Machine Head – Catharsis

Catharsis is too much: soms is 'less' gewoon echt 'more',
70/100

Het is Machine Head de afgelopen jaren flink voor de wind gegaan. Met The Blackening (2007) als absolute hoogtepunt en Unto The Locust (2011) en Bloodstones & Diamonds (2014) als bevredigende opvolgers leek er geen vuiltje aan de lucht. Oké, de nummers waren soms ietwat aan de lange kant en ze zijn inderdaad niet allemaal even legendarisch, maar de shitstorm die in alle hevigheid is losgebarsten had niemand kunnen voorspellen.

De eerste scheurtjes dienden zich aan toen de single Is There Anybody Out There in 2016 het levenslicht zag, welke niet direct op positieve kritieken kon rekenen. Toen de praatgrage heer Robb Flynn vervolgens in interviews duidelijk liet blijken op het nieuwe album terug te grijpen naar het oudere geluid van The Burning Red (1999) werd er al flink wat geroezemoesd. Beyond The Pale betrof de eerste track die naar buiten werd gebracht door het Machine Head-kamp en viel niet direct in goede aard omdat deze te veel weg zou hebben van Love? van Strapping Young Lad. Ondanks de overeenkomstige structuur is het wel een aardig groovende track, het was pas toen de titletrack van Catharsis naar buiten werd gebracht dat het ongenoegen werd geuit. En, ergens kunnen we ons er ook wel in vinden. Het nummer bezit zeker enkele herkenbare Machine Head-elementen maar is overwegend saai.

Helaas is het voor de frontman gebleken om lastig met kritiek om te gaan. Toen Decibel Magazine zijn (ongezouten) recensie van Catharsis deelde werd deze vervolgens gedeeld op Facebook, met een dikke middelvinger naar de schrijver gericht. Hoewel het vervelend is dat je muzikale kindje niet op enkel lovende kritieken kan rekenen is dat natuurlijk allesbehalve volwassen te noemen. Bastards is hetgeen hierop volgde, een politiek geladen nummer welke door kampbaas Flynn werd geschreven voor zijn kinderen. De pubvriendelijke Dropkick Murphy’s-achtige track mag een experiment worden genoemd, zoals ook Game Over dat was op voorgaande telg en maakte zodoende ook heel wat (boze) tongen los. Het handgeklap van het meezingbare Kaleidoscope waant inmiddels een week op het wereldwijde web en is een energieke track zonder al te veel poespas. Iets wat we de laatste jaren niet gewend zijn van de Californiërs. Maar dat is nog lang niet alles, Catharsis herbergt liefst 15 nummers in totaliteit. Wat hebben de overige songs voor ons in petto?

Het album trapt middels Volatile af met een dikke maatschappijkritische “fuck the world” middelvinger jegens de wereld en Charlottesville in het bijzonder. Machine Head bedient zich op Catharsis van een aantal, relatief kortere, uptempo tracks met een goede agressieve groove. Een eigenschap die de band nooit is verloren, maar welke de afgelopen 10 jaar plaats heeft moeten maken voor een meer uitgesmeerde melodische inslag. Supercharger (2001) en The Burning Red lijken dan ook totaal niet op de laatste 4 releases, maar hebben ook zo hun charmes en verdienen, bij een eerste afkeur, zeker een tweede kans. De groovende nu-metal baant zijn weg via het cruisende California Bleeding en rappende Triple Beam verder door Catharsis, waarin Robb (op haast King 810-achtige wijze) zijn gangsterverleden uit de doeken doet. Opvallend is dat het langste nummer van de plaat, het door strijkers begeleidde Heavy Lies The Crown, met zijn 8:49 zowaar één van de beste tracks is. Deze epische track vertelt het verhaal van ‘Spider King’ Louis XI en is een ‘uitgesponnen’ ietwat onheilspellend nummer, welke niet had misstaan op (bijvoorbeeld) The Blackening.

De klad komt er echter halverwege in. Het probleem is dat er dermate veel tracks op Catharsis staan dat deze gewoonweg niet allemaal even succesvol weten te zijn en de aandacht weten te trekken, laat staan vasthouden. Hoewel Hope Begets Hope, Screaming At The Sun, Psychotic en Lemmy-verering Razorblade Smile lekker beukende riffs bevatten (laatstgenoemde geeft soms een ouderwets Slipknot gevoel) weten deze de muzikale Hall Of Fame echter niet te bereiken. Het 6 minuten voortkabbelende epistel Eulogy mag daarnaast in totaliteit komen te vervallen.

Catharsis is ons meegevallen. Aan de ene kant zijn we verliefd op het The Blackening-geluid, maar anderzijds hebben we ook altijd een zwak gehad voor het commerciëlere Supercharger en doen met name de tracks van deze plaat het live erg goed. Wellicht is Catharsis een album van het kaliber ‘it’s growing on me”, doch het devies blijft: soms ís ‘less’ gewoon echt ‘more’! Daarnaast is het goed dat de band zijn eigen koers vaart en siert het hen dat ze dergelijke keuzes durven te maken. Maar wanneer aan dergelijke besluiten consequenties zijn verbonden zijn, dan moeten deze ook geaccepteerd worden. Dat is immers het muzikale speelveld waarbinnen de band al meer dan 20 jaar opereert.

Releasedatum: 27-01-2018 | Label: Nuclear Blast | Facebook

Tracklist:
01. Volatile
02. Catharsis
03. Beyond The Pale
04. California Bleeding
05. Triple Beam
06. Kaleidoscope
07. Bastards
08. Hope Begets Hope
09. Screaming At The Sun
10. Behind A Mask
11. Heavy Lies The Crown
12. Psychotic
13. Grind You Down
14. Razorblade Smile
15. Eulogy

Tags: , , , ,

FacebookTwitter