Sinistro – Sangue Cássia

Middelmaat troef
63/100

Sinistro is een vijfkoppige band uit Portugal. De bandleden gaan schuil achter ieder één letter, met uitzondering van zangeres Patricia Andrade. Niet dat we één van hen van andere bekendere bands kennen, dus we laten ons verrassen. De naam ‘Sinistro’ associeer je, wellicht met ons eigen Sinister, dus met zware agressieve muziek. Fans die daar op hopen, kunnen hier afslaan. Iemand heeft voor deze band de term ‘progressive dark rock’ verzonnen.  Ook zit er een doomy deken over de muziek. Hoe dan ook, echt heftig gaat het er op dit album in ieder geval niet aan toe. Ook echte melancholie, zoals bij bijvoorbeeld Katatonia, Lacrimas Profundere of voor mijn part Anathema, vindt je ook niet op dit album.

Sangue Cássia is in ieder geval de vierde plaat van deze Portugezen, die sinds 2012 aan de weg timmeren. Op dit album staan acht nummers, die goed zijn voor een uurtje aan muziek. Bij de opener Cosmos Controle, tevens het langste nummer, krijg je al een goed beeld van deze band. Het tempo is laag, de melodielijn is niet bijzonder en de zangeres doet een poging op bijna fado-achtige wijze de rockmuziek van Portugese zang te voorzien. Hoewel het niet altijd passend is, doet ze haar werk naar behoren. Toch weet ze zich niet op enige wijze te onderscheiden. De muziek wisselt tussen wat zwaardere aanslagen, die als stonerdoom kunnen worden gezien, en veel semi-akoestische stukken. Er hangt ook een mild industrial randje aan het openingsnummer vast. #datklinktleukerdanhetis.

We pakken het kortste nummer, Petalas, erbij, hopende dat Sinistro het hier over een andere boeg gooit. Dit nummer klinkt poppy, met een wat dreigende ondertoon, maar blinkt ook in dit geval nergens in uit. Desalniettemin vond Sinistro het goed genoeg om er een video bij te maken. Iets wat ook is gemaakt voor Abismo, dat begint als doom metal ware het Procession. Echter, als Andrade begint te zingen verdwijnt de metal weer, komen de synths en verzuipt de muziek opnieuw in middelmatigheid. Toch is dit nummer iets beter dan de rest van het album, met name op de momenten dat de gitaren wat zwaarder aangezet worden. Ook Nuvem weet zich door een wat compactere benadering en enkele aardige melodieën te ontpoppen tot één van de betere tracks van het Sangue Cássia. De afsluitede song is dan weer een lange zit. Een vlak nummer, waarin weinig tot niets boeiends gebeurt.

Het is ondertussen wel duidelijk wat deze progressive dark rock ons brengt. Echt heel slecht is het niet, maar het beste wat je over deze muziek kan zeggen is dat het ideaal is om als achtergrondmuziek op te zetten, wanneer je niet echt afgeleid wilt worden. Veelal wordt hetzelfde kunstje uitgevoerd dat door veel metalheads als ‘te licht’ zal worden beschouwd. Voor mensen die wat female fronted dark rock met een metalrandjes kunnen waarderen is dit wellicht wél een optie. Zelf vind ik het ronduit saai en zelfs vermoeiend, wat vooral komt doordat er weinig variatie in de muziek zit. Zowel qua stijl als wat betreft tempo. Het is lang zoeken naar enige versnelling op dit album en ook de emotionele ‘vonk’ ontbreekt. Middelmaat troef dus, wat mij betreft.

Releasedatum: 05-01-2018 | Label: Season of Mist | Website 

Tracklist:
01. Cosmos Controle
02. Lotus
03. Petalas
04. Vento Sul
05. Abismo
06. Nuvem
07. Gardenia
08. Cravo Carne

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter