennen en toch valt het niet uit de toon.

Het spreekt voor Solstice dat dit geen groots aangekondigde ‘comeback’ is. Daardoor kunnen de verwachtingen ook niet onhaalbaar hoog liggen, en dat maakt van White Horse Hill een prima album. Het is geen second coming of een tweede Epicus Doomicus Metallicus, maar zeker geen onaardig album. De band weet wat ze doen, hoewel Lamentations en New Dark Age inmiddels cultklassiekers zijn geworden, is dit een prima vervolg. Wij worden in ieder geval erg blij van epische metal zoals dit, en hopen vurig dat een volgend album niet in 2038 uit zal komen.

Releasedatum: 06-04-2018 | Label: Invictus Productions | Website

Tracklist:
01. III
02. To Sol A Thane
03. Beheld, A Man Of Straw
04. White Horse Hill
05. For All Days, And For None
06. Under Waves Lie Our Dead
07. Gallow Fen

Tags: , , , , , , , , ,

FacebookTwitter