Pig Destroyer – Head Cage

Geen grindpad, maar een asfaltweg
86/100

Het heeft eventjes geduurd voor we weer van een nieuw album van Pig Destroyer konden genieten. Maar liefst zes jaar zat er tussen Book Burner (2012) en deze Head Cage, als je de experimentele ep Mass & Volume uit 2013 even niet meerekent. Grootste verschil tussen Pig Destroyer toen en nu: de toevoeging van een bassist. Jawel, de band die liever iemand toevoegde voor noise en samples in plaats van een bassist is gezwicht voor het juk van de conventie. Hoewel….

Het is niet alsof je John Jarvis hoort spelen (behalve op The Last Song), de gitaar van Scott Hull dient als vanouds als leidraad, in de muziek en in de mix, en de drums zijn de enige metgezel. De noise is wel meer aanwezig dan eerst, en neemt een prominente rol in het geheel in, maar is natuurlijk geen lead-instrument. Dit ingrediënt zorgt ervoor dat Pig Destroyer zoveel interessanter is dan veel van hun grindcore-kompanen. Pig Destroyer als een grindcoreband bestempelen is anno 2018 zelfs een beetje te kort door de bocht. Van de eerste vier tracks is alleen de tweede, Dark Train, grindcore te noemen. Army Of Cops en Circle River hebben een meer groovende toon, zonder blasts en grindtegelfurie, bijna als ouderwetse hardcore. We moeten wachten tot nummer vijf tot de Prowler In The Yard-vibe boven komt drijven. 

Verwacht echter niet dat de tweede helft ouderwets raggen en beuken is. Pig Destroyer is duidelijk grenzen aan het verleggen, en de groovy stukken zijn talrijker dan ooit. Scott Hull bouwt de songs meer op en de headbangriffs zijn aanzienlijk aanwezig. We horen zelfs een breakdown! Dat wil niet zeggen dat Pig Destroyer niet meer grind, oh nee. Integendeel, de grindcore is nog heftiger nu deze gebalanceerd wordt met contrasten. Het zal niet zijn wat de doorsnee Bloodshedfest-bezoeker wil horen, maar het maakt de muizke wél een stuk interessanter.

Gelukkig kan je je portie grindtegels ophalen met razend werk als Mt. SkullThe Adventures Of Jason And JR, en Terminal Itch. Vocale bijstand komt er van de Agoraphobic Nosebleed-brulboeien Kat Katz en Richard Johnson. De onbetwiste apotheose is afsluiter House Of Snakes, een zeven minuten durende mix van post-metal, sludge, hardcore en doom. Riffs, riffs en nog eens riffs. 

Pig Destroyer doet met Head Cage wat zoveel andere bands proberen, maar waar weinigen in slagen: ze meten zichzelf een ander geluid aan. Dit nieuwe geluid klinkt zowel verfrissend als vertrouwd met het oude materiaal. Twee andere bands die datzelfde flikken zijn Anaal Nathrakh en Amorphis bijvoorbeeld. De band zit duidelijk in een creatieve ommekeer, en het is interessant om te zien waar het heen zal leiden. Head Cage voelt als een album, in plaats van een losse collectie nummers. Het is te hopen dat de fans hun hoofden niet in een kooi proppen en zonder oogkleppen (oorkleppen?) hierin duiken. Je ontneemt jezelf een plezier als je dat doet.

Releasedatum: 07-09-2018 | Label: Relapse Records | Bandcamp

Tracklist:
01. The Tunnel Under The Tracks
02. Dark Train
03. Army Of Cops
04. Circle River
05. The Torture Fields
06. Terminal Itch
07. Concrete Beast
08. The Adventures Of Jason And JR
09. Mt. Skull
10. Trap Door Man
11. The Last Song
12. House Of Snakes

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter