Mycelia – Apex

Voor de vrijdenkende progressieve metalhead
75/100

De uit Zürich afkomstige Zwitsers van Mycelia laten met Apex voor de vijfde keer de wereld kennis maken met hun interessante mix van djent/ technische death metal en door andere (progressieve) metalvarianten beïnvloede muziekjes. Dat Zürich bekendstaat als broedplaats voor vrijdenkers mag na het beluisteren van Apex geen verrassende uitspraak zijn. Het album wisselt namelijk in dertien nummers van djent naar progressieve deathcore om via jazzy uitstapjes uit te komen op filmscore-elementen, om maar even een indicatie te geven. Een avontuurlijk rit dus, neem dat maar van mij aan!

Met de door djent-krachtpatsers (zoals Meshuggah en The Faceless) geïnspireerde progressieve deathcore op Eight Milligrams wordt het startschot van de langspeler gegeven. En wat we horen smaakt naar meer. Het nummer trapt intens af, met laaggestemde gitaren, loodzwaar groove-werk en diepe vocalen, om deze vervolgens in te ruilen voor wat meer atmosferisch en luchtig gitaarwerk en zang met een hysterischer en hoger bereik. Een wisselwerking welke zich tot het einde van de vier minuut tellende track blijft herhalen. Ondanks dat Meshuggah, Periphery, The Faceless en Veil Of Maya tot de invloedssferen worden gerekend, valt het me bij beluistering van deze eerste track dan ook op dat SikTh niet in dit lovenswaardige rijtje imposante namen terugkomt.

Afijn, na de radio-edit van Eight Milligrams (wordt dit daadwerkelijk op de radio gedraaid in Zwitserland? Zo ja, waar kan ik de emigratiepapieren tekenen?) is Nefarious Seeds hetgeen dat volgt. Een track waarin bovengenoemde elementen in een totaal andere volgorde worden verpakt tot een technisch stukje progressieve metal welke wat chaotisch lijkt te zijn opgebouwd, om aan het einde tot diens, haast theatrale, climax te komen. Mijn gedachten gaan na beluistering van deze twee tracks dan ook terug naar 2017 toen Figure of Six met het eigenzinnige Welcome To The Freakshow mijn muzikale interesse ook op dergelijke manier wist te kietelen.

Op Lawnmower Man zijn de crushende drumriffs weer terug, gecombineerd met technisch en vingervlug pingelwerk (hallo The Faceless!) om in de staart van het nummer weer terug te keren naar de djenterige soundscapes, welke mooi aansluiten op het science fiction-achtige gevoel van het magistrale artwork. Once Upon A Lie zet dit buitenaardse gevoel met de inzet van synths door, om via het instrumentale (Within The Ruins Ataxia-achtige), korte intermezzo East Of Eden met een beam zo het mothership ingezogen te worden. Maar, dat is nog lang niet alles. Holler pakt namelijk uit als een interdimensionale slavenhymne, waarvan ik overigens geen idee heb wat gepreekt wordt in de voorbij glijdende anderhalve minuut. Het zet je zintuigen in ieder geval wel weer op scherp, wat een goede interventie blijkt, aangezien er nog zes nummers op de rol staan.

Slip Along Jack McTravis is ook weer zo’n track welke zorgt voor omhooggetrokken oogleden, getuige diens jodelachtige en rock ‘n’ roll/rockabilly passage, verhalende karakter en klassieke einde, natuurlijk afgewisseld met de reeds bekende elementen. Er begint gedurende deze acht minuten een zenuw flink te trekken in mijn gezicht en er komt al wat schuim uit mijn mond, maar toch blijven we gewoon netjes vooruitkijken in de trein gedurende de beluistering van het nummer.

Na een tweetal muzikaaltjes neemt het techdeath-rijke Cromulon me terug naar 2011, toen Ouroboros Glorification of a Myth uitbracht. De een-na-laatste track zet een stevige eindsprint in om met Timesick nog een laatste verrassing uit de hoge hoed te toveren door ook nog eens 8-bit in de (tot de nok toe gevulde) muzikale cocktail te werpen. Na bijna vijf minuten dienen de laatste toetspartijen zich aan en is Apex een feit. Oef, tijd voor een borrel!

Tja, wat moet je hier nu over zeggen? Het is duidelijk dat het zestal niet over één nacht ijs is gegaan, maar hebben ze wellicht niet iets te veel hooi op de vork genomen? Dat is en blijft natuurlijk een kwestie van smaak. Wij blijven echter nog een beetje in het luchtledige hangen: welke kant de munt opvalt is ons na een fiks aantal luisterbeurten nog niet helemaal duidelijk. Een cijfer aan dit album hangen is dan ook een lastige opgave, maar toch doen we het. Wij horen het graag of u het met ons eens bent!

Releasedatum: 12-10-2018 | Label: Eclipse Records | Facebook

Tracklist:
01. Eight Milligrams
02. Nefarious Seeds
03. Lawnmower Man
04. Once Upon A Lie
05. East of Eden
06. Monolith
07. Holler
08. The Hateful Half-Dozen
09. Slip-Along Jack McTravis
10. Flak
11. E.V.A.
12. Cromulon
13. Timesick

Tags: , , , , , , , , ,

FacebookTwitter