Manticora – To Kill To Live To Kill

Volgens het boekje
87/100

Het duurde eventjes, maar na acht jaar is daar dan eindelijk het nieuwe album van het Deense Manticora. Na het album Safe uit 2010 werd er een paar jaar getourd en voorzichtig wat gecomponeerd, maar deze periode bestond toch vooral uit bezettingswisselingen, waardoor Lars en Kristian Larsen als enige originele leden overbleven. De progressive/power/thrash band is nooit een enorm grote speler geweest, maar heeft in power metal kringen zeker een trouwe fanbase. Zou die deze lange periode trekken? Schijnbaar wel, want al vanaf de eerste tipjes van de sluier keek men reikhalzend uit naar dit album, het eerste in een tweedelig concept. Geen nieuw idee voor Manticora, The Black Circus deed hetzelfde, maar wél nieuw is dat dit tweeluik gebaseerd is op een boek geschreven door zanger Lars Larsen. 

Laten we de grote olifant in de kamer maar meteen uit de weg helpen: je kan maar beter van Lars Larsens stem houden, anders gaat dit album een Tales Of Gaia-ervaring voor je worden. De man heeft een apart geluid, dat klinkt als een verkouden operazanger, en lijkt af en toe onzuiver te zingen. Ervaring leert echter dat zijn stem weliswaar gewenning vergt, maar wel perfect bij de muziek past. En als je enkele albums al kent, zit zijn stem zo in je hoofd dat je zijn beperkingen niet echt meer hoort. Muzikaal zit het nog altijd snor bij Manticora. De band speelt een aan thrash/speed metal grenzende soort power metal met progressieve neigingen, en dat resulteert in lange tracks vol wendingen, maar wel met structuur. De sample van Tchaikovski’s Piano Concert 1 doet denken dat je een bombastisch werkje te wachten staat vol orkesten, maar het is toch de gitaar die de dienst uitmaakt.

Manticora is dus een lading agressiever dan de meeste bands in dit genre. Melodische leadlijnen worden afgewisseld met thrashy drumwerk en pompende riffs, terwijl de refreinen juist tussen prog en traditionele power metal hangen. Het album duurt dan ook bijna zeventig minuten, een hele zit. Zeker vanaf The Devil In Lisbon, de enige instrumentale track, want daarna krijgen we alleen maar langere nummers om te oren, met Growth als summum, met ruim 9 minuten. Een echte ballade zit er niet in, maar Nothing Lasts Forever schroeft het tempo dusdanig naar beneden dat we bijna met Candlemass te maken kunnen hebben. De band is echter op zijn best als er gebeukt wordt, en gebeukt wordt er. Gitaristen Stefan Johansson en Kristian Larsen teisteren hun snaren, maar niemand gaat zo tekeer als drummer Lawrence Dinamarca. Deze man martelt zijn drumstel, zo hard, retestrak, en agressief gaat hij tekeer. Jammer dat de man een sessiekracht is, hopelijk is zijn opvolger ook zo’n barbaar.

To Kill To Live To Kill brengt Manticora op zijn best, alsof er maar drie jaar verstreken zijn na Safe. De sound blijft intact en er wordt voldoende nieuws gebracht om boeiend te blijven. Het maakt ons nieuwsgierig naar deel twee. Perfectie is het niet, maar zoals bij veel bands hoeft Manticora niet perfect te zijn om te vermaken. De plaat duurt wel erg lang en met zulke complexe nummers is het een klus om elk nummer goed te analyseren. Je zal wat luisterbeurten nodig hebben. Als deel twee eveneens over het uur klokt en dezelfde energieke band laat horen, maakt Manticora het lange wachten ruimschoots goed. En voor de literairen onder ons: je kan het boek in de webshop kopen.

Releasedatum: 03-08-2018 | Label: ViciSolum Productions | Website

Tracklist:
01. Piano Concerto 1 – B flat Minor
02. Echoes Of A Silent Scream
03. Towering Over You
04. Katana – Awakening The Lunacy
05. The Farmer’s Tale Pt. 1 – The Aftermath Of Indifference
06. The Devil In Lisbon
07. Growth
08. Humiliation Supreme
09. Nothing Lasts Forever
10. Katana – Opium
11. Through The Eyes Of The Killer – Revival Of The Muse That Is Violence
12. The Farmer’s Tale Pt. 2 – Annihilation Of The Graves

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter